ਯਤ੍ਰਾਹਿਪ੍ਰਵਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥੈਰ੍ਮਣਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਮਃ ਪ੍ਰਬਾਧ੍ਯੇਤ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਟਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੜੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਚਮਕ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਏਤੇषੁ ਵਸਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਰਸਾਯਨੈਃ । ਰਸਾਨ੍ਨਪਾਨਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਧਯੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਯਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਜੜੀਆਂ, ਰਸ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਲੀਪਲਿਤਜੀਰ੍ਣਤ੍ਵਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਵੇਦਗਨ੍ਧਤਾਃ । ਅਨੁਤ੍ਸਾਹਵਯੋऽਵਸ੍ਥਾ ਨ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਬੁਢਾਪਾ, ਰੰਗ ਉਡਣਾ, ਪਸੀਨਾ ਜਾਂ ਗੰਧ, ਨਾ ਹੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਕਮੀ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਯਾਣਾਨਾਂ ਸਦਾ ਤੇषਾਂ ਨ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਕੁਤਃ । ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਾਚ੍ਚੈਵ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੋਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਦੈਤੇਯਵਧੂਨਾਂ ਗਰ੍ਭਰਾਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਾਯੋ ਭਯਾਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਕ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਲਵਿਤਲਸੁਤਲਲੋਕਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਿਵਰੇ ਵਿਪ੍ਰ ਅਤਲਾਖ੍ਯੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਮਯਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲੋ ਨਾਮ ਵਰ੍ਤਤੇऽਖਰ੍ਵਗਰ੍ਵਕृਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਆਰੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਪਹਿਲੇ ਸੁਹਣੇ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਤਲ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲ ਨਾਮ ਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
षਣ੍ਣਵਤ੍ਯੋ ਯੇਨ ਸृष੍ਟਾ ਮਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਿਕਾਃ । ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਯੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਨੇ ਛਿਆਨਵੇ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਮਾਇਆਵਾਲੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯੈਵ ਬਲਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਾ ਉਪਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਲੋਕਵਿਮੋਹਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਲ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੈਰਿਣ੍ਯਃ ਕਾਮਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਯਾ ਵੈ ਬਿਲਾਯਨਂ ਪ੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਪੁਰੁषਂ ਰਹਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਪੂਛਲੀਆਂ, ਸੁਤੰਤਰਤਾਵਾਂ ਤੇ ਕਾਮਣੀਆਂ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਰਦ ਚੁਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਰਸੇਨ ਹਾਟਕਾਖ੍ਯੇਨ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਸ੍ਵਵਿਲਾਸਾਵਲੋਕਾਨੁਰਾਗਸ੍ਮਿਤਵਿਗੂਹਨੈਃ
—ਉਹ ਹਾਟਕ ਨਾਮ ਦੀ ਖਾਸ ਮਦ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਖੇਡਾਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ—
ਸਂਲਾਪਵਿਭ੍ਰਮਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਮਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਯੁਕ੍ਤੇ ਜਨੋ ਮਨੁਤੇ ਬਹੁਧਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
—ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਹਮਹਂ ਸਿਦ੍ਧੋ ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਮਹਾਨ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸਨ੍ਮਦਾਨ੍ਧ ਇਵ ਕਥ੍ਯਤੇ
—'ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾਗਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੈ', ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸ੍ਥਿਤਿਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਅਤਲਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਵਿਵਰਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਿਤਲਸ੍ਯ ਨਿਬੋਧਤ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਤਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇੰਝ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੂਜੇ ਭੁੱਲ, ਵਿਤਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਭੂਤਲਾਧਸ੍ਤਲੇ ਚੈਵ ਵਿਤਲੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ । ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਨਾਮਾਯਂ ਸ੍ਵਪਾਰ੍षਦਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਵਿਤਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ, ਜੋ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਕृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਬृਂਹਣਾਯ ਚ । ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਮਿਥੁਨੀਭੂਯ ਆਸ੍ਤੇ ਦੇਵਾਧਿਪੂਜਿਤਃ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਰਚਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਭਵਾਨੀ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਵਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਭੂਤਾ ਹਾਟਕੀ ਸਰਿਦੁਤ੍ਤਮਾ । ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਮਰੁਤਾ ਵਹ੍ਨਿਰੋਜਸਾ ਪਿਬਤੀਵ ਹਿ
ਭਵ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਹਾਟਕੀ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤਂ ਹਾਟਕਾਖ੍ਯਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਦੈਤ੍ਯਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾ ਭੂषਣਾਰ੍ਹਂ ਸਦਾ ਤਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਟਕ ਨਾਮ ਦਾ ਸੋਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਬਿਲਾਧਸ੍ਤਲਾਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸੁਤਲਾਖ੍ਯਂ ਬਿਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਬਲਿਰ੍ਨਾਮਾ ਆਸ੍ਤੇ ਵੈਰੋਚਨਿਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਬਿਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁਤਲ ਨਾਮ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜਾ ਬਿਲੇਸ਼ਵਰ ਹੈ; ਉਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬਲੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਦੇਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਤਲੇ ਬਲਿਮਾਨਯਤ੍
ਦੇਵਤਾ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਸੁਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਕਿਲ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿष੍ਵਪ੍ਯਲਬ੍ਧਾ ਯਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮਾਰਾਧਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਵ੍ਯਪੇਤਸਾਧ੍ਵਸੋऽਦ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੁਤਲਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਸੁਤਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਭੂਤੇऽਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਵਰ੍ਣਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦਾਨ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਐਸਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਭਗਵਤਿ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦੇ ਹਰੌ । ਏਤਦ੍ਦਾਨਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਹਿ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਸ੍ਯੈਵ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮਾਪਿ ਵਿਵਸ਼ੋ ਗृਣਨ੍ । ਸ੍ਵਕੀਯਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧੀਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਧੁਨੁਤੇऽਞ੍ਜਸਾ
ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਧਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਬਨ੍ਧਹਾਨਾਯ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਦਿਸਾਧਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਯਤਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਸਦਾ ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਜੋਗ ਆਦਿਕ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚਾਯਂ ਭਗਵਾਨਸ੍ਮਾਨਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦ । ਮਾਯਾਮਯਂ ਚ ਭੋਗਾਨਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਵ੍ਯਤਨੋਤ੍ਪਰਮ੍
ਪਰ ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਗੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਹੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਾਧਿਹੇਤੁਂ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨੁਸ੍ਮृਤਿਮੋषਣਮ੍ । ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਵਿਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਯਾਦ ਭੁਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਹੀ ਕਰਾਈ।
ਯਾਞ੍ਜਾਛਲੇਨਾਪਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦੇਹਸ਼ੇषਕਮ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯੋਪਾਯ ਈਸ਼ਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਰੁਣਸਂਭਵੈਃ
ਮੰਗਣ ਦੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਬਨ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾਵਮੁਚ੍ਯਾਪਿ ਗਿਰਿਦਰ੍ਯਾਮਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਸਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮੂਢੋ ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਸਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਇੰਦਰ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਿਮਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਯਾਚਲ੍ਲੋਕਸਮ੍ਪਦਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਿਯਦੇਵਾਤਿਤੁਚ੍ਛਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੀਰੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿੰਨਾ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਅਰਥਹੀਣ ਹੈ!