ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਤਾ ਗੁਰੁਃ ਪਰਃ । ਸ਼ਿਵੇ ਰੁष੍ਟੇ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਗੁਰੌ ਰੁष੍ਟੇ ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰੁਂ ਤੋषਯੇਨ੍ਨਗ । ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਤ੍ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰਵਤ। ਸਰੀਰ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹੋ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਕृਤਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਘ੍ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਥਰ੍ਵਣਾਯੋਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਆਦਮੀ ਅਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਭਾਰੀ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਥਰਵਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕਸਮ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਕਥਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਚ ਵਜ੍ਰਿਣਾ । ਅਸ਼੍ਵੀਯਂ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਨष੍ਟਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦ੍ਯੌ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵ-ਵੈਦ।
ਪੁਨਃ ਸਂਯੋਜਿਤਂ ਸ੍ਵੀਯਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਸ਼ਿਰਸ੍ਤਦਾ । ਇਤਿ ਸਙ੍ਕਟਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਨਗਾਧਿਪ । ਲਬ੍ਧਾ ਯੇਨ ਸ ਧਨ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਧਰ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਮੁੜ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ, ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭੂਧਰ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਦੇਵੀਗੀਤਾਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦੇਵੀ ਗੀਤਾ ਵਿੱਚ 'ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ' ਨਾਮਕ ਛੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵੀਗੀਤਾਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਹਿਮਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਹਿਮਾਲਯ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵੀਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਦਸ੍ਵਾਮ੍ਬ ਯੇਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਖੇਨ ਹਿ । ਜਾਯੇਤ ਮਨੁਜਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਯਾਵਿਰਾਗਿਣਃ
ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਧਮ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਮਾਰ੍ਗਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਮੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਗਾਧਿਪ । ਕਰ੍ਮਯੋਗੋ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੋ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ: ਕਰਮ ਦਾ ਰਾਹ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਾਹ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਰਾਹ, ਵਧੀਆ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪ੍ਯਯਂ ਯੋਗ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਸੁਲਭਤ੍ਵਾਨ੍ਮਾਨਸਤ੍ਵਾਤ੍ਕਾਯਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਯਪੀਡਨਾਤ੍
ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਤਿੰਨੋਂ ਲਈ ਢੰਗਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਗੁਣਭੇਦਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਾ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਮਤਾ । ਪਰਪੀਡਾਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਮ੍ਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ—
ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਤਾਮਸੀ । ਪਰਪੀਡਾਦਿਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤਾਮਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਕਾਮੋ ਹृਦਯਂ ਯਸ਼ੋऽਰ੍ਥੀ ਭੋਗਲੋਲੁਪਃ । ਤਤ੍ਤਤ੍ਫਲਸਮਾਵਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਮਾਮੁਪਾਸ੍ਤੇऽਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਾਮ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭੇਦਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਮਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਪਾਮਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਗਾਧਿਪ ਤੁ ਰਾਜਸੀ
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਸੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼ਾਰ੍ਪਣਂ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਯ ਚ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦਵਸ਼੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਧੋਣ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਭੇਦਬੁਦ੍ਧਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਕਰ੍ਮ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਨਗ ਸਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ
ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਤਵਿਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰਭਕ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਾਪਿਕੇਯਂ ਭੇਦਬੁਦ੍ਧ੍ਯਵਲਮ੍ਬਨਾਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯੁਭੇ ਭਕ੍ਤੀ ਨ ਪਰਪ੍ਰਾਪਿਕੇ ਮਤੇ
ਇਹ ਭਗਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਦੋ ਭਗਤੀਆਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਅਧੁਨਾ ਪਰਭਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਮਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਸੁਣ: ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸੁਣਵਾਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉਚਾਰਨਾ—
ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਰਤ੍ਨਾਨਾਮਾਕਰਾਯਾਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਚੇਤਸੋ ਵਰ੍ਤਨਂ ਚੈਵ ਤੈਲਧਾਰਾਸਮਂ ਸਦਾ
ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਾਨ ਹੈ, ਮਨ ਦਾ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਣਾ, ਤੇਲ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਲਗਾਤਾਰ।
ਹੇਤੁਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾਪਿ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵੇਦਪਿ । ਸਾਮੀਪ੍ਯਸਾਰ੍ष੍ਟਿਸਾਯੁਜ੍ਯਸਾਲੋਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਚੈषਣਾ
ਉਸ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ, ਬਰਾਬਰੀ, ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚਾਹ।
ਮਤ੍ਸੇਵਾਤੋऽਧਿਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਸੇਵ੍ਯਸੇਵਕਤਾਭਾਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਸੇਵਕ ਤੇ ਸੇਵਿਆ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਪਰਾਨੁਰਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਯੋ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਸ੍ਵਾਭੇਦੇਨੈਵ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨ ਵਿਭੇਦਤਃ
ਜੋ ਪਰਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਮਦ੍ਰੂਪਤ੍ਵੇਨ ਜੀਵਾਨਾਂ ਚਿਨ੍ਤਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਯਥਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪਰਾਤ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਾਨਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਭੇਦਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਹਰ ਰੂਪ ਤੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨਮਤੇ ਯਜਤੇ ਚੈਵਾਪ੍ਯਾਚਾਣ੍ਡਾਲਾਨ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭੇਦਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਚੰਡਾਲ ਤੱਕ ਵੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤਥਾ । ਮਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਿ ਪ੍ਰੇਮਾਕੁਲਮਤੀ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰੇਮਾਸ਼੍ਰੁਜਲਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਣ੍ਠਗਦ੍ਗਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਗਲਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਨਨ੍ਯੇਨੈਵ ਭਾਵੇਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਨਗਾਧਿਪ । ਮਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਨ੍ਯਪਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ, ਚਾਹੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕੇ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਦੁਤ੍ਸਵਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਮਦੁਤ੍ਸਵਕृਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਜਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਿਯਤਂ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਭੂਧਰ
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉਤਸਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਲਗਨ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਗਾਯਂਸ਼੍ਚ ਨਾਮਾਨਿ ਮਮੈਵ ਖਲੁ ਨृਤ੍ਯਤਿ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਦਿਰਹਿਤੋ ਦੇਹਤਾਦਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾ ਕੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—