ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵੀਯਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਕਾਰ੍ਯਲਮ੍ਪਟਃ । ਏਤਦ੍ਵਿਹਾਯ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਵਾਸ਼ੁਭੇਨ ਪਤੇਦਿਹ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਲਾਭ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਰਵੇ ਨਾਮ ਨਰਕੇ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਭਯਾਵਹੇ । ਇਹ ਲੋਕੇऽਮੁਨਾ ਯੇ ਤੁ ਹਿਂਸਿਤਾ ਜਨ੍ਤਵਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ ਏਵ ਰੁਰਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰਤ੍ਰ ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੌਰਵਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹੀ ਜੀਵ, ਰੁਰੂ ਬਣ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ 'ਰੂਰਵ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੁਰੁਃ ਸਰ੍ਪਾਦਤਿਕ੍ਰੂਰੋ ਜਨ੍ਤੁਰੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾਤਨੈਃ । ਏਵਂ ਮਹਾਰੌਰਵਾਖ੍ਯੋ ਨਰਕੋ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰੁषਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰੂਰਵ ਨਰਕ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ—
ਯਾਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਯਃ ਪਰਂ ਦੇਹਸਮ੍ਭਵਃ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਨਾਮ ਰੁਰਵਸ੍ਤਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯੇ ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਚ
—ਜੋ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਸਰੀਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਰੁਰੂ' ਨਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਲਈ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯ ਉਗ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨਪਿ । ਉਪਰਨ੍ਧਯਤੇ ਮੂਢੋ ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਰਨ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਗੜਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਪਕੜ ਕੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਤਪ੍ਤਤੈਲੇ ਉਪਰ੍ਯਪਿ ਚ ਨਾਰਦ । ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਪਸ਼ੁਰੋਮਾਣਿ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿੰਨੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਧ੍ਰੁਕ੍ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਸ ਨਾਰਕੇ । ਅਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨੇ ਨਾਰਕੀ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਹ੍ਯਮਾਨੋऽਨ੍ਤਃਸ਼ਰੀਰਸ੍ਤਥਾ ਬਹਿਃ । ਆਸ੍ਤੇ ਸ਼ੇਤੇ ਚੇष੍ਟਤੇ ਚਾਵਤਿष੍ਠਤਿ ਚ ਧਾਵਤਿ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਹੈ। ਕਦੇ ਬੈਠਦਾ, ਕਦੇ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਵੇਦਪਥਾਦ੍ਯੋ ਵੈ ਪਾਖਣ੍ਡਂ ਚੋਪਯਾਤਿ ਚ । ਅਨਾਪਦ੍ਯਪਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤਂ ਪਾਪਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਟਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ—
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਨਾਮ ਨਰਕਂ ਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਕਸ਼ਯਾ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਾਰਕੀ ਤਦ੍ਗਤਸ੍ਤਦਾ
—ਉਸਨੂੰ ਭੈੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ 'ਅਸੀਪੱਤਰ ਵਨ' ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਕ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਧਾਵਮਾਨ ਉਤ੍ਤਾਲਮਤਿਵੇਗਤਃ । ਅਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨ ਉਭਯਤ੍ਰ ਚ ਧਾਰਭਿਃ
ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਤਲਵਾਰ ਵਰਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਛਿਦ੍ਯਮਾਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਹਾਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਵੇਦਨਾਂ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਤਤ੍ਯੇਵ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!' ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਗਤਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਾਖਣ੍ਡਫਲਮਲ੍ਪਧੀਃ । ਯੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਪੁਰੁषੋ ਦਣ੍ਡਯੇਦ੍ਵੈ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨੌਕਰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆ, ਝੂਠੇ ਪੰਥ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੇ ਸ਼ਰੀਰਦਣ੍ਡਂ ਚ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਨਾਰਕੀ ਚ ਸਃ । ਨਰਕੇ ਸੂਕਰਮੁਖੇ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸਨੂੰ ਸੂਅਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਿष੍ਯਿष੍ਟਾਵਯਵਕੋ ਬਲਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥੇਕ੍ਸ਼ੁਵਤ੍ । ਆਰ੍ਤਸ੍ਵਰੇਣ ਸ੍ਵਨਯਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਕਸ਼੍ਮਲਙ੍ਗਤਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤਾਕਤਵਰ ਜਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗੰਨਾ ਕੋਲ੍ਹੂ ਵਿਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਵੇਦਨਾਂ ਯਾਤ੍ਯਤੀਵ ਹਿ । ਵਿਵਿਕ੍ਤਪਰਪੀਡੋ ਯੋऽਪ੍ਯਵਿਵਿਕ੍ਤਪਰਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਂ ਲੁਕ ਕੇ—
ਈਸ਼੍ਵਰਾਙ੍ਕਿਤਵृਤ੍ਤੀਨਾਂ ਵ੍ਯਥਾਮਾਚਰਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ ਚਾਨ੍ਧਕੂਪੇ ਪਤਤਿ ਤਦਭਿਦ੍ਰੋਹਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ
—ਅਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ ਕ੍ਰੂਰੈਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਸਰੀਸृਪੈਸ਼੍ਚ ਮਸ਼ਕੈਰ੍ਯੂਕਾਮਤ੍ਕੁਣਜਾਤਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਕੌੜੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੂਨਾਂ, ਮੱਛਰਾਂ, ਜੂਆਂ ਤੇ ਖਟਮਲਾਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤਮਸਿ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਤੇ । ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਰੀਰੇ ਚ ਜਨ੍ਤੁਵਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਮਾੜੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਵਿਹਿਤੈਃ ਪਞ੍ਚਯਜ੍ਞੈਃ ਕਾਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ । ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਚਾਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਞ੍ਚਿਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਵੰਡੇ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਪਾਪਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਯਾਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕृਮਿਭੋਜਨੇ । ਨਰਕਾਧਮਕੇ ਦੁष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਣਾ ਕੀੜੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕृਮਿਕੁਣ੍ਡੇ ਭਯਙ੍ਕਰੇ । ਕृਮਿਰੂਪਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤ੍ਤਾਪ੍ਰਹੁਤਾਦੋ ਯਃ ਪਾਤਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੇਯੇਨ ਚ ਬਲਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਭੇਟ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਹਰਤਿ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਅਨਾਪਦਿ ਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤਮਮੁਤ੍ਰ ਯਮਾਨੁਗਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ, ਬਿਨਾਂ ਲੋੜ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ, ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਅਯਸ੍ਮਯੈਰਗ੍ਨਿਪਿਣ੍ਡੈਃ ਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਨਿਤ੍ਕੁषਨ੍ਤਿ ਚ । ਯੋऽਗਮ੍ਯਾਂ ਯੋषਿਤਂ ਗਚ੍ਛੇਦਗਮ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਣਵਾਜਬ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਅਣਵਾਜਬ ਮਰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਮੁਤ੍ਰਾਪਿ ਕਸ਼ਯਾ ਤਾਡਯਨ੍ਤੋ ਯਮਾਨੁਗਾਃ । ਤਿਗ੍ਮਯਾ ਲੋਹਮਯ੍ਯਾ ਚ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾਪ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਬਕ ਨਾਲ ਪੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਰਮ ਆਰੀ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਯੋषਿਤਂ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਯਨ੍ਤਿ ਯਮਾਨੁਗਾਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਭਿਗਮਨਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਪਸਞ੍ਚਯੀ
ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਆਰੀ ਨਾਲ ਜਕੜਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਅਣਵਾਜਬ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰਯੇऽਮੁਤ੍ਰ ਤਂ ਯਾਮ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਰੋਪਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ । ਵਜ੍ਰਕਣ੍ਟਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਂ ਤਾਮਯਸ੍ਮਯੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਲੋਹੇ ਦੀ, ਵਜਰਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਰਾਜਪੁਰੁषਾ ਯੇ ਵਾ ਪਾਖਣ੍ਡਵਰ੍ਤਿਨਃ । ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਂ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਰੇਤ੍ਯ ਗਤਾ ਨਰਾਃ
ਰਾਜੇ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰੀ ਜਾਂ ਪਾਖੰਡ ਰਾਹ ਪੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—