ਭਵੇਤ੍ਤਵਾਮ੍ਬ ਯੇਨਾਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇ ਇਤਿ । ਜਪਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
'ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।' ਉਸ ਨੇ ਜਾਪ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਦ ਮੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਸ੍ਵਮੁਖੇਨੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ - ਮਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯੋਰਵਮਾਨਾਚ੍ਚ ਜਾਤਾਵਸ੍ਥਾ ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
'ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸੋ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਆਈ।'
ਨੈਤਾਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮੇऽਪਰਾਧਃ ਕਦਾਚਨ । ਅਧੁਨਾ ਮਤ੍ਕृਪਾਲੇਸ਼ਾਚ੍ਛਰੀਰੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾ ਤਯੋਃ
'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਅਪਰਾਧ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਥੋੜੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤੀ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਜਨਿष੍ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇ ਮਯਾ
'ਤੇਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੀਆਂ।'
ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮੇ ਮੁਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸਦਾ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿਰਾਟ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮੇऽਥਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ 'ਤੇ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ, ਇਹੀ ਸਚੀ ਭਗਤੀ ਹੈ।
ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਰੂਪਂ ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਮਮ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਚਾਹਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧ੍ਯੇਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨੀ । ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਨਰਾਯਯੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਣੀਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਰ੍ਵਵृਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਾਦਰਾਤ੍ । ਹਰੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥੌ ਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੌ ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵਾਕਿਆ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ।
ਜਾਤੌ ਪਰਾਮ੍ਬਾਕृਪਯਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਰਹਿਤੌ ਤਦਾ । ਕਦਾਚਿਤਦਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮਹਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਮਵਾਤਰਤ੍
ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਕਤ ਮਹਿਮਾ ਉਤਰੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਦੇਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸਵੋऽਭਵਤ੍ । ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕਰਕੋਣਾਹਤਾ ਨृਪ । ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਸਾਧੂਨਾਮਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋऽਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ । ਮਙ੍ਗਲਾਯਾਂ ਤੁ ਜਾਤਾਯਾਂ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਹੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਗਲ ਹੀ ਮੰਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਸਤੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪਰਸਂਵਿਦਃ । ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਥ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਯਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਗਈ।
ਸਾ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਵਲਨੇ ਦਗ੍ਧਾ ਦੈਵਯੋਗਾਨ੍ਮਨੋਰ੍ਨृਪ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਅਨਰ੍ਥਕਰਮੇਤਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਚਨਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮਾਨਵ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਦਗ੍ਧਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ । ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਸਂਸਾਰਾਗ੍ਨਿਭਯਂ ਨ ਹਿ
ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਮਨੋਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤਦੇਵ ਹਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਤੀਦਾਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸੜੀ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਤੇ ਸਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।
ਕਦਾਚਿਦਥ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਗਤੋ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵੀਂ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਜਜਾਪ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਬੂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਨਿਜਕਣ੍ਠਗਤਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਸਂਸਕ੍ਤਾਂ ਮਕਰਨ੍ਦਮਦਾਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਤਾਰ ਲਈ।
ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਾਦਭੂਤਾਂ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਃ । ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵ੍ਯੋਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤਾਪਸਃ
ਉਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਤਪਸਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਸ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਤੀਪਿਤਾ । ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮਮ੍ਬਾਯਾ ਨਨਾਮ ਚ ਸਤੀਪਦੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਕਸ਼, ਸਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਉਹ ਸਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਾਲਾ ਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਲੌਕਿਕੀ । ਕਥਂ ਲਬ੍ਧਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਦਕਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਮਾਲਾ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਸ਼੍ਰੁਯੁਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਿਤਾਨ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਲ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਕਿਰਪਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸ ਸਤੀਪਿਤਾ । ਅਦੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤਾਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਮੰਗੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।'
ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਮਨਵੇ ਸ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਗृਹੀਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਾਲਾ ਮਨੁਨਾ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਮਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮਨੂ ਨੇ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸ਼ਯਨਂ ਯਤ੍ਰ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਪਸ਼ੁਕਰ੍ਮਰਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਾਲਾਗਨ੍ਧੇਨ ਮੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਜਿੱਥੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਨਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਲਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਭਵਤ੍ਸ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ । ਸ਼ਿਵੇ ਦ੍ਵੇषਮਤਿਰ੍ਜਾਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਨृਪ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸਤੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤੇਨਾਪਰਾਧੇਨ ਤਜ੍ਜਨ੍ਯੋ ਦੇਹ ਏਵ ਚ । ਸਤ੍ਯਾ ਯੋਗਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਃ ਸਤੀਧਰ੍ਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਮਹਃ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਸਤੀਦੇਹੇ ਜਾਤੇ ਕਿਮਕਰੋਚ੍ਛਿਵਃ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ - 'ਜਦੋਂ ਸਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?'
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤੀ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਕਾਤਰਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਜ੍ਜਾਤਾਂ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸਤੀ ਉਸ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - 'ਫਿਰ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪ੍ਰਲਯੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਨृਪ । ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਗਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਜਨ। ਵੀਰਭਦਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।