ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰੁਰੋਧ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯਦ੍ਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਰੋਕ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਗਣਂ ਚੈਵ ਰੋਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭੂਦ੍ਦੇਵਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਮਰਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਿਵਾ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਜੋਤਮਈ ਚੱਕਰ ਰਚਿਆ।
ਚਕਾਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਉਹ ਆਪ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਸਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਸ਼ਰੋਦ੍ਘਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਗ੍ਨਿਸੁਪ੍ਰਭਮ੍
ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਜੋਬਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਉੱਗੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਠੋਰਜ੍ਯਾਟਣਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵੀਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕੜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟਣਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਕਾਲਿਕਾ ਤਾਰਿਣੀ ਬਾਲਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਭੈਰਵੀ ਰਮਾ । ਬਗਲਾ ਚੈਵ ਮਾਤਙ੍ਗੀ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਕਾਲਿਕਾ, ਤਾਰੀਣੀ, ਬਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਭੈਰਵੀ, ਰਮਾ, ਬਗਲਾ, ਮਾਤੰਗੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰਿ ਉਪਜੀਆਂ।
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁਲਜਾ ਦੇਵੀ ਜਮ੍ਭਿਨੀ ਮੋਹਿਨੀ ਤਥਾ । ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਲੀ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਬਾਹੁਕਾ
ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ, ਤੁਲਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੰਭਿਨੀ, ਮੋਹਿਨੀ, ਛਿੰਨਮਸਤਾ, ਗੁਹਿਆਕਾਲੀ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਮਿਤਾਃ ਪਰਾਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਾਯੁਧਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਤੀਸ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਚੌਂਸਠ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਥੀ ਦੇਵੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਪਜੀਆਂ।
ਮृਦਙ੍ਗਸ਼ਙ੍ਖਵੀਣਾਦਿਨਾਦਿਤਂ ਸਙ੍ਗਰਸ੍ਥਲਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਤੁ ਨਾਸ਼ਿਤੇऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ਤੇ
ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਂਕੜੀ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਗ੍ਰੇਸਰਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦੁਰ੍ਗਮੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰਿਪੁਃ
ਦੁਰਗਮਾ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਯਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਰਕ੍ਤਵਾਹਿਨੀ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਨष੍ਟਾ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਪਰਮਦਾਰੁਣੇ । ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਸਵਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਂਰਮ੍ਭੇਣੈਵ ਮਹਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ
ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਵੱਡੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ,
ਮਹਾਦੇਵੀਰਥਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸ੍ਵਰਥਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ । ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਹਰਦ੍ਵਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਹृਦਯਤ੍ਰਾਸਕਾਰਕਮ੍ । ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਬਾਣਾਨ੍ਦੇਵੀ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਦੋ ਪਹਰਾਂ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰੇ ਭੁਜੌ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ, ਦੋ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੱਜਿਆ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਤਤੋ ਵਮਨ੍ ਸ ਰੁਧਿਰਂ ਮਮਾਰ ਪੁਰ ਈਸ਼ਿਤੁਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਲਹੂ ਉਲਟੀ ਕਰਕੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦੇਵੀਰੂਪੇ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾ ਵੀਰ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹਰੀਸ਼ਾਨੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ, ਹਰੀ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਰੋਵੇਂ ਨਾਲ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਵਿਵਰ੍ਤੈਕਕਾਰਣੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਨਮਃ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰਿ ਸ਼ਿਵੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਲੋਚਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ, ਸਾਕੰਭਰੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦੁਦ੍ਘੁष੍ਟੇ ਦੁਰ੍ਗਮਾਸੁਰਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਨਮੋ ਮਾਯੇਸ਼੍ਵਰਿ ਸ਼ਿਵੇ ਪਞ੍ਚਕੋਸ਼ਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤੇ
ਸਭ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਪੀ, ਦੁਰਗਮਾ ਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮਾਏਸ਼ਵਰੀ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਪੰਜ ਕੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਚੇਤਸਾ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਪ੍ਰਣਵਾਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਭਜਾਮੋ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਓਅੰਕਾਰ ਦੇ ਅਰਥ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਜਨਨੀਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਜਨਨੀਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਨਤਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋ-ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ।
ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਮਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੋਦਨਂ ਸਕਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਦਯਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮਾਤਰਂ ਵਿਨਾ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਇਆਵਾਨ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਰੋਵੇ ਨਾ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਭਿਰ੍ਵਰੈਃ । ਪੂਜਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਭੂਚ੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿਕ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਵੇਦਾਨਾਹृਤ੍ਯ ਸਾ ਦਦੌ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਕਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ।
ਮਮੇਯਂ ਤਨੁਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਾ ਪਾਲਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਯਾ ਵਿਨਾਨਰ੍ਥ ਏष ਜਾਤੋ ਦृष੍ਟੋऽਧੁਨੈਵ ਹਿ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੁਣ ਜੋ ਇਹ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਪੂਜ੍ਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਹਿ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਾਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜੋ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਪਠਨੀਯਂ ਮਮੈਤਦ੍ਧਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇਨ ਤੁष੍ਟਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾਪਦਃ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂਗੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੀ।