ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਪਰਾਮ੍ਬਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਯਾ ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਜਾਯਯਾ । ਸਂਯੁਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨਾਲ, ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗਾਧਿਪਮ੍ । ਅਭਵਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਹਿਮਵੰਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਮ੍ਬਾਯਜ੍ਞਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾ ਅਮ੍ਬਾਯਜ੍ਞਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਤृਤੀਯਾਦਿਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਨृਪ
ਜੋ ਅੰਬਾ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਬਾ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਧਿਨਿष੍ਣਾਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਕੇਚਿਤ੍ਸੂਕ੍ਤਪਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਮਪਾਰਾਯਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਕੁਝ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਤੁਤੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਾਮ ਜਪਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਕਾਰਿਣਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਗਪਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਨ੍ਯਾਸਪਰਾਯਣਾਃ
ਕੁਝ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਤਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠਿਨ ਰੀਤਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਿਆਸ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹृਲ੍ਲੇਖਯਾ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਕਾਲੋऽਗਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਹ੍ਰੀੰ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੀਯਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਭृਗੋਰ੍ਦਿਨੇ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪੁਰਤਸ੍ਤਨ੍ਮਹਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਬੋਧਿਤਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭ੍ਰਿਗੁਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਜੋ ਤੇਜ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰਭਿष੍ਟੁਤਮ੍ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਮੂਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤੇਜ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਵੀ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਾਨਾਭਮਰੁਣਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਮਹਃ । ਨੈਵ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਚ ਨ ਮਧ੍ਯੇ ਪਰਿਜਗ੍ਰਭਤ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਤੇਜ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਨਾ ਉਪਰ, ਨਾ ਪਾਸੇ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਕੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਯਙ੍ਗਸਂਯੁਤਮ੍ । ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਥਵਾ ਨ ਪੁਂਰੂਪਮਥੋਭਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਤ; ਨਾ ਹੱਥ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ। ਨਾ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਨਾ ਮਰਦ ਦਾ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਦਾ।
ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਧਾਨਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇषਾਮਾਸੀਨ੍ਮਹੀਪਤੇ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਤਦੇਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇਣਾਭਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਰਮਣੀਯਾਙ੍ਗੀਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹੀ ਤੇਜ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ।
ਉਦ੍ਯਤ੍ਪੀਨਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ਭੋਜਕੁਡ੍ਮਲਾਮ੍ । ਰਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਕਾਜਾਲਸਿਞ੍ਜਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉਭਰਦੇ ਸਤਨ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀ ਘੇੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਗ੍ਰੈਵੇਯਕਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਮਣਿਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਗਲਬਨ੍ਧਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਨੁਕੇਤਕਸਂਰਾਜਨ੍ਨੀਲਭ੍ਰਮਰਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍ । ਨਿਤਮ੍ਬਬਿਮ੍ਬਸੁਭਗਾਂ ਰੋਮਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ।
ਕਰ੍ਪੂਰਸ਼ਕਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਤਾਮ੍ਬੂਲਪੂਰਿਤਾਨਨਾਮ੍ । ਕਨਤ੍ਕਨਕਤਾਟਙ੍ਕਵਿਟਙ੍ਕਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਪੂਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅष੍ਟਮੀਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਭਲਲਾਟਾਮਾਯਤਭ੍ਰੁਵਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਰਵਿਨ੍ਦਨਯਨਾਮੁਨ੍ਨਸਾਂ ਮਧੁਰਾਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭੌਂਹ ਲੰਬੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਨੱਕ ਉੱਚੀ, ਤੇ ਹੋਠ ਮਿੱਠੇ ਸਨ।
ਕੁਨ੍ਦਕੁਡ੍ਮਲਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਮੁਕੁਟਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਵਤਂਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਣ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਮਾਲਤੀਮਾਲਾਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਬਿਨ੍ਦੁਨਿਟਿਲਾਂ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਰਾਭੀਤਿਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾਂ ਦਾਡਿਮੀਕੁਸੁਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਵਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ, ਦਾਦੀਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਪੂਰਿਕਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤਰਂ ਸਰ੍ਵਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀਮਮ੍ਬਾਂ ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍ । ਅਵ੍ਯਾਜਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੁਰਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਰੁਣਾਮੁਰ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸਕਲਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਾष੍ਪਸਂਰੁਦ੍ਧਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਰੋਣ ਨਾਲ ਗਲੇ ਰੁਕ ਗਏ, ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਨਤਕਨ੍ਧਰਾਃ । ਪ੍ਰੇਮਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਲ ਝੁਕਾਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੈਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਾਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈ ਭਦ੍ਰਾਯੈ ਨਿਯਤਾਃ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਮਹਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ।
ਤਾਮਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਂ ਤਪਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਵੈਰੋਚਨੀਂ ਕਰ੍ਮਫਲੇषੁ ਜੁष੍ਟਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਰਣਮਹਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸੁਤਰਸਿ ਤਰਸੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਵੈਰੋਚਨ ਦੀ ਧੀ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੇਵੀਂ ਵਾਚਮਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾ- ਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਵਦਨ੍ਤਿ । ਸਾ ਨੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰੇषਮੂਰ੍ਜਂ ਦੁਹਾਨਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਾਗਸ੍ਮਾਨੁਪਸੁष੍ਟੁਤੈਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਾਕ ਦੀ ਗਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣੀ ਦੁਧ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤੁਤਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਤਰਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਮਦਿਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਰਂ ਨਮਾਮਃ ਪਾਵਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਨੂੰ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਚ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੈ ਚ ਧੀਮਹਿ । ਤਨ੍ਨੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਮਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।