ਆਸ੍ਸੇ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮृਣਗ੍ਰਸ੍ਤ ਇਵਾਧਨਃ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਿ ਤਾਤੇ ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਗਰੀਬ; ਪੁੱਤਰ, ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ?
ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਸ਼ੋਕਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਚ ਮਤਿਂ ਕੁਰੁ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਮਾਣ, ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਸੋਚ, ਤੇ ਸਮਝਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਲਾ।
ਨ ਚੇਨ੍ਮਨਸਿ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਵਚਸਾ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪਾਲਿਤਾਂ ਜਨਕੇਨ ਹ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਕ ਦੇ ਰਾਜ ਮਿਥਿਲਾ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਸ ਤੇ ਮੋਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਭੂਪਤਿਃ । ਜਨਕੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ; ਜਨਕ, ਵਿਦੇਹ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਸਹੀ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਬਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਤਥ੍ਯਵਕ੍ਤਾਤਿਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀ ਯੋਗਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੁਕਸ਼੍ਚਾਰਣਿਸਮ੍ਭਵਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਆਸ ਦੇ ਅਸੀਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਕ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਮ੍ਭੋऽਯਂ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਭਾਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਮਮਾਧੁਨਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੇਹਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਧਰਮਵਾਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਖੰਡ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ: ਵਿਦੇਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ ਭੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰ ਇਵਾਭਾਤਿ ਰਾਜਾਸੌ ਜਨਕਃ ਪਿਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਦੇਹਃ ਕਿਂ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਪਿਤਾ, ਬਾਂਝੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਵਿਦੇਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਭੂਪਂ ਵਿਦੇਹਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ
ਮੈਂ ਭੂਪ ਵਿਦੇਹ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ?
ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਂਸ੍ਤਾਤ ਵਿਦੇਹੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੌਗਤਾਨਾਮਿਵਾਪਰਃ
ਪਿਤਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਵਿਦੇਹ ਬਾਰੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੁਕਤੀ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੀ ਬੁੱਧਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ?
ਕਥਂ ਭੁਕ੍ਤਮਭੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦਕृਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਕਥਮ੍ । ਵ੍ਯਵਹਾਰਃ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਅਖਾਧਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕੀਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਾਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?
ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਗਿਨੀ ਕੁਲਟਾ ਤਥਾ । ਭੇਦਾਭੇਦਃ ਕਥਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦ੍ਯੇਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਾ ਕਥਮ੍
ਮਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵੀ—ਫਿਰ ਫਰਕ ਤੇ ਨਾ-ਫਰਕ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ? ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਕੀ ਹੈ?
ਕਟੁ ਕ੍ਸ਼ਾਰਂ ਤਥਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਕषਾਯਂ ਮਿष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਰਸਨਾ ਯਦਿ ਜਾਨਾਤਿ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੇ ਜੀਭ ਕੜਵਾ, ਨਮਕੀਨ, ਤੇਜ਼, ਕਸੈਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤੋष੍ਣੁਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਮੁਕ੍ਤਤਾ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਤਾਤ ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਠੰਡ, ਗਰਮੀ, ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ, ਐਸਾ ਮੁਕਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਿਤ੍ਰਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਸਦਾ । ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਪਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਕਥਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਵੈਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰਕ ਵਾਪਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ?
ਚੌਰਂ ਵਾ ਤਾਪਸਂ ਵਾਪਿ ਸਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ । ਅਸਮਾ ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਾ ਤਰ੍ਹਿ ਕੀਦृਸ਼ੀ
ਚੋਰ ਤੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਈ?
ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਨ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਸ਼ਙ੍ਕੇਯਂ ਮਹਤੀ ਤਾਤ ਗृਹੇ ਮੁਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਨृਪਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਤੀ ਜਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਭੂਪਤਿਂ ਤਥਾ । ਸਨ੍ਦੇਹਵਿਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਃ ਸ਼ੁਕਃ । ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਮਯਾ । ਵਿਦੇਹਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਲਿਤਾਞ੍ਜਨਕੇਨ ਤੁ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵਿਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਨਾ ਦਣ੍ਡਂ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਜਨਕਃ ਕਿਲ । ਧਰ੍ਮੇ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ ਲੋਕੋ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਧਰਮ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਦਣ੍ਡੋ ਮਨ੍ਵਾਦਿਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸਦਾ । ਸ ਕਥਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਾਤ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮਮ
ਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੂ ਆਦਿ ਨੇ ਸਦਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਮਮ ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ਭਾਤਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਚ ਸ਼ੁਕਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯੋਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਂ ਦृਢਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਭਵ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਮਤੇ । ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁਕ! ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਸੱਚ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਉਣਾ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਨਾ ਜਾਵੀਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸੁਖਂ ਜੀਵਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਮਿ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਸੁਤ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਨਾ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਜਨਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਚ । ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਨਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯਾਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਚਲਿਤਸ੍ਤਰਸਾਤੀਵ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰੋ ਯਥਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਡੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।