ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਰਾਮਯਮਾਧਿਦੈਵਿਕਂ ਪਾਪਾਪਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕृਤਾਂ ਤ੍ਰਿਕਾਲਮ੍ । ਨਮਸ੍ਯਤਃ ਸ੍ਮਰਤੋ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਕਾਲਜਮਾਸ਼ੁ ਪਾਪਮ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਂ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਹੁਮਣ੍ਡਲਾਦ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਯੁਤਂ ਰਾਹੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਚ੍ਚਰਤਿ ਚ ਸੈਂਹਿਕੇਯੋऽਤਦਰ੍ਹਣਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦਾ ਰਾਹੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਜਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰੇਵ ਮਰ੍ਦਨਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਃ । ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਖੇਟਤ੍ਵਂ ਲੇਭੇ ਯੋ ਵਿष੍ਣ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਬਣਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯਦਦਸ੍ਤਰਣੇਰ੍ਬਿਮ੍ਬਂ ਤਪਤੋ ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍ । ਤਚ੍ਛਾਦਕੋऽਸੁਰੋ ਜ੍ਞੇਯੋऽਪ੍ਯਰ੍ਕਸਾਹਸ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਅਸੁਰ ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਚੌੜਾਈ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸੋਮਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਕੋ ਗ੍ਰਹਃ । ਯਃ ਪਰ੍ਵਸਮਯੇ ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧੀ ਛਾਦਕੋऽਭਵਤ੍
ਚੰਦ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਢੱਕਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਦੂਰਾਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛਾਦਨਕਾਰਕਃ । ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਭਯਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਢੱਕਣਾ ਦੂਰੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਵਿੱਖੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਤਤ੍ਤੇਜਸਾ ਦੁਃਸਹੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਡੋਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੂਰਾਚ੍ਚਕਿਤਮਾਨਸਃ । ਆਰਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਸੋऽਯਮੁਪਰਾਗ ਇਤੀਵ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਹੀ ਗ੍ਰਹਣ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਉਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षੇ ਅਵਬੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਤੋऽਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਲੋਕਾਃ ਪਰਮਪਾਵਨਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਲੋਕਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਿषੇਵਿਤਾਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ਿ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਪ੍ਯਧਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵਰ੍षੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਸਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਪਿਸ਼ਾਚਪ੍ਰੇਤਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਹਾਰਾਜਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਟਿਕਾਣੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਾਵਦ੍ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਹਿ । ਯਾਵਨ੍ਮੇਘਾਸ੍ਤਤੋਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦੈਃ
ਇਹੀ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਬੱਦਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਯਾਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪृਥਿਵੀ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਸੁਪਰ੍ਣਸ਼੍ਯੇਨਸਾਰਸਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਸ਼ੇਨ ਤੇ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਨ।
ਹਂਸਾਦਯਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਭਵਾਃ । ਭੂਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਾਵਸ੍ਥਾਨਂ ਯਥਾਵਦੁਪਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਹੰਸ ਆਦਿਕ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਤੇ ਠਿਕਾਣਾ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਧਸ੍ਤਾਦਵਨੇਃ ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਰ੍षੇ ਵਿਵਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਯੋਜਨਾਨਾਮਾਯਾਮੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯਤਃ ਪੁਨਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਸੱਤ ਗੁਫਾਵਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਉਚਾਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯੁਤਾਨ੍ਤਰਵਿਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਦਾਯਕਾਃ । ਅਤਲਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਿਤਲਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਅਤਲ ਲੋਕ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਵਿਤਲ।
ਤृਤੀਯਂ ਸੁਤਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵੈ ਤਲਾਤਲਮ੍ । ਮਹਾਤਲਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਚ षष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਤੀਜਾ ਲੋਕ ਸੁਤਲ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਤਲਾਤਲ, ਪੰਜਵਾਂ ਮਹਾਤਲ ਤੇ ਛੇਵਾਂ ਰਸਾਤਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪਾਤਾਲਂ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਵਿਵਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਏਤੇषੁ ਬਿਲਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਦਿਵੋऽਪ੍ਯਧਿਕਮੇਵ ਚ
ਸੱਤਵਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਤਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਹੀ ਥੱਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਿਲਾਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਭੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸੁਖਸਮृਦ੍ਧਭੁਵਨੇषੁ ਚ । ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਯਾਨਵਿਹਾਰੇषੁ ਸੁਖਾਸ੍ਵਾਦਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ, ਭੋਗ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਦ੍ਰਵੇਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਰਕ੍ਤਾਃ ਕਲਤ੍ਰਾਪਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਥੇ ਦੈਤ, ਕਾਦਰਵੇ, ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰਨੁਜੀਵਾਦ੍ਯੈਃ ਸਂਯੁਤਾਸ਼੍ਚ ਗृਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਾਦਪ੍ਰਤਿਹਤਕਾਮਾ ਮਾਯਾਵਿਨਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੀ ਮਾਹਿਰ ਹਨ।
ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਸਂਯੁਤਾਃ । ਮਯੇਨ ਮਾਯਾਵਿਭੁਨਾ ਯੇषੁ ਯੇषੁ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਕਾਮਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਾ ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਭਵਨਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹਨ, ਤੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਮਹਲ, ਮਿਨਾਰੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ।
ਸਭਾਚਤ੍ਵਰਚੈਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾਃ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭਾਃ । ਨਾਗਾਸੁਰਾਣਾਂ ਮਿਥੁਨੈਃ ਸਪਾਰਾਵਤਸਾਰਿਕੈਃ
ਉਹ ਸੱਭਾ, ਚੌਕ, ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਗ ਤੇ ਅਸੁਰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ-ਮੈਨਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੀਰ੍ਣਕृਤ੍ਰਿਮਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰੇਸ਼ਗृਹੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਅਲਙ੍ਕृਤਾਸ਼੍ਚਕਾਸਨ੍ਤਿ ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਮਨਃਪ੍ਰਸਨ੍ਨਕਾਰੀਣਿ ਫਲਪੁष੍ਪਵਿਸ਼ਾਲਿਭਿਃ । ਲਲਨਾਨਾਂ ਵਿਲਾਸਾਰ੍ਹਸ੍ਥਾਨੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਭਾਞ੍ਜਿ ਚ
ਇਹ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਵੱਡੇ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਮਵ੍ਰਾਤਸਂਯੁਕ੍ਤਜਲਰਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਰ੍ਣਪੂਰਿਤਹ੍ਰਦੈਃ ਪਾਠੀਨਸਮਲਙ੍ਕृਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸੁੱਚੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਾਠੀ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਜਲਜਨ੍ਤੁਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਨੀਰਨੀਰਜਾਤੈਰਨੇਕਸ਼ਃ । ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਕਹ੍ਲਾਰਨੀਲਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲਜੀਵ ਹਨ, ਤੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਉਤਪਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਕृਤਨਿਕੇਤਾਨਾਂ ਵਿਹਾਰੈਃ ਸਙ੍ਕੁਲਾਨਿ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਤ੍ਸਵਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਮਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਤਿਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਯਤ੍ਰ ਨੈਵ ਭਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਾਲਾਙ੍ਗੈਰ੍ਦਿਨਰਾਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।