ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭਵਤੁ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਃ ਕਿਲ । ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨੇਨ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਵਧੋ ਵਧ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤਂ ਸਦਾ । ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦਯਃ ਖਲੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ, ਸੰਤਾਨ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਪ੍ਰਹਤਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਖਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ, ਰਾਜਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਦੇਵੀ ਮਨਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਨਵੇ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਚਾਸੀਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਤੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਲਬ੍ਧਵਰੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਤ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਮਨੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਵਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਦੇ।'
ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਸਮਧਿष੍ਠਾਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁष੍ਕਲਾਃ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ਸਮਾਦਿਸ਼ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਾਂ—ਉਹ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪਤਿਰ੍ਵਿਭੁਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸੁਚਿਰਂ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਦਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਲੰਬਾ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਸृਜਤੋ ਮੇ ਗਤਃ ਕਾਲੋ ਵਿਪੁਲੋऽਨਨ੍ਤਸਂਖ੍ਯਕਃ । ਧਰਾ ਵਾਰ੍ਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਮਗ੍ਨਾ ਰਸਂ ਯਾਤਾਖਿਲਾਸ਼੍ਰਯਾ
'ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਮਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨਾਦਿਪੂਰੁषਃ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸਹਾਯੋ ਮੇ ਯਦਾਦੇਸ਼ੇऽਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
'ਇਹ ਕੰਮ ਜੋ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ।'
ਭੁਵਨਕੋਸ਼ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨਵੇ ਵਰਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਮੀਮਾਂਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਃ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਮਨ੍ਵਾਦਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਰ੍ਮਰੀਚ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਸਾਗ੍ਰਾਦ੍ਵਿਰਞ੍ਚੇਃ ਸਹਸਾਨਘ । ਵਰਾਹਪੋਤੋ ਨਿਰਗਾਦੇਕਾਙ੍ਗੁਲਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੂਰ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਖਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਕਿਲ ਨਾਰਦ । ਕਰਿਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਵृਧੇ ਤਦਦ੍ਭੂਤਤਮਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ।
ਮਰੀਚਿਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੌਕਰਂ ਰੂਪਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਪਦ੍ਮਭੂਃ
ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਨਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਅਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮੇਤਤ੍ਸੌਕਰਵ੍ਯਾਜਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਨਾਸਿਕਾਯਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਅਰ ਦੀ ਢੰਗ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ।
ਦृष੍ਟੋऽਙ੍ਗੁष੍ਠਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਆਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂ ਵਾ ਯਜ੍ਞੋ ਮੇ ਖੇਦਯਨ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੀ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤਰ੍ਕਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰਾਹਰੂਪੋ ਭਗਵਾਞ੍ਜਗਰ੍ਜਾਚਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਗਰਜਿਆ।
ਵਿਰਞ੍ਚਿਂ ਹਰ੍षਯਾਮਾਸ ਸਂਹਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਸ੍ਵਗਰ੍ਜਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦਿਕ੍ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨੁਨਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਗਰਜਣੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਤੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ੍ਵਖੇਦਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਘੁਰ੍ਧੁਰਸ੍ਵਨਮ੍ । ਜਨਸ੍ਤਪਃਸਤ੍ਯਲੋਕਵਾਸਿਨੋऽਮਰਵਰ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗਰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਛਨ੍ਦੋਮਯੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰੈਰ੍ऋਕ੍ਸਾਮਾਥਰ੍ਵਸਮ੍ਭਵੈਃ । ਵਚੋਭਿਃ ਪੁਰੁषਂ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਕ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਅਥਰਵ ਵੈਦ ਦੇ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਕृਪਾਵਲੋਕਮਾਤ੍ਰੇਣਾਨੁਗਹੀਤ੍ਵਾਪ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਸਟਾਘਾਤਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਤਿਹਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਦਾਰਯਞ੍ਜਲਚਰਾਞ੍ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਵਿਭੁਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋऽਭਿਧਾਵਨ੍ਸਨ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਧਰਾਮ੍ । ਆਘ੍ਰਾਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਧਰਾਮਾਸਾਦਯਚ੍ਛਨੈਃ
ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੂੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਖਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਜਲਗਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਂ ਤਦਾ । ਭੂਮਿਂ ਸ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਦਾਜਹਾਰ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਂष੍ਟਾਗ੍ਰੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੂਰੂषਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਿਗ੍ਗਜੋ ਯਦ੍ਵਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਥ ਸੁਪਦ੍ਮੀਨੀਮ੍
ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁਕ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਪੁਰਖ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਞ੍ਚਿਃ ਸਮਨੁਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਦ੍ਧਤਵਸੁਨ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ, ਉਸ ਦੇਵ ਮਾਲਕ ਦੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਜਿਤਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ । ਖਰ੍ਵੀਕृਤਸੁਰਾਧਾਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰਾ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਯਂ ਚ ਧਰਣੀ ਦੇਵ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵਸੁਧਾ ਤਵ । ਪਦ੍ਯਿਨੀਵ ਸੁਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾ ਮਤਙ੍ਗਜਕਰੋਦ੍ਧृਤਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਵਸੁਧਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ, ਵਧੀਆ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਸ਼ੋਭਤੇ ਭੂਮਿਸਙ੍ਗਮਾਤ੍ । ਉਦ੍ਧृਤਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ੁਣ੍ਡਾਗ੍ਰਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਤਨੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂੰਡ ਨੇ ਕਮਲ ਚੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੀ ਸ਼ਕਲ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕ । ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਨਾਨਾਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।