ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਾ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਗੁਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਪ੍ਯਹਮ੍ । ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਕਿਲ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤਿ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ; ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ। ਜੋ ਸਾਤਵਿਕ ਸ਼ਕਤਿ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤਿ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਸ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਰਜੋਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਦਾ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਰਜਸਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਞ੍ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਜੋਗੁਣ ਨਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗ ਧਾਰ ਲਏਗਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰੇਗਾ।
ਸਗੁਣਾਨ੍ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨਃਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਗੁਣ ਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇਗਾ।
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪਾਲਯਿਤਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤਦ੍ਭੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਤਾਮਸੀਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਜੰਮਣਗੇ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸੋऽਪਿ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤੇਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਯਾਤਾ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀਂ ਤ੍ਵਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸੱਤਵਗੁਣੀ ਜਾਣ।
ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਸਦਾਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਹृਦਯੇ ਤੇ ਕृਤਾਵਾਸਾ ਭਵਾਮਿ ਸਤਤਂ ਕਿਲ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਾਂਗੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦੇਵਿ ਸ੍ਫੁਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਤਤ੍ਕੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸੁਣਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਭੇਦ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਵਾਲੀ?
ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਹਿ ਯਥਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਰੀਬ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾ । ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੌਰੇ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸਗੁਣਾਹਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ । ਮਾਂ ਜਾਨਾਸਿ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਂ ਸਗੁਣਾਲਯਾਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਜਾਨੀਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਯਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵੇਦਸਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿੱਕਸ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾਇਕ ਸਮਝ।
ਕृਪਾਂ ਚ ਮਹਤੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ । ਯਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਤੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਸਦਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਨ ਵਿਸ੍ਮਾਰ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਸਾਰਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਭੁੱਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਖਲੁ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਤੇ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬਚਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਖੇ ਗਏ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਦਧਾਰ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਜਜਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਜਪਿਆ।
ਜਪਨ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਕਞ੍ਜਜਃ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਜਪਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕੋऽਪ੍ਯਧਿਕੋऽਸ੍ਤਿ ਵੈ । ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸਿ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਪ ਕੀਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਮਯਿ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਰਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵਿਚਾਰਯ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਤਬ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਗਵਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਧਾਰੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਸਾਕਾਰਾ ਯਾ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰਮੇਯਾ ਚ ਸਨਾਤਨੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਤੇ ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਯਯਾ ਵਿਸृਜ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਸੈषਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਵਰਦਾ ਨृਣਾਂ ਭਵਤਿ ਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪਰਮਾ ਮੁਕ੍ਤੇਰ੍ਹੇਤੁਭੂਤਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸੈਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਵਾਮਣੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਮਖਿਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਘ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਓ ਕਿ ਮੈਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਧੇਨ ਤਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭਾਗਵਤਂ ਕਿਲ । ਵਿਸ੍ਤਰੋ ਭਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਪਰਾਦੌ ਯੁਗੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਧੇ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਗृਹੀਤਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜੇ । ਨਾਰਦਾਯ ਚ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਯਾਮਿਤਬੁਦ੍ਧਯੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੰਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ।
ਨਾਰਦੇਨ ਤਥਾ ਮਹ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਮੁਨਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮুনি ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਗ੍ਰੰਥ, ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਠਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕਰਤਬ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਪੜ੍ਹੋ।