ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ । ਕੁਲਜਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਵृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ। ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ।
ਸ਼ੁਕਵੈਰਾਗ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਹਂ ਗृਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਿਤਃ । ਵਾਗੁਰਾਸਦृਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫੜ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਧਨਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਣਾਂ ਹਿ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਤਾਤ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਖਲੁ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਧਨਾ ਲੋਲੁਪਾ ਜਨਾਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਤਾਦृਗ੍ਯਾਦृਸ਼ੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ । ਕੋऽਨ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਸਂਸਾਰੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਪਨ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨਸ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਚ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੈਰਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਨਭਾਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਯਤ੍ਨਾਂਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਰਮਾਪਤਿਰਪਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਸਦਾ ਦੁਃਖੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਚ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦੈਤ੍ਯਯੁਦ੍ਧਕਰਃ ਸਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਸੁਖੀ ਸ਼ੇਤੇ ਧਨਵਾਨਪਿ ਲੋਲੁਪਃ । ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਤਾਤ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਦੇ ਸਦਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਦੁਃਖਂ ਜਰਾਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਮਰਣੇ ਤਥਾ । ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ਪੁਨਰ੍ਦੁਃਖਂ ਵਿष੍ਠਾਮੂਤ੍ਰਮਯੇ ਪਿਤਃ
ਜਨਮ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਬੁਢਾਪੇ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਵੀ ਦੁੱਖ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਸ਼ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਤृष੍ਣਾਲੋਭਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਯਾਞ੍ਚਾਯਾਂ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਮਰਣਾਦਪਿ ਮਾਨਦ
ਇਸ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਧਨਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਬਲਜੀਵਨਾਃ । ਪਰਾਸ਼ਾ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਮਰਣਂ ਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਵਦੇ। ਪਰਾਧੀਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸਕਲਾਨ੍ ਵੇਦਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਧਨਿਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਬੁਧੈਃ
ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਲਈ ਧਨਵਾਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕੋਦਰਸ੍ਯ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਪਤ੍ਰਮੂਲਫਲਾਦਿਭਿਃ । ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਪੇਟ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ? ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜਾਂ, ਫਲਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸਤਿ । ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਪਿਤਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਜੀਬ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਯੋਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਦ ਮਮ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਖਾਕਰਮ੍ । ਕਰ੍ਮਕਾਣ੍ਡੇऽਖਿਲੇ ਤਾਤ ਨ ਰਮੇऽਹਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਓ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰਮਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵਦ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋਪਾਯਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਸਞ੍ਚਿਤਂ ਤਥਾ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਯਥਾ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਜਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ—ਪ੍ਰਾਰਬਧ, ਸੰਚਿਤ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ—ਤਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਜਲੂਕੇਵ ਸਦਾ ਨਾਰੀ ਰੁਧਿਰਂ ਪਿਬਤੀਤਿ ਵੈ । ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਮੋਹਿਤੋ ਭਾਵਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਲੂਕ ਸਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਵੀ; ਪਰ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਭੋਗੈਰ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨਃ ਕੁਟਿਲਭਾषਣੈਃ । ਕਾਨ੍ਤਾ ਹਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਕਃ ਸ੍ਤੇਨਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ
ਰਸ-ਵਿਲਾਸ, ਤਾਕਤ, ਧਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਟਿਲ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਚੋਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਦ੍ਰਾਸੁਖਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਦੁਃਖਾਯ ਨ ਸੁਖਾਯ ਚ
ਸੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੂਰਖ ਪਤਨੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਗ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਇਹ ਜਿਹੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਅਾਸ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਰਸ਼੍ਰੂਣਿ ਲੋਚਨਾਦੁਃਖਜਾਨਿ ਚ । ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰੇऽਭੂਦ੍ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਆਂਸੂ ਵਹਿ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਨਂ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਹਤਾਸ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ, ਅਜਬੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਹੋ ਮਾਯਾਬਲਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਯਨ੍ਮੋਹਯਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਵੇਦਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਵੇਦਸਮ੍ਮਿਤਮ੍
ਵਾਹ! ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨੇ ਕਾ ਚ ਸਾ ਮਾਯਾ ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਸਾਤੀਵ ਦੁष੍ਕਰਾ । ਯਾ ਮੋਹਯਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਇਹ ਮਾਇਆ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਵਕ੍ਤਾ ਚ ਨਿਰ੍ਮਾਤਾ ਭਾਰਤਸ੍ਯ ਚ । ਵਿਭਾਗਕਰ੍ਤਾ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸੋऽਪਿ ਮੋਹਮੁਪਾਗਤਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਵਕਤਾ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਰਚਯਤਾ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵੀਂ ਯਾ ਮੋਹਯਤਿ ਵੈ ਜਗਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਕਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਕੀਦृਸ਼ੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਮ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਕੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯੋ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਮਾਯਯਾ । ਯਨ੍ਮੋਹਂ ਗਮਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦਯਃ
ਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੈ ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?
ਅਹੋ ਬਲਮਹੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਖਲੁ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਮਾਯਯੈਵ ਵਸ਼ਂ ਨੀਤਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਾਹ! ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।