ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਸਾਗ੍ਰਾਦ੍ਵਿਰਞ੍ਚੇਃ ਸਹਸਾਨਘ । ਵਰਾਹਪੋਤੋ ਨਿਰਗਾਦੇਕਾਙ੍ਗੁਲਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੂਰ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਖਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕਿਲ ਨਾਰਦ । ਕਰਿਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਵृਧੇ ਤਦਦ੍ਭੂਤਤਮਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ।
ਮਰੀਚਿਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੌਕਰਂ ਰੂਪਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਪਦ੍ਮਭੂਃ
ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਨਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਅਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮੇਤਤ੍ਸੌਕਰਵ੍ਯਾਜਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਨਾਸਿਕਾਯਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਅਰ ਦੀ ਢੰਗ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ।
ਦृष੍ਟੋऽਙ੍ਗੁष੍ਠਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਆਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂ ਵਾ ਯਜ੍ਞੋ ਮੇ ਖੇਦਯਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੀ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰਾਹਰੂਪੋ ਭਗਵਾਞ੍ਜਗਰ੍ਜਾਚਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਗਰਜਿਆ।
ਵਿਰਞ੍ਚਿਂ ਹਰ੍षਯਾਮਾਸ ਸਂਹਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਸ੍ਵਗਰ੍ਜਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦਿਕ੍ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨੁਨਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਗਰਜਣੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ੍ਵਖੇਦਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਘੁਰ੍ਧੁਰਸ੍ਵਨਮ੍ । ਜਨਸ੍ਤਪਃਸਤ੍ਯਲੋਕਵਾਸਿਨੋऽਮਰਵਰ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗਰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਛਨ੍ਦੋਮਯੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰੈਰ੍ऋਕ੍ਸਾਮਾਥਰ੍ਵਸਮ੍ਭਵੈਃ । ਵਚੋਭਿਃ ਪੁਰੁषਂ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਕ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਅਥਰਵ ਵੈਦ ਦੇ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕृਪਾਵਲੋਕਮਾਤ੍ਰੇਣਾਨੁਗਹੀਤ੍ਵਾਪ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਸਟਾਘਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਤਿਹਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਦਾਰਯਞ੍ਜਲਚਰਾਞ੍ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋऽਭਿਧਾਵਨ੍ਸਨ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਧਰਾਮ੍ । ਆਘ੍ਰਾਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਧਰਾਮਾਸਾਦਯਚ੍ਛਨੈਃ
ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੂੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਖਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਜਲਗਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਂ ਤਦਾ । ਭੂਮਿਂ ਸ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਦਾਜਹਾਰ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਂष੍ਟਾਗ੍ਰੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੂਰੂषਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਿਗ੍ਗਜੋ ਯਦ੍ਵਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਥ ਸੁਪਦ੍ਮੀਨੀਮ੍
ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁਕ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਪੁਰਖ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਞ੍ਚਿਃ ਸਮਨੁਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਦ੍ਧਤਵਸੁਨ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ, ਉਸ ਦੇਵ ਮਾਲਕ ਦੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਜਿਤਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ । ਖਰ੍ਵੀਕृਤਸੁਰਾਧਾਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰਾ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਯਂ ਚ ਧਰਣੀ ਦੇਵ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵਸੁਧਾ ਤਵ । ਪਦ੍ਯਿਨੀਵ ਸੁਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾ ਮਤਙ੍ਗਜਕਰੋਦ੍ਧृਤਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਸੁਧਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ, ਵਧੀਆ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਸ਼ੋਭਤੇ ਭੂਮਿਸਙ੍ਗਮਾਤ੍ । ਉਦ੍ਧृਤਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ੁਣ੍ਡਾਗ੍ਰਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਤਨੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨੇ ਕਮਲ ਚੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੀ ਸ਼ਕਲ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕ । ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਨਾਨਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਅਗ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸਰ੍ਵਾਮਰਾਧਾਰਭੂਤ ਬृਹਦ੍ਧਾਮ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਮ੍ਹੇ ਅੱਗੋਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੋਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤ: ਸ਼ਕ੍ਤਿਬृਂਹਿਤਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਕਰੋਮਿ ਚ
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਧੀਨ, ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਅਮਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਹਰੇ । ਸੁਧਾਂ ਵਿਭੇਜਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਹਰੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ਤ: । ਭੂਨਕ੍ਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਬਹੁਲਾਂ ਸੁਰਸਂਘਪ੍ਰਪੂਜਿਤ:
ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਾਵਕਤਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਾਠਰਾਦਿਵਿਭੇਦਤਃ । ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤਥਾ
ਅੱਗ ਨੇ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਾਈ ਤੇ ਪੇਟ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਥ ਪਿਤृਣਾਮਧਿਪਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਦृਕ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾਸੌ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦਧੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੀਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਨ: । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਨੈਰਿਤ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਯਕਸ਼ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਮੀਸ਼ੋ ਲੋਕਪਾਲੋ ਜਲਾਧਿਪਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਵਰੁਣ, ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਪਾਇਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹ: ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਾਣਨਕਾਰਣਮ੍ । ਜਾਤਸ੍ਤਵ ਨਿਦੇਸ਼ੇਨ ਲੋਕਪਾਲੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਵਾਯੂ, ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕੁਬੇਰਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਦੀਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਜੀਵਨਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪੇषੁ ਚ ਮਾਨ੍ਯਭੂ
ਕੁਬੇਰ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਆਦਿ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।