ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਲੋਕੇ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਗृਹਾਸਕ੍ਤਃ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਪਰਿਗੀਯਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਅਜਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤ-ਪਤਨੀ ਤੇ ਘਰ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਵਜੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸੋਂ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਯਃ ਸਂਸਾਰੇ ਨਰੋ ਮਾਯਾਗੁਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਚ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਂ ਗਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵृਥਾਧ੍ਯਯਨੇਨਾਤ੍ਰ ਦृਢਬਨ੍ਧਕਰੇਣ ਚ । ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਤਦੇਵਾਸ਼ੁ ਮੋਚਯੇਦ੍ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਇਥੇ ਬੇਫ਼ਜ਼ੂਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਹ੍ਣਾਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਬਨ੍ਧਨਾਗਾਰੇ ਤੇਨ ਭੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਪਿਤਃ
ਘਰ ਨੂੰ ਘਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬੰਧਨ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯੇऽਬੁਧਾ ਮਨ੍ਦਮਤਯੋ ਵਿਧਿਨਾ ਮੁषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਪੁਨਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਅਜਾਣ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੁੜ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਨ ਗृਹਂ ਬਨ੍ਧਨਾਗਾਰਂ ਬਨ੍ਧਨੇ ਨ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਮਨਸਾ ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗृਹਸ੍ਥੋऽਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਘਰ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕੈਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਹ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਧਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੋऽਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਤ੍ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਘਰਵਾਲਾ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਃ । ਗृਹਸ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਸਨ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਤਿਕ੍ਰਮੇ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਯਤੀ, ਵਨਵਾਸੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚਾਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਵਾਚਾ ਸੂਨृਤਯਾ ਤਥਾ । ਉਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ, ਸਚੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਦਿਲਦਾਰੀ ਨਾਲ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਚ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰਾਚਾਰ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਭਿਃ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—even ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵੀ।
ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਜ੍ਜਨ੍ਮ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਜੇ ਉਹ ਸੁਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਧਾਯ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਿਭਾ, ਤੇ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋ।
ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੁਤ । ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਚ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ। ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰਵਾਸੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋੜ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗृਹਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰ। ਵਨਵਾਸੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਦਕਾਨਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਅਦਾਰਸ੍ਯ ਦੁਰਨ੍ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਮਨਸਾ ਸਹ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪੱਕਾ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਨ ਸਮੇਤ ਬਿਨਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਰੋਕਣ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਜ੍ਜਯਾਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠੇਦਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ।
ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਨੇ ਮੇਨਕਯਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਜਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉੱਚ ਤਪ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਨਕਾ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਜਨਮੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਸੁਤਾਂ ਕਾਲੀਂ ਪਿਤਾ ਮਮ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਕਾਮਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹੋਡੁਪੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ, ਜਹਾਜ਼ ਕੋਲ ਖੜੀ ਮਛੀਰੇ ਦੀ ਧੀ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਧਾਵਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ । ਕੁਲਜਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਵृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ। ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ।
ਸ਼ੁਕਵੈਰਾਗ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਹਂ ਗृਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਿਤਃ । ਵਾਗੁਰਾਸਦृਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫੜ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਧਨਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਣਾਂ ਹਿ ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਤਾਤ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਖਲੁ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਧਨਾ ਲੋਲੁਪਾ ਜਨਾਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਤਾਦृਗ੍ਯਾਦृਸ਼ੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ । ਕੋऽਨ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਸਂਸਾਰੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵਿਭਵੇ ਸਤਿ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਪਨ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨਸ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਚ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਨ ਸੁਖੀ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੈਰਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਨਭਾਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਯਤ੍ਨਾਂਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਰਮਾਪਤਿਰਪਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਸਦਾ ਦੁਃਖੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਚ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦੈਤ੍ਯਯੁਦ੍ਧਕਰਃ ਸਦਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਸੁਖੀ ਸ਼ੇਤੇ ਧਨਵਾਨਪਿ ਲੋਲੁਪਃ । ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਤਾਤ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਘੋਰੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਦੇ ਸਦਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।