ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕਰਕੋਣਾਹਤਾ ਨृਪ । ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਸਾਧੂਨਾਮਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋऽਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ । ਮਙ੍ਗਲਾਯਾਂ ਤੁ ਜਾਤਾਯਾਂ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਹੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਗਲ ਹੀ ਮੰਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਸਤੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪਰਸਂਵਿਦਃ । ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਥ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਯਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਗਈ।
ਸਾ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਵਲਨੇ ਦਗ੍ਧਾ ਦੈਵਯੋਗਾਨ੍ਮਨੋਰ੍ਨृਪ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਅਨਰ੍ਥਕਰਮੇਤਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਚਨਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮਾਨਵ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਦਗ੍ਧਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ । ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਸਂਸਾਰਾਗ੍ਨਿਭਯਂ ਨ ਹਿ
ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਮਨੋਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤਦੇਵ ਹਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਤੀਦਾਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸੜੀ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਤੇ ਸਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।
ਕਦਾਚਿਦਥ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਗਤੋ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵੀਂ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਜਜਾਪ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਬੂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਨਿਜਕਣ੍ਠਗਤਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਸਂਸਕ੍ਤਾਂ ਮਕਰਨ੍ਦਮਦਾਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਤਾਰ ਲਈ।
ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਾਦਭੂਤਾਂ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਃ । ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵ੍ਯੋਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤਾਪਸਃ
ਉਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਤਪਸਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਸ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਤੀਪਿਤਾ । ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮਮ੍ਬਾਯਾ ਨਨਾਮ ਚ ਸਤੀਪਦੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਕਸ਼, ਸਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਉਹ ਸਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਾਲਾ ਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਲੌਕਿਕੀ । ਕਥਂ ਲਬ੍ਧਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਦਕਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਮਾਲਾ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸ਼੍ਰੁਯੁਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਿਤਾਨ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਲ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਕਿਰਪਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸ ਸਤੀਪਿਤਾ । ਅਦੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤਾਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਮੰਗੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।'
ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਮਨਵੇ ਸ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਗृਹੀਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਾਲਾ ਮਨੁਨਾ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਮਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮਨੂ ਨੇ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸ਼ਯਨਂ ਯਤ੍ਰ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਪਸ਼ੁਕਰ੍ਮਰਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਾਲਾਗਨ੍ਧੇਨ ਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਜਿੱਥੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਨਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਭਵਤ੍ਸ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ । ਸ਼ਿਵੇ ਦ੍ਵੇषਮਤਿਰ੍ਜਾਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਨृਪ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸਤੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤੇਨਾਪਰਾਧੇਨ ਤਜ੍ਜਨ੍ਯੋ ਦੇਹ ਏਵ ਚ । ਸਤ੍ਯਾ ਯੋਗਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਃ ਸਤੀਧਰ੍ਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਹਃ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਸਤੀਦੇਹੇ ਜਾਤੇ ਕਿਮਕਰੋਚ੍ਛਿਵਃ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ - 'ਜਦੋਂ ਸਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?'
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤੀ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਕਾਤਰਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਜ੍ਜਾਤਾਂ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸਤੀ ਉਸ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - 'ਫਿਰ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪ੍ਰਲਯੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਨृਪ । ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਗਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਜਨ। ਵੀਰਭਦਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਯਦਾਭਵਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਵੀਰਭਦਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਨਾਸ਼ੇऽਪਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਭਯਂ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਬਸ੍ਤਵਕ੍ਰੇਣ ਤਂ ਮਨੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਾਂਸ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜੀਵਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਤਤਃ ਖਿਨ੍ਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਯਜ੍ਞਵਾਟਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਾਂ ਸਤੀਂ ਵਹ੍ਨੌ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਕਲਾਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਧੇऽਪ੍ਯਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਹਾ ਸਤੀਤਿ ਵਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ। 'ਹਾਏ ਸਤੀ!' ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁਕਦਾ ਗਿਆ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਨਾਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪੁਰਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਯਾ ਤਤ੍ਰ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਵਯਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਤੇऽਪਤਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਤੀ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਤਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ਨਾਨਾਮੂਰ੍ਤਿਧਰੋ ਹਰਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—'
ਭਜਨ੍ਤਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇषਾਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਜਾਙ੍ਗੇषੁ ਪਰਾਮ੍ਬਿਕਾ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਉੱਚੀ ਮਾਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਕਰ੍ਮਿਣਃ । ਤੇषਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਫਲਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ । ਕਾਲਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਪਧ੍ਯਾਨਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਰਹ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਨ, ਜਪ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ।