ਦੇਵੀਪੀਠਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਹਿਮਾਚਲਤਟਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਮਾਯਾਬੀਜਜਪਾਸਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਭੂਨ੍ਨृਪ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੀ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਰਾਭੀਤਿਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾ । ਕਰੁਣਾਰਸਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਵਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤ-ਚਿਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸੁਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਉਹਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ: 'ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮਸ੍ਤੇਜਸਰੂਪਾਯੈ ਸੁਤ੍ਰਾਤ੍ਮਵਪੁषੇ ਨਮਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗਦੇਹਾ ਓਤਪ੍ਰੋਤਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੇਜ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸੂਤਰ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਰੂਪ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਨਮੋऽਵ੍ਯਾਕृਤਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਨਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਬੁਧੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਮੂਰਤ ਨੂੰ, ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸਰ੍ਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਭਕ੍ਤਿਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ਚਰਣਾਂਭੋਜਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨਯੋऽਮਲਾਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਕਭਾषਿਣੀ
ਦਕਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੋਇਲ ਦੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਰਦਾਹਂ ਸਦਾ ਮਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਵਿष੍ਣ੍ਵੋਸ੍ਤਨੋਃ ਸ਼ਮਮ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਗੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤਚ੍ਛਕ੍ਤਿਲਾਭਂ ਚ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਦਕ੍ਸ਼ੋऽਥ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਿ ਕੁਲੇ ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਓ।'
ਭਵੇਤ੍ਤਵਾਮ੍ਬ ਯੇਨਾਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇ ਇਤਿ । ਜਪਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
'ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।' ਉਸ ਨੇ ਜਾਪ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਦ ਮੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਸ੍ਵਮੁਖੇਨੈਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ - ਮਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯੋਰਵਮਾਨਾਚ੍ਚ ਜਾਤਾਵਸ੍ਥਾ ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
'ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸੋ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਆਈ।'
ਨੈਤਾਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮੇऽਪਰਾਧਃ ਕਦਾਚਨ । ਅਧੁਨਾ ਮਤ੍ਕृਪਾਲੇਸ਼ਾਚ੍ਛਰੀਰੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾ ਤਯੋਃ
'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਅਪਰਾਧ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਥੋੜੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤੀ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਜਨਿष੍ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇ ਮਯਾ
'ਤੇਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੀਆਂ।'
ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮੇ ਮੁਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸਦਾ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿਰਾਟ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮੇऽਥਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ 'ਤੇ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ, ਇਹੀ ਸਚੀ ਭਗਤੀ ਹੈ।
ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਂਦਰੂਪਂ ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਮਮ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਚਾਹਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧ੍ਯੇਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਵਾਸਿਨੀ । ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਨਰਾਯਯੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਣੀਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਰ੍ਵਵृਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਾਦਰਾਤ੍ । ਹਰੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥੌ ਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੌ ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵਾਕਿਆ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ।
ਜਾਤੌ ਪਰਾਮ੍ਬਾਕृਪਯਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਰਹਿਤੌ ਤਦਾ । ਕਦਾਚਿਤਦਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮਹਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਮਵਾਤਰਤ੍
ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਕਤ ਮਹਿਮਾ ਉਤਰੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਦੇਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸਵੋऽਭਵਤ੍ । ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕਰਕੋਣਾਹਤਾ ਨृਪ । ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਸਾਧੂਨਾਮਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋऽਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ । ਮਙ੍ਗਲਾਯਾਂ ਤੁ ਜਾਤਾਯਾਂ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਹੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਗਲ ਹੀ ਮੰਗਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਸਤੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪਰਸਂਵਿਦਃ । ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਥ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਯਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਗਈ।
ਸਾ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਵਲਨੇ ਦਗ੍ਧਾ ਦੈਵਯੋਗਾਨ੍ਮਨੋਰ੍ਨृਪ । ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ - ਅਨਰ੍ਥਕਰਮੇਤਤ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਚਨਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮਾਨਵ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਦਗ੍ਧਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ । ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਸਂਸਾਰਾਗ੍ਨਿਭਯਂ ਨ ਹਿ
ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਮਨੋਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤਦੇਵ ਹਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਤੀਦਾਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸੜੀ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਤੇ ਸਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।
ਕਦਾਚਿਦਥ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਗਤੋ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵੀਂ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਮਾਯਾਬੀਜਂ ਜਜਾਪ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਬੂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਨਿਜਕਣ੍ਠਗਤਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਸਂਸਕ੍ਤਾਂ ਮਕਰਨ੍ਦਮਦਾਕੁਲਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਤਾਰ ਲਈ।
ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਾਦਭੂਤਾਂ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਃ । ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵ੍ਯੋਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਤਾਪਸਃ
ਉਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਤਪਸਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਸ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਤੀਪਿਤਾ । ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮਮ੍ਬਾਯਾ ਨਨਾਮ ਚ ਸਤੀਪਦੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦਕਸ਼, ਸਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਉਹ ਸਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।