ਨਭਸ੍ਤਲਂ ਨਾਭਿਸਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰਃਸ੍ਥਲਮ੍ । ਮਹਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰੀਵਾ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨੋਲੋਕੋ ਮੁਖਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹੈ; ਮਹਰਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਹੈ, ਜਨਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ।
ਤਪੋਲੋਕੋ ਰਰਾਟਿਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਲੋਕਾਦਧਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਬਾਹਵਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਤਪੋਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਹੈ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੇਠਾਂ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਧੁਨੀ ਮਹਾਂਰਾਜ ਦੀ ਕੰਨ ਹੈ।
ਨਾਸਤ੍ਯਦਸ੍ਰੌ ਨਾਸੇ ਸ੍ਤੋ ਗਨ੍ਧੋ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਮੁਖਮਗ੍ਨਿਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੀ ਚ ਪਕ੍ਸ਼੍ਮਣੀ
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁੰਭ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕ ਹਨ, ਸੁਗੰਧ ਉਸ ਦੀ ਘ੍ਰਾਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਭ੍ਰੂਵਿਜृਮ੍ਭੋऽਪ੍ਯਾਪਸ੍ਤਾਲੁਃ ਪ੍ਰ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਰਸੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਮੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਉਸ ਦੀ ਭੌਂਹ ਦਾ ਵਕਰਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦਾ ਤਲੂ ਹੈ; ਸਵਾਦ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹੈ, ਯਮ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਨੇਹਕਲਾ ਯਸ੍ਯ ਹਾਸੋ ਮਾਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਸਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਪਾਙ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਰੀਡੋਰ੍ਧ੍ਵੋष੍ਠੋ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲਾਜ ਮਹਾਂਰਾਜ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਓਠ ਹੈ।
ਲੋਭਃ ਸ੍ਯਾਦਧਰੋष੍ਠੋऽਸ੍ਯਾਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠਭੂਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇਢ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਲੋਭ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਓਠ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਨ ਅੰਗ ਹੈ।
ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯੋऽਸ੍ਥੀਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਨਦ੍ਯੋ ਨਾਡ੍ਯਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੇਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ।
ਕੌਮਾਰਯੌਵਨਜਰਾ ਵਯੋऽਸ੍ਯ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਬਲਾਹਕਾਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਤੇ ਵਾਸਸੀ ਵਿਭੋ
ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਚਾਲਾਂ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਨ।
ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰੀਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਤੁ ਮਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਹਰੀ ਰੁਦ੍ਰੋऽਨ੍ਤਃਕਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚੰਦ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਜਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਰੋਣਿਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਭੋਃ । ਅਤਲਾਦਿਮਹਾਲੋਕਾਃ ਕਟ੍ਯਧੋਭਾਗਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਤਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਨ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹਾਰੂਪਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਲੇਲਿਹਾਨਂ ਚ ਜਿਹ੍ਵਯਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਟਕਟਾਰਾਵਂ ਵਮਨ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਮਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਂ ਵੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੌਦਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਗਲਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਨਯਨਂ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਂ ਤਥਾ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੈਰ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ।
ਭਯਙ੍ਕਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਹृਦਕ੍ਸ਼੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਾਸਕਾਰਕਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ, ਦਿਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਉਠੇ।
ਵਿਕਮ੍ਪਮਾਨਹृਦਯਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪੁਰ੍ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍ । ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਗਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਗਦਮ੍ਬੇਯਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸਹਿ ਢਹਿ ਗਏ, ਤੇ 'ਇਹ ਜਗਦੰਬਾ ਹੈ' ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਹਾਵਿਭੋਃ । ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਛਾਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਵੇਦਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਅਥ ਤੇ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰੇਮਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਗਲਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ,
ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਅਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਮ੍ਬ ਪਾਹਿ ਦੀਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਦੁਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮਾਫ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਜਣੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਾਂ।
ਕੋਪਂ ਸਂਹਰ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਭਯਾ ਰੂਪਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਕਾ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪਾਮਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਜਰੈਰਿਹ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ ਲੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ, ਸਧਾਰਨ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯਜ੍ਞੇਯ ਏਵਾਸੌ ਯਾਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਤਦਰ੍ਵਾਗ੍ਜਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਥਂ ਸ ਵਿषਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਾਨਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਿਕੇ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਨਮੋ ਹ੍ਰੀਙ੍ਕਾਰਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਹ੍ਰੀੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਯਸ੍ਮਾਦੋषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਅੱਗ ਜੰਮਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਏਵ ਚ । ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧਿਆ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵੌ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ऋਤਂ ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ, ਤਪ, ਭਰੋਸਾ, ਸੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਰੀਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਾਣਾਰ੍ਚਿषੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਿਧਃ ਸਪ੍ਤ ਏਵ ਚ । ਹੋਮਾਃ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੱਤ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀਆਂ ਲੋਅਾਂ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਸੱਤ ਹੋਮ ਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਚ । ਯਸ੍ਮਾਦੋषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਸਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਯੂਪਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਯਜਨ, ਦীক্ষਾ, ਯੂਪ ਤੇ ਦਾਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਚ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਅਧ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਾਤਰ੍ਭੂਯੋ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਪਸਂਹਰ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਰੂਪਮੇਤਦਲੌਕਿਕਮ੍ । ਤਦੇਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਰੂਪਂ ਸੁਨ੍ਦਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਭੀਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਦਮ੍ਬਾ ਕृਪਾਰ੍ਣਵਾ । ਸਂਹृਤ੍ਯ ਰੂਪਂ ਘੋਰਂ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।