ਵ੍ਯਾਧੋऽਹਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਹਂ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਾਹਂ ਮਹਾਜਨਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਨ੍ਨਪੁਂਸਕਾਕਾਰੋऽਪ੍ਯਹਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਾਰੀ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਨਪੁੰਸਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਪਿ ਵਾ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਤਚ੍ਛੂਨ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੋਪਮਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਗਈ; ਜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਬਾਂਝ ਮਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ।
ਰਜ੍ਜੁਰ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਪਮਾਲਾਭੇਦੈਰੇਕਾ ਵਿਭਾਤਿ ਹਿ । ਤਥੈਵੇਸ਼ਾਦਿਰੂਪੇਣ ਭਾਮ੍ਯਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਸੱਪ ਜਾਂ ਮਾਲਾ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਈਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਾਤਿਰੇਕੇਣ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਨ੍ਨ ਭਾਸਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਸਤ੍ਤਯੈਵੈਤਤ੍ਸਤ੍ਤਾਵਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਹਿਮਾਲਯ ਉਵਾਚ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਮष੍ਟ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਵਪੁਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਤਥੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਦਿ ਦੇਵਿ ਕृਪਾ ਮਯਿ
ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰਾ ਸਮੂਹਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਿष੍ਣਵਃ । ਨਨਨ੍ਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹर्षਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਕਾਮਦੁਘਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਜਂ ਰੂਪਂ ਭਕ੍ਤਕਾਮਪ੍ਰਪੂਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਿਆਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਰਾਡ੍ਰੂਪਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਸ੍ਤਕਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦਾ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਸੀ।
ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਵਚੋ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਹृਦਯਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਦਿਸਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਨ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹਨ, ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਹੈ।
ਨਭਸ੍ਤਲਂ ਨਾਭਿਸਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰਃਸ੍ਥਲਮ੍ । ਮਹਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰੀਵਾ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨੋਲੋਕੋ ਮੁਖਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹੈ; ਮਹਰਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਹੈ, ਜਨਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ।
ਤਪੋਲੋਕੋ ਰਰਾਟਿਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਲੋਕਾਦਧਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਬਾਹਵਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਤਪੋਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਹੈ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੇਠਾਂ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਧੁਨੀ ਮਹਾਂਰਾਜ ਦੀ ਕੰਨ ਹੈ।
ਨਾਸਤ੍ਯਦਸ੍ਰੌ ਨਾਸੇ ਸ੍ਤੋ ਗਨ੍ਧੋ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਮੁਖਮਗ੍ਨਿਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੀ ਚ ਪਕ੍ਸ਼੍ਮਣੀ
ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁੰਭ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕ ਹਨ, ਸੁਗੰਧ ਉਸ ਦੀ ਘ੍ਰਾਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਭ੍ਰੂਵਿਜृਮ੍ਭੋऽਪ੍ਯਾਪਸ੍ਤਾਲੁਃ ਪ੍ਰ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਰਸੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਮੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਉਸ ਦੀ ਭੌਂਹ ਦਾ ਵਕਰਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦਾ ਤਲੂ ਹੈ; ਸਵਾਦ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹੈ, ਯਮ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਨੇਹਕਲਾ ਯਸ੍ਯ ਹਾਸੋ ਮਾਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਸਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਪਾਙ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਰੀਡੋਰ੍ਧ੍ਵੋष੍ਠੋ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲਾਜ ਮਹਾਂਰਾਜ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਓਠ ਹੈ।
ਲੋਭਃ ਸ੍ਯਾਦਧਰੋष੍ਠੋऽਸ੍ਯਾਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠਭੂਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇਢ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਲੋਭ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਓਠ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਨ ਅੰਗ ਹੈ।
ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯੋऽਸ੍ਥੀਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਨਦ੍ਯੋ ਨਾਡ੍ਯਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੇਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ।
ਕੌਮਾਰਯੌਵਨਜਰਾ ਵਯੋऽਸ੍ਯ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਬਲਾਹਕਾਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਤੇ ਵਾਸਸੀ ਵਿਭੋ
ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਚਾਲਾਂ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਨ।
ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰੀਜਗਦਮ੍ਬਾਯਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਤੁ ਮਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਹਰੀ ਰੁਦ੍ਰੋऽਨ੍ਤਃਕਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚੰਦ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਜਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਰੋਣਿਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਭੋਃ । ਅਤਲਾਦਿਮਹਾਲੋਕਾਃ ਕਟ੍ਯਧੋਭਾਗਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਤਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਨ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹਾਰੂਪਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਲੇਲਿਹਾਨਂ ਚ ਜਿਹ੍ਵਯਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਟਕਟਾਰਾਵਂ ਵਮਨ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਮਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਂ ਵੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੌਦਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਗਲਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਨਯਨਂ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਂ ਤਥਾ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੈਰ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ।
ਭਯਙ੍ਕਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਹृਦਕ੍ਸ਼੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਾਸਕਾਰਕਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ, ਦਿਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਉਠੇ।
ਵਿਕਮ੍ਪਮਾਨਹृਦਯਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪੁਰ੍ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍ । ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਗਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਗਦਮ੍ਬੇਯਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸਹਿ ਢਹਿ ਗਏ, ਤੇ 'ਇਹ ਜਗਦੰਬਾ ਹੈ' ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਹਾਵਿਭੋਃ । ਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਛਾਤੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਵੇਦਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਅਥ ਤੇ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰੇਮਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਗਲਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ,
ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਅਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਮ੍ਬ ਪਾਹਿ ਦੀਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਦੁਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮਾਫ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਜਣੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਾਂ।
ਕੋਪਂ ਸਂਹਰ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਭਯਾ ਰੂਪਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਕਾ ਤੇ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪਾਮਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਜਰੈਰਿਹ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ ਲੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ, ਸਧਾਰਨ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਪ੍ਯਜ੍ਞੇਯ ਏਵਾਸੌ ਯਾਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਤਦਰ੍ਵਾਗ੍ਜਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਕਥਂ ਸ ਵਿषਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ?