ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਜ੍ਜਨ੍ਮ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਜੇ ਉਹ ਸੁਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਧਾਯ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਿਭਾ, ਤੇ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋ।
ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੁਤ । ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਚ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ। ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰਵਾਸੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋੜ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗृਹਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰ। ਵਨਵਾਸੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਦਕਾਨਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਅਦਾਰਸ੍ਯ ਦੁਰਨ੍ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਮਨਸਾ ਸਹ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪੱਕਾ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਨ ਸਮੇਤ ਬਿਨਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਰੋਕਣ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਜ੍ਜਯਾਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠੇਦਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ।
ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਨੇ ਮੇਨਕਯਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਜਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉੱਚ ਤਪ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਨਕਾ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਜਨਮੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਸੁਤਾਂ ਕਾਲੀਂ ਪਿਤਾ ਮਮ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਕਾਮਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹੋਡੁਪੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ, ਜਹਾਜ਼ ਕੋਲ ਖੜੀ ਮਛੀਰੇ ਦੀ ਧੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਧਾਵਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ । ਕੁਲਜਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਵृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ। ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ।
ਸ਼ੁਕਵੈਰਾਗ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਹਂ ਗृਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਿਤਃ । ਵਾਗੁਰਾਸਦृਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫੜ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਧਨਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਣਾਂ ਹਿ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਤਾਤ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਖਲੁ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਧਨਾ ਲੋਲੁਪਾ ਜਨਾਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਤਾਦृਗ੍ਯਾਦृਸ਼ੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ । ਕੋऽਨ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਸਂਸਾਰੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਪਨ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨਸ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਚ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੈਰਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਨਭਾਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਯਤ੍ਨਾਂਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਰਮਾਪਤਿਰਪਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਸਦਾ ਦੁਃਖੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਚ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦੈਤ੍ਯਯੁਦ੍ਧਕਰਃ ਸਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਸੁਖੀ ਸ਼ੇਤੇ ਧਨਵਾਨਪਿ ਲੋਲੁਪਃ । ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਤਾਤ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਦੇ ਸਦਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਦੁਃਖਂ ਜਰਾਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਮਰਣੇ ਤਥਾ । ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ਪੁਨਰ੍ਦੁਃਖਂ ਵਿष੍ਠਾਮੂਤ੍ਰਮਯੇ ਪਿਤਃ
ਜਨਮ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਬੁਢਾਪੇ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਵੀ ਦੁੱਖ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਸ਼ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਤृष੍ਣਾਲੋਭਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਯਾਞ੍ਚਾਯਾਂ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਮਰਣਾਦਪਿ ਮਾਨਦ
ਇਸ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਧਨਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਬਲਜੀਵਨਾਃ । ਪਰਾਸ਼ਾ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਮਰਣਂ ਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਵਦੇ। ਪਰਾਧੀਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸਕਲਾਨ੍ ਵੇਦਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਧਨਿਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਬੁਧੈਃ
ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਲਈ ਧਨਵਾਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕੋਦਰਸ੍ਯ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਪਤ੍ਰਮੂਲਫਲਾਦਿਭਿਃ । ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਪੇਟ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ? ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜਾਂ, ਫਲਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਪੌਤ੍ਰਾਃ ਕੁਟੁਮ੍ਬੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸਤਿ । ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਪਿਤਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਜੀਬ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਯੋਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਦ ਮਮ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਖਾਕਰਮ੍ । ਕਰ੍ਮਕਾਣ੍ਡੇऽਖਿਲੇ ਤਾਤ ਨ ਰਮੇऽਹਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਓ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰਮਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵਦ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋਪਾਯਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਸਞ੍ਚਿਤਂ ਤਥਾ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਯਥਾ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਜਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ—ਪ੍ਰਾਰਬਧ, ਸੰਚਿਤ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ—ਤਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਜਲੂਕੇਵ ਸਦਾ ਨਾਰੀ ਰੁਧਿਰਂ ਪਿਬਤੀਤਿ ਵੈ । ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤੁ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਮੋਹਿਤੋ ਭਾਵਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਲੂਕ ਸਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਵੀ; ਪਰ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਭੋਗੈਰ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨਃ ਕੁਟਿਲਭਾषਣੈਃ । ਕਾਨ੍ਤਾ ਹਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਕਃ ਸ੍ਤੇਨਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ
ਰਸ-ਵਿਲਾਸ, ਤਾਕਤ, ਧਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਟਿਲ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਚੋਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?