ਨ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਤਥਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸृष੍ਟਿਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਯਾ ਵਿਨਾ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਯਯਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸਦਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਚਨਃ ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਏਵ ਚ । ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤਯੋਰ੍ਦਾਤ੍ਰੀ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਰਾਜ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੇ ਦਾਤਾ ਉਹ ਤਾਕਤ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਃ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਬਲਂ ਭਗਃ । ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਗਵਤੀ ਭਗਰੂਪਾ ਚ ਸਾ ਸਦਾ
ਗਿਆਨ, ਵਾਧੂ, ਦੌਲਤ, ਇੱਜ਼ਤ, ਬਲ ਤੇ ਭਾਗ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਾਗ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਸ ਚ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੋ ਦੇਵਃ ਸਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਸਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ।
ਤੇਜੋਰੂਪਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਃ ਸਦਾ । ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਯੋਗੀ ਸਦਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਜੋਤ ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਰਬੋਤਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤਨ੍ਨ ਮਨ੍ਵਤੇ
ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਤੇ ਕਸ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾ ਵਿਨਾ । ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ ਜੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਪਰਮ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਨਵੀਨਨੀਰਦਾਭਾਸਧਾਮੈਕਂ ਸ਼੍ਯਾਮਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮੌਘਸ਼ੋਭਾਮੋਚਨਲੋਚਨਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਚ੍ਛਵਿਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਕਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕੌਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹਨ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਸੁਨਸਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਮ੍
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਮੋਤੀਆ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਕਪੀਤਾਂਸ਼ੁਕਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸੁੱਚੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਵਿਭੁਮ੍ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ, ਸਭ ਰਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਤੰਤਰ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਲਮਈ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼ਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਰਕਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ, ਸਿੱਧ, ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਦਾ ਉਸ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕਭੀਤਿਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਸਾ ਯਸ੍ਯ ਨਿਮੇष ਉਪਚਰ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਝਪਕ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਚਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ । ਕृषਿਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਵਚਨੋ ਨਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਵਾਚਕਃ
ਉਹੀ ਆਤਮਾ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਖਦੇ ਹਨ; 'ਕ੍ਰਿ' ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ 'ਸ਼' ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ।
ਭਕ੍ਤਿਦਾਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾਤਾ ਯਃ ਸ ਚ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਕृषਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਵਚਨੋ ਨਕਾਰੋ ਬੀਜਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿ' ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ 'ਸ਼' ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ।
ਸ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਰष੍ਟਾऽऽਦੌ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੇਕ ਏਵ ਚ । ਸृष੍ਟ੍ਯੁਨ੍ਮੁਖਸ੍ਤਦਂਸ਼ੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਚਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੋ ਵਾਮਭਾਗਾਂਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼ਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਖੱਬਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੱਜਾ ਹਿੱਸਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਾਮੀ ਕਾਮਾਧਾਰਾਂ ਸਨਾਤਨਃ । ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਾ ਚ ਚਾਰੁਪਙ੍ਕਜਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਕਨਿਤਮ੍ਬਯੁਗਲਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸੁਚਾਰੁਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਨ੍ਦਿਤਸ਼੍ਰੋਣਿਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਨਿਤੰਬ ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਕੇਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਡੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਰੀਫਲਾਕਾਰਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਪੁष੍ਪਜੁष੍ਟਾਂ ਸੁਵਲਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸੌਭਾਗਯ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਨ੍ਹ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੱਟੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਰਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਕੋਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤੀਂ ਸਤਤਂ ਮੁਦਾ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਚੰਨ ਤੇ ਚਕੋਰ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਵੇ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਧਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਨਾ । ਸਮਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਂ ਚ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਚੰਦਨ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਵੀ ਸੀ।
ਵਕ੍ਰਿਮਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਹਾਰਂ ਚ ਦਧਤੀਂ ਕਾਨ੍ਤਕਾਮੁਕੀਮ੍
ਉਸਦੇ ਵਕਰੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਤੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮृष੍ਟਪੁष੍ਟਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਗਮਨੇਨ ਰਾਜਹਂਸਗਜਗਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦੇਂਦੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਸੇਸ਼ੋ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਰਾਸੋਲ੍ਲਾਸੇ ਸੁਰਸਿਕੋ ਰਾਸਕ੍ਰੀਡਾਞ੍ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਤੇ ਨਾਚ-ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ । ਚਕਾਰ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਂ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਖੇਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ। ਉਹ ਸੁਖਮਈ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਨੌ ਜਗਤ੍ਪਿਤਾ । ਚਕਾਰ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦੇ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ, ਥੱਕ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਸਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।