ਅਧਿਭੂਤਾਧਿਦੈਵਾਨਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾਵਾਨ੍ਨृਪਾਭਵਨ੍ । ਅਥਾऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਮਹਸੁਰਃ
ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਯਕਃ । ਸ਼ਿਵੌਰਸਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਤੇ ਹਨ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤਿ ਕਲ੍ਪਿਤਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ ਦੇਵਦੇਵੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ । ਸ਼ਿਵੌਰਸਸੁਤਾਭਾਵਾਜ੍ਜਗਰ੍ਜ ਚ ਨਨਨ੍ਦ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਚੋਪਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਸ਼ਿਵੌਰਸਸੁਤਾਭਾਵਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਰ੍ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਨਾਙ੍ਗਨਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂ ਤਤ੍ਸੁਤਸਮ੍ਭਵਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾਨਾਂ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਣ੍ਡਲੇ । ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਹਰਿਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਸ ਚੋਪਾਯਂ ਜਗਾਦ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਪਾਏ ਦੱਸਿਆ।
ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਭੂਵਨੇਸ਼ਾਨੀ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨੀ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮਣੀਦਵੀਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਨਯਾ ਦੇਵ ਤਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੈਵੇਯਂ ਜਗਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਾਸ੍ਮਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਉਨੱਤਤਾ ਕੇਵਲ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਲਾਲਨੇ ਤਾਡਨੇ ਮਾਤੁਰ੍ਨਾਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਯਥਾਰ੍ਭਕੇ । ਤਦ੍ਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾ ਗੁਣਦੋषਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਕਦੇ ਦਇਆ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਨਿਯੰਤਰਕ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਰਾਧੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਤਨਯਸ੍ਯ ਪਦੇ ਪਦੇ । ਕੋऽਪਰਃ ਸਹਤੇ ਲੋਕੇ ਕੇਵਲਂ ਮਾਤਰਂ ਵਿਨਾ
ਬੱਚਾ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਪਰਾਮ੍ਬਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਯਾ ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਜਾਯਯਾ । ਸਂਯੁਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨਾਲ, ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗਾਧਿਪਮ੍ । ਅਭਵਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਹਿਮਵੰਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਮ੍ਬਾਯਜ੍ਞਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾ ਅਮ੍ਬਾਯਜ੍ਞਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਤृਤੀਯਾਦਿਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਨृਪ
ਜੋ ਅੰਬਾ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਬਾ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਮਾਧਿਨਿष੍ਣਾਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਕੇਚਿਤ੍ਸੂਕ੍ਤਪਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਮਪਾਰਾਯਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਕੁਝ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਤੁਤੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਾਮ ਜਪਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਕਾਰਿਣਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਯਾਗਪਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਨ੍ਯਾਸਪਰਾਯਣਾਃ
ਕੁਝ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਤਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠਿਨ ਰੀਤਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਿਆਸ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹृਲ੍ਲੇਖਯਾ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਕਾਲੋऽਗਾਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਹ੍ਰੀੰ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੀਯਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਭृਗੋਰ੍ਦਿਨੇ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਪੁਰਤਸ੍ਤਨ੍ਮਹਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਬੋਧਿਤਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭ੍ਰਿਗੁਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਜੋ ਤੇਜ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰਭਿष੍ਟੁਤਮ੍ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਮੂਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤੇਜ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਵੀ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਾਨਾਭਮਰੁਣਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਮਹਃ । ਨੈਵ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਚ ਨ ਮਧ੍ਯੇ ਪਰਿਜਗ੍ਰਭਤ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਤੇਜ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਨਾ ਉਪਰ, ਨਾ ਪਾਸੇ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਕੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਯਙ੍ਗਸਂਯੁਤਮ੍ । ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਥਵਾ ਨ ਪੁਂਰੂਪਮਥੋਭਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਤ; ਨਾ ਹੱਥ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ। ਨਾ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਨਾ ਮਰਦ ਦਾ, ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਦਾ।
ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਧਾਨਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇषਾਮਾਸੀਨ੍ਮਹੀਪਤੇ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਲਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਤਦੇਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇਣਾਭਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਰਮਣੀਯਾਙ੍ਗੀਂ ਕੁਮਾਰੀਂ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹੀ ਤੇਜ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ।
ਉਦ੍ਯਤ੍ਪੀਨਕੁਚਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ਭੋਜਕੁਡ੍ਮਲਾਮ੍ । ਰਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਕਾਜਾਲਸਿਞ੍ਜਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉਭਰਦੇ ਸਤਨ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀ ਘੇੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਗ੍ਰੈਵੇਯਕਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਅਨਰ੍ਘ੍ਯਮਣਿਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਗਲਬਨ੍ਧਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਨੁਕੇਤਕਸਂਰਾਜਨ੍ਨੀਲਭ੍ਰਮਰਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍ । ਨਿਤਮ੍ਬਬਿਮ੍ਬਸੁਭਗਾਂ ਰੋਮਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ।
ਕਰ੍ਪੂਰਸ਼ਕਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਤਾਮ੍ਬੂਲਪੂਰਿਤਾਨਨਾਮ੍ । ਕਨਤ੍ਕਨਕਤਾਟਙ੍ਕਵਿਟਙ੍ਕਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਪੂਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੁਮਕੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅष੍ਟਮੀਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਭਲਲਾਟਾਮਾਯਤਭ੍ਰੁਵਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਰਵਿਨ੍ਦਨਯਨਾਮੁਨ੍ਨਸਾਂ ਮਧੁਰਾਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭੌਂਹ ਲੰਬੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਨੱਕ ਉੱਚੀ, ਤੇ ਹੋਠ ਮਿੱਠੇ ਸਨ।
ਕੁਨ੍ਦਕੁਡ੍ਮਲਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਮੁਕੁਟਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਵਤਂਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਕੁੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਣ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਮਾਲਤੀਮਾਲਾਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਬਿਨ੍ਦੁਨਿਟਿਲਾਂ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।