ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਸਟਾਘਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਤਿਹਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਦਾਰਯਞ੍ਜਲਚਰਾਞ੍ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋऽਭਿਧਾਵਨ੍ਸਨ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਧਰਾਮ੍ । ਆਘ੍ਰਾਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਧਰਾਮਾਸਾਦਯਚ੍ਛਨੈਃ
ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੂੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਖਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਜਲਗਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਂ ਤਦਾ । ਭੂਮਿਂ ਸ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਦਾਜਹਾਰ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਂष੍ਟਾਗ੍ਰੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੂਰੂषਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਿਗ੍ਗਜੋ ਯਦ੍ਵਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਥ ਸੁਪਦ੍ਮੀਨੀਮ੍
ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁਕ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਪੁਰਖ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਞ੍ਚਿਃ ਸਮਨੁਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਦ੍ਧਤਵਸੁਨ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ, ਉਸ ਦੇਵ ਮਾਲਕ ਦੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਜਿਤਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ । ਖਰ੍ਵੀਕृਤਸੁਰਾਧਾਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰਾ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਯਂ ਚ ਧਰਣੀ ਦੇਵ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵਸੁਧਾ ਤਵ । ਪਦ੍ਯਿਨੀਵ ਸੁਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾ ਮਤਙ੍ਗਜਕਰੋਦ੍ਧृਤਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਸੁਧਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ, ਵਧੀਆ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਸ਼ੋਭਤੇ ਭੂਮਿਸਙ੍ਗਮਾਤ੍ । ਉਦ੍ਧृਤਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ੁਣ੍ਡਾਗ੍ਰਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਤਨੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨੇ ਕਮਲ ਚੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੀ ਸ਼ਕਲ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕ । ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਨਾਨਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਅਗ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸਰ੍ਵਾਮਰਾਧਾਰਭੂਤ ਬृਹਦ੍ਧਾਮ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਮ੍ਹੇ ਅੱਗੋਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੋਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤ: ਸ਼ਕ੍ਤਿਬृਂਹਿਤਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਕਰੋਮਿ ਚ
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਧੀਨ, ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਅਮਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਹਰੇ । ਸੁਧਾਂ ਵਿਭੇਜਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਹਰੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ਤ: । ਭੂਨਕ੍ਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਬਹੁਲਾਂ ਸੁਰਸਂਘਪ੍ਰਪੂਜਿਤ:
ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਾਵਕਤਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਾਠਰਾਦਿਵਿਭੇਦਤਃ । ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤਥਾ
ਅੱਗ ਨੇ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਾਈ ਤੇ ਪੇਟ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਥ ਪਿਤृਣਾਮਧਿਪਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਦृਕ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾਸੌ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦਧੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੀਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਨ: । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਨੈਰਿਤ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਯਕਸ਼ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਮੀਸ਼ੋ ਲੋਕਪਾਲੋ ਜਲਾਧਿਪਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਵਰੁਣ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਪਾਇਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹ: ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਾਣਨਕਾਰਣਮ੍ । ਜਾਤਸ੍ਤਵ ਨਿਦੇਸ਼ੇਨ ਲੋਕਪਾਲੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਵਾਯੂ, ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕੁਬੇਰਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਦੀਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਜੀਵਨਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪੇषੁ ਚ ਮਾਨ੍ਯਭੂ
ਕੁਬੇਰ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਆਦਿ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨ: ਸਰ੍ਵਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤਕਰਃ ਪ੍ਰਭੂਃ । ਜਾਤੋ ਲੋਕੇਸ਼ਵਨ੍ਦ੍ਯੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਪਾਲਕਃ
ਈਸ਼ਾਨ, ਸਾਰੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸੁਆਮੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਜਗਦੀਸ਼ਾਯ ਕੁਰ੍ਮਹੇ । ਯਸ੍ਥਾਂਸ਼ਭਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ਜਾਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਏਵ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾ ਭਗਵਾਨਾਦਿਪੂਰੁष: । ਲੀਲਾਵਲੋਕਮਾਤ੍ਰੇਣਾਪ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮਵਾਸृਜਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਦੀ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਰੁਨ੍ਧਾਨਮਧ੍ਵਨੋ ਭੀਮਂ ਗਦਯਾਤਾਡਯਦ੍ਧਰਿ:
ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਭਗਵਾਨਾਦਿਪੂਰੁषਃ । ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਧਰਣੀਂ ਦੇਵੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਲੀਲਯਾਪ੍ਸੁ ਤਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਲੋਕਨਾਥੇਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਥਾਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਤਦ੍ਭਗਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਰਣ੍ਯੁਦ੍ਧਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੀਲਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੂਯਾਦ੍ਯ: ਪੁਮਾਨ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਪਠੇਚ੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਜ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਵਨਕੋਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰੇ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਮਨੁਵਂਸ਼ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਹੀਂ ਦੇਵ: ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਨਾਰਦ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਲੋਕਮਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਭੁਵਨ ਕੋਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੇ ਸਵਾਇੰਭੂ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਨਾਰਦ, ਭਗਵਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੂਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੁਤ੍ਰ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਂਵਰ । ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹੀਮਯੇ ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृਜ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸਵਾਯੰਭੂਵ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਠਿਕਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਭਾਗੇਨ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਂ ਯਜ । ਉਚ੍ਚਾਵਚਪਦਾਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸਾਧਨਕੈਰ੍ਵਿਭੋ
ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਸਾਧਨ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ।