ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਨਾਮ ਨਰਕਂ ਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਕਸ਼ਯਾ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਾਰਕੀ ਤਦ੍ਗਤਸ੍ਤਦਾ
—ਉਸਨੂੰ ਭੈੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ 'ਅਸੀਪੱਤਰ ਵਨ' ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਕ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਧਾਵਮਾਨ ਉਤ੍ਤਾਲਮਤਿਵੇਗਤਃ । ਅਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨ ਉਭਯਤ੍ਰ ਚ ਧਾਰਭਿਃ
ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਤਲਵਾਰ ਵਰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਛਿਦ੍ਯਮਾਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਹਾਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਵੇਦਨਾਂ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਤਤ੍ਯੇਵ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!' ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਗਤਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਾਖਣ੍ਡਫਲਮਲ੍ਪਧੀਃ । ਯੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਪੁਰੁषੋ ਦਣ੍ਡਯੇਦ੍ਵੈ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨੌਕਰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆ, ਝੂਠੇ ਪੰਥ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੇ ਸ਼ਰੀਰਦਣ੍ਡਂ ਚ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਨਾਰਕੀ ਚ ਸਃ । ਨਰਕੇ ਸੂਕਰਮੁਖੇ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸਨੂੰ ਸੂਅਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿष੍ਯਿष੍ਟਾਵਯਵਕੋ ਬਲਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥੇਕ੍ਸ਼ੁਵਤ੍ । ਆਰ੍ਤਸ੍ਵਰੇਣ ਸ੍ਵਨਯਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਕਸ਼੍ਮਲਙ੍ਗਤਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤਾਕਤਵਰ ਜਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗੰਨਾ ਕੋਲ੍ਹੂ ਵਿਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਵੇਦਨਾਂ ਯਾਤ੍ਯਤੀਵ ਹਿ । ਵਿਵਿਕ੍ਤਪਰਪੀਡੋ ਯੋऽਪ੍ਯਵਿਵਿਕ੍ਤਪਰਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਂ ਲੁਕ ਕੇ—
ਈਸ਼੍ਵਰਾਙ੍ਕਿਤਵृਤ੍ਤੀਨਾਂ ਵ੍ਯਥਾਮਾਚਰਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ ਚਾਨ੍ਧਕੂਪੇ ਪਤਤਿ ਤਦਭਿਦ੍ਰੋਹਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ
—ਅਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ ਕ੍ਰੂਰੈਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਸਰੀਸृਪੈਸ਼੍ਚ ਮਸ਼ਕੈਰ੍ਯੂਕਾਮਤ੍ਕੁਣਜਾਤਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਕੌੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੂਨਾਂ, ਮੱਛਰਾਂ, ਜੂਆਂ ਤੇ ਖਟਮਲਾਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤਮਸਿ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਤੇ । ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਰੀਰੇ ਚ ਜਨ੍ਤੁਵਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਮਾੜੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਵਿਹਿਤੈਃ ਪਞ੍ਚਯਜ੍ਞੈਃ ਕਾਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ । ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚਾਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਞ੍ਚਿਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਵੰਡੇ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਪਾਪਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਯਾਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕृਮਿਭੋਜਨੇ । ਨਰਕਾਧਮਕੇ ਦੁष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਣਾ ਕੀੜੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕृਮਿਕੁਣ੍ਡੇ ਭਯਙ੍ਕਰੇ । ਕृਮਿਰੂਪਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤ੍ਤਾਪ੍ਰਹੁਤਾਦੋ ਯਃ ਪਾਤਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੇਯੇਨ ਚ ਬਲਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਭੇਟ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਹਰਤਿ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਅਨਾਪਦਿ ਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤਮਮੁਤ੍ਰ ਯਮਾਨੁਗਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ, ਬਿਨਾਂ ਲੋੜ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ, ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਅਯਸ੍ਮਯੈਰਗ੍ਨਿਪਿਣ੍ਡੈਃ ਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਨਿਤ੍ਕੁषਨ੍ਤਿ ਚ । ਯੋऽਗਮ੍ਯਾਂ ਯੋषਿਤਂ ਗਚ੍ਛੇਦਗਮ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਣਵਾਜਬ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਅਣਵਾਜਬ ਮਰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਮੁਤ੍ਰਾਪਿ ਕਸ਼ਯਾ ਤਾਡਯਨ੍ਤੋ ਯਮਾਨੁਗਾਃ । ਤਿਗ੍ਮਯਾ ਲੋਹਮਯ੍ਯਾ ਚ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾਪ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਬਕ ਨਾਲ ਪੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਰਮ ਆਰੀ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਯੋषਿਤਂ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਯਨ੍ਤਿ ਯਮਾਨੁਗਾਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਭਿਗਮਨਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਪਸਞ੍ਚਯੀ
ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਆਰੀ ਨਾਲ ਜਕੜਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਅਣਵਾਜਬ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰਯੇऽਮੁਤ੍ਰ ਤਂ ਯਾਮ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਰੋਪਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ । ਵਜ੍ਰਕਣ੍ਟਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਤਾਮਯਸ੍ਮਯੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਲੋਹੇ ਦੀ, ਵਜਰਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਰਾਜਪੁਰੁषਾ ਯੇ ਵਾ ਪਾਖਣ੍ਡਵਰ੍ਤਿਨਃ । ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਂ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਰੇਤ੍ਯ ਗਤਾ ਨਰਾਃ
ਰਾਜੇ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰੀ ਜਾਂ ਪਾਖੰਡ ਰਾਹ ਪੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—
ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਂ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਪਾਤਕਾਃ । ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਿਰਯਦੁਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਰਿਖਾਯਾਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਰਕ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਖਾਈ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਯਾਦੋਗਣੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਨਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿਯੁਜਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਾਸੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ
ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਕਰ੍ਮਪਾਕੇਨੋਪਤਪਨ੍ਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਪੂਯਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਨਖਮਾਂਸਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਦ, ਮੂਤਰ, ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਵਾਲ, ਹੱਡੀ, ਨਖ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ।
ਮੇਦੋਵਸਾਸਂਯੁਤਾਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਮੁਪਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਵृषਲੀਪਤਯੋ ਯੇ ਚ ਨष੍ਟਸ਼ੌਚਾ ਗਤਤ੍ਰਪਾਃ
ਉਹ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮਗਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਨੀਚਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਲਾਜ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਆਚਾਰਨਿਯਮੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼ੁਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਤੇऽਤ੍ਰਾਨੁਕष੍ਟਗਤਯੋ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ਼੍ਲੇष੍ਮਰਕ੍ਤਕੈਃ
ਆਚਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਵਿਦ, ਮੂਤਰ, ਕਫ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮਲਸਮਾਪੂਰ੍ਣੇ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਦੁਰਾਗ੍ਰਹਾਃ । ਤਦੇਵ ਖਾਦਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਮਾਨੁਚਰਵਰ੍ਗਕਾਃ
ਕਫ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਿੱਦੀ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ਼੍ਵਾਨਗਰ੍ਦਭਾਦੀਨਾਂ ਪਤਯੋ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਮृਗਯਾਰਸਿਕਾ ਨਿਤ੍ਯਮਤੀਰ੍ਥੇ ਮृਗਘਾਤਕਾਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਧਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—
ਪਰੇਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਮਭਟਾ ਲਕ੍ਸ਼ੀਭੂਤਾਨ੍ਨਰਾਧਮਾਨ੍ । ਇषੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦੁਰ੍ਨਯਮਾਗਤਾਨ੍
ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ, ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਦਮ੍ਭਾ ਦਮ੍ਭਯਜ੍ਞੇषੁ ਪਸ਼ੂਨ੍ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ । ਤਾਨਮੁष੍ਮਿਨ੍ਯਮਭਟਾ ਨਰਕੇ ਵੈਸ਼ਸੇ ਤਦਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਖੰਡ ਕਰਕੇ ਜੂਠੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਸੇਵਕ ਵੈਸ਼ਸ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪੀਡਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਸ਼ਾਘਾਤੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦੈਃ । ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਸਵਰ੍ਣਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਦਨਮੋਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਮੜੀਆਂ ਦੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ—