ਜਲੇਨ ਤੇਨ ਮਨੁਨਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦੇਸ਼ਿਕਃ । ਦਿਗ੍ਬਨ੍ਧਂ ਚ ਪੁਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਚਾਰਯ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੇ।
ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਬਾਹ੍ਯਪੀਠੇ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਹृਦਿਸ੍ਥਾਂ ਭਵਿਤਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਹਰੀ ਪੀਠ ਉੱਤੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਮੇਰੀ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ।
ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤਃ ਪੀਠੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਥਾਪਨਵਿਦ੍ਯਯਾ । ਅਸਨਾਵਾਹਨੇ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯਾਚਮਨਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਪੀਠ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੱਦਾ। ਆਸਨ ਤੇ ਸੱਦਨ ਤੇ ਅਰਘਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਾਸੋਦ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਨਾਨ, ਦੋ ਵਸਤ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਮਾਵृਤੀਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਸਮ੍ਯਗਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਮਸ਼ਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਾਰੋ ਨਿਯਮ੍ਯਤੇ
ਯੰਤਰ ਦੀਆਂ ਆਵ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਮੂਲਦੇਵੀਪ੍ਰਭਾਰੂਪਾਃ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਅਙ੍ਗਦੇਵਤਾਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਪਟਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਮੂਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਰੂਪ ਅੰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਦੇ ਪਟਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਤ ਹੋਇਆ ਸੋਚੋ।
ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਸਹਿਤਾਂ ਮੂਲਦੇਵੀਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਵਾਸਿਤੈਃ
ਮੂਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਵ੍ਰਿਤੀ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਮ੍ਬੂਲੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਭਿਃ । ਤੋषਯੇਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਾਹਸ੍ਰਕੇਣ ਚ
ਭੋਜਨ, ਤਰਪਣ, ਤਾਂਬੂਲ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ।
ਕਵਚੇਨ ਚ ਸੂਕ੍ਤੇਨਾਹਂ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਦੇਵ੍ਯਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰੋਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹृਲ੍ਲੇਖੋਪਨਿषਦ੍ਭਵੈਃ
ਕਵਚ ਸੂਕਤ, 'ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਂ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੂਕਤ, ਦੇਵੀ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨਾਲ,
ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੋषਯੇਨ੍ਮਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਜ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰੇਮਾਰ੍ਦ੍ਰਹृਦਯੋ ਨਰਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ। ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਿਰਦਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗੋ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੈਰ੍ਬਾष੍ਪਰੁਦ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ । ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਘੋषੇਣ ਤੋषਯੇਨ੍ਮਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਵੇਦਪਾਰਾਯਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਕਲੈਰਪਿ । ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਾ ਯਤੋऽਹਂ ਵੈ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੈਸ੍ਤੋषਯੇਤ੍ਤੁ ਮਾਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।
ਨਿਜਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਿ ਮੇ ਸਦੇਹਂ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੋऽਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਹੋਮਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ
ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਰੋਜ਼ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗਨੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰੇ।
ਬਟੁਕਾਨ੍ਪਾਮਰਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵੀਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਹृਦਯੇ ਵ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਬਚਿਆਂ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੀ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ; ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਹृਲ੍ਲੇਖਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਜਨਂ ਮਮ ਸੁਬ੍ਰਤ । ਹृਲ੍ਲੇਖਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਯਿਕਾ ਪਰਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਹੇ ਸੁਭਰਤ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਨਾਲ ਕਰੀ ਜਾਵੇ; ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹृਲ੍ਲੇਖਾਦਰ੍ਪਣੇ ਨਿਤ੍ਯਮਹਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਹृਲ੍ਲੇਖਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਭੂषਾਦ੍ਯੈਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਮਾਵਹੇਤ੍ । ਯ ਏਵਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭੁਵਨਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁਵਨਸੁੰਦਰੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਂ ਮਮ ਯਾਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਣੀਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯੋ ਦੇਵੀਸ੍ਵਰੂਪੋऽਸੌ ਦੇਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਨ੍ਤਿ ਤਮ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਇਹੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਜਾਣੋ; ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषੇਣਾਪ੍ਯਧਿਕਾਰਾਨੁਰੂਪਤਃ । ਕੁਰੁ ਮੇ ਪੂਜਨਂ ਤੇਨ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਦਂ ਤੁ ਗੀਤਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਵਦੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਧੂਰ੍ਤਾਯ ਚ ਦੁਰ੍ਹृਦੇ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਗੀਤ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਲਾਕ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਂ ਮਾਤੁਰੁਦ੍ਘਾਟਨਮੁਰੋਜਯੋਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਵਸ਼੍ਯਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਗੋਪਨੀਯਮਿਦਂ ਸਦਾ
ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਮਾਤਾ ਦੇ ਉਰਜਾ ਦੀ ਖੋਲ੍ਹ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੁਕਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਹਿ । ਸੁਸ਼ੀਲਾਯ ਸੁਵੇषਾਯ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਯੁਤਾਯ ਚ
ਇਹ ਭਗਤ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪਠੇਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮ੍ ਸਮੀਪਤਃ । ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਤੋऽਭਵਨ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹਿਮਾਲਯੇ ਜਜ੍ਞੇ ਦੇਵੀ ਹੈਮਵਤੀ ਤੁ ਸਾ । ਯਾ ਗੌਰੀਤਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਸੀਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਈ; ਉਹ ਗੌਰੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤਾਰਕਸ੍ਤੇਨ ਪਾਤਿਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਨ੍ਥਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਸੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਨ ਸਮੇਂ, ਰਤਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਦਰਾਤ੍ । ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਤੁ ਰਮਾ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਰਮਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਯ ਸੁਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਮੋऽਭਵਤ੍ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਗੌਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੋਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਿਵਿषਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤ੍ਵੇਤਦਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਰਹਸ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਯਤਃ
ਗੌਰੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।