ਗੀਤਾ ਰਹਸ੍ਯਭੂਤੇਯਂ ਗੋਪਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਸੇਨ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਗੀਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਭੁਵਨਕੋਸ਼ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨਵੇ ਵਰਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਵਯੋਤ੍ਥਾਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਤ੍ਕਥਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਚਰਿਤਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਦਮृਤਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੇ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ—ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਯਦ੍ਯਦ੍ਰੂਪੇਣ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ, ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ-ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯੇਨ ਯੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ । (ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਪੂਜਨੀਯਾ ਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਯੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬੀਜੇਨ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਬੀਜ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਸ੍ਵਰੂਪੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਤੇਰ੍ਗਤਿਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਦ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਹਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਕਿਹੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਵੈਦਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਤ੍ਕृਤੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨਾਪਿ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਨਾਰਦੇਨ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਮੈ ਯਦੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਯੋਗਚਰ੍ਯਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਦਾ ਨਾਰਦਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਤਖੇਦਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯੋਗਾਤ੍ਮਨੇ ਨਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਤਨੂਦ੍ਭਵਃ । ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਿਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋ ਭਵਤਾਨਘ
ਯੋਗ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਜਗਦਾਧਾਰ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋਰੁਸਦ੍ਗੁਣ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਜਗਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਦ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਕੁਤ ਏਵੇਦਂ ਕੁਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਸਚ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਕੁਤੋऽਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕਾਲੇ ਕੁਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਫਲੋਦਯਃ । ਕੇਨ ਜ੍ਞਾਤੇਨ ਮਾਯੈषਾ ਮੋਹਭੂਰ੍ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਫਲ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇਹ ਭਟਕਣ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕਯਾਰ੍ਚਯਾ ਕਿਂ ਜਪੇਨ ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਤ੍ਮਹृਤ੍ਕਜੇ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵ ਤਮਸ੍ਯਰ੍ਕੋਦਯੋ ਯਥਾ
ਕਿਹੜੀ ਪੂਜਾ, ਕਿਹੜੇ ਜਪ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ?
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ । ਯਥਾ ਲੋਕਸ੍ਤਰੇਦਨ੍ਧਤਮਸਂ ਤ੍ਵਞ੍ਜਸੈਵ ਹਿ
ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਡਿੱਗੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦੇਵਰ੍षਿਣਾ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਦ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਵਰ੍ਯਾਤ੍ਰ ਜਗਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇਨ ਜ੍ਞਾਤੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਹਿ ਜਾਯਤੇ ਨ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਚ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਜਗਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਜਗਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਯਾਪਿ ਹਿ । ऋषਿਭਿਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸਾ ਜਗਤ੍ਸृਜਤੇ ਦੇਵੀ ਤਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਚ ਨਾਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗੁਣਤ੍ਰਯਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਪੂਜਿਤਮ੍ । ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਕਾਮਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਸ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਃ ਪਦ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸ਼ਤਰੂਪਾਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਃ
ਮਨੁ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।
ਸ ਮਨੁਃ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਮੁਵਾਚਾਤ੍ਮਭੂਃ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਆਤਮਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯਾਰਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੇ ਤਾਤ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਰष੍ਟ੍ਰਾ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋ ਵਿਰਾਟ੍ । ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਤਪਸਾਤਰ੍ਪਯਦ੍ ਵਿਭੁਃ
ਜਦ ਪ੍ਰਜਾ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਸਮਾਹਿਤਮਤਿਃ ਕਿਲ । ਆਦ੍ਯਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਾਮ੍
ਮਨੁ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਆਦਿ ਮਾਇਆ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਕਾਰਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਨੁਰੁਵਾਚ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣੇ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤੇ ਨਾਰਾਯਣਹृਦਾਸ਼੍ਰਿਤੇ
ਮਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੀ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਕਾਰਣਸ੍ਥਾਨਰੂਪਿਣਿ । ਵੇਦਤ੍ਰਯਪ੍ਰਮਾਣਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨੁਤੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਕਾਰਨ ਸਥਾਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਹੋਦਯੇ । ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾਵਾਸੇ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਿਯਂਕਰਿ
ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਵੱਡੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਗੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਹਾਨਨ੍ਦੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ । ਮਹਾਮਾਰੀਭਯਹਰੇ ਨਮੋ ਦੇਵਾਦਿਪੂਜਿਤੇ
ਹੇ ਗੋਪਾਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਮਾਰੀ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਿਕੇ । ਸ਼ਰਣ੍ਯੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇ ਗੌਰਿ ਨਾਰਾਯਣਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਮੂਲ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਹਰੇਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੌਰੀ, ਨਾਰਾਇਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਤਂ ਪ੍ਰੋਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਚੈਤਨ੍ਯਮੇਕਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੜੀ ਤੇ ਗੂੰਥੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।