ਸ ਏਵਾਸਿ ਭਵਾਨ੍ਕृष੍ਣ ਮਦ੍ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭੋਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਭृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹੀ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਤੋ ਵਾਚਮਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਮਣਿਹੇਤੋਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮृਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਬਿਲਮ੍
ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਣੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਦ੍ਵਿਜਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਵਾਥ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਨਿਜਾਮ੍। ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਣਿਂ ਕਂਠੇ ਤਥਾ ਦਧਤ੍ । ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਾਜਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤਿਦਿਵਸੇ ਵਸੁਦੇਵ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰਤੋषਯਤ੍
ਜਿਸ ਦਿਨ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯਤ੍ਸਮਯੇ ਹਰਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮਣਿਂ ਦਧਤ੍
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਮਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਵਾਪੁਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਾਥ ਕृष੍ਣਾਗਮਨਹਰ੍षਿਤਃ । ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਰਿਚਰਿਤਮਿਦਂ ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਪਠਤਿ ਵਿਮਲਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ । ਸ ਭਵਤਿ ਸੁਖਪੂਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮੋ ਜਗਤਿ ਚ ਵਪੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਲਭੇਚ੍ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੩ ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਅਥੇਤਿਹਾਸਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗੀਯਤੇ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨਿਓ, ਹੋਰ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਕੁਂਭਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਰ੍ਮੁਨਿਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਦਾਨਤੀਰ੍ਥਵ੍ਰਤਾਦੀਨਾਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੋਪਚਿਤਾਃ ਕਥਾਃ
ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਰਤ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਣਿਕਰ੍ਣੀਭਵਂ ਤਥਾ । ਗਂਗਾਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮਣਿਕਰਨੀਕਾ ਦਾ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਭੂਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਕੁਂਭਸਂਭਵਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਾਰਕਾਰਾਤੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯ ਤੁ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਚਾਪਿ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧਨਹਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਢੰਗ ਵੀ ਦੱਸੋ ਜੀ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗੀਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਨਾਂਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਸ਼ृਣੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਣ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸੁਣ।
ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤਦ੍ਵਾਙ੍ਮਯੀ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮੁਨੇ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਉਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਹੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਆਸੀਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਸੋऽਨਪਤ੍ਯੋऽਕਰੋਦਿष੍ਟਿਂ ਵਸਿष੍ਠਾਨੁਮਤੋ ਨृਪਃ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਰਾਧਦੇਵ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੇਉਲਾਦ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ।
ਹੋਤਾਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾऽਥ ਦਯਿਤਾ ਮਨੋਃ । ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਤੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਥੋਪਾਯੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮਨੁ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨੇ ਹੋਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰੋ।'
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਹੋਤਾ ਕਨ੍ਯਾਮੇਵਾਜੁਹੋਦ੍ਧਵਿਃ । ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੇਣ ਕਨ੍ਯੇਲਾ ਨਾਮ ਚਾਭਵਤ੍
ਹੋਤ੍ਰੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਧੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਲਟ-ਸਿੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਇਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕਥਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵੈषਮ੍ਯਮਿਹ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਵ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿਚ ਫੇਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦਧ੍ਯੌ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹੋਤੁਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤ ਇਲਾਯਾਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਤ੍ਰੀ ਦੀ ਭੁੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਲਾ ਲਈ ਪੁੱਰਖਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਮੁਨੇਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ਤਥਾ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਿਲਾ ਪੁਰੁषਤਾਮਗਾਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਲਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗੁਰੁਣਾ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਮਨੋਃ ਸੁਤਃ । ਨਿਧਿਰ੍ਬਭੂਵ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰਿਤਾਮਿਵ ਸਾਗਰਃ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਦਯੁਮਨ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਵਨਾਦ੍ਵਨਾਂਤਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬਹੁ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸਾਨੁਗਃ । ਦੈਵਾਦਧਸ੍ਤਾਦ੍ਧੇਮਾਦ੍ਰੇਃ ਸ ਕੁਮਾਰੋ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੇਮਾਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਯਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਯਾऽਪਰ੍ਣਯਾ ਸਹ । ਅਰਮਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਪਰਣਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤੁ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਰਥ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਜਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਲਜਾ ਗਈ।