ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੀ । ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਲੋਕਾ ਓषਧ੍ਯਃ ਸਕਲਾ ਅਪਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਦੀਨਦਪ੍ਰਵਾਹਾਸ੍ਤੈਰ੍ਜਲੈਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨृਪ । ਨਿਲੀਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਬਹਿਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰ ਬਣ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਸਸੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵੀਂ ਸਮਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਵੇਦਾਂਤ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੇ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਧਾਰਿਣਿ
'ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੇ ਨਿਰੁਪਮੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ ਤੇ ਨਮਃ । ਅਸ੍ਮਚ੍ਛਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਤੁਲਂ ਲੋਚਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
'ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤੋ ਧृਤਂ ਦੇਵਿ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਭਵ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਮਾਤਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਨਃ
'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਧਾਰੀਆਂ, ਤਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਾਕਸ਼ੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।'
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਵੇਦਾਨਪ੍ਯਾਹਰਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਸ੍ਵਕਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਦ ਪਰਤਾਓ।' ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਪਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਾ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਪਸ਼ੁਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸੀ, ਦਿੱਤੇ।
ਕਾਮ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਾਨਵੀਨੋਦ੍ਭਵਂ ਦਦੌ । ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀਤਿ ਨਾਮਾਪਿ ਤਦ੍ਦਿਨਾਤ੍ਸਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਮਨਚਾਹੇ ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਜਾਤੇ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤਃ । ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਸਾਯੁਧੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯੋऽਸੁਰੋ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਹੰਗਾਮਾ ਵਧਿਆ, ਦੂਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਦੁਰਗਮ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰੁਰੋਧ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯਦ੍ਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਰੋਕ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਗਣਂ ਚੈਵ ਰੋਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭੂਦ੍ਦੇਵਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਮਰਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਿਵਾ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਜੋਤਮਈ ਚੱਕਰ ਰਚਿਆ।
ਚਕਾਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਉਹ ਆਪ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਸਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਸ਼ਰੋਦ੍ਘਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਗ੍ਨਿਸੁਪ੍ਰਭਮ੍
ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਜੋਬਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਉੱਗੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਠੋਰਜ੍ਯਾਟਣਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵੀਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕੜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟਣਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਕਾਲਿਕਾ ਤਾਰਿਣੀ ਬਾਲਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਭੈਰਵੀ ਰਮਾ । ਬਗਲਾ ਚੈਵ ਮਾਤਙ੍ਗੀ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਕਾਲਿਕਾ, ਤਾਰੀਣੀ, ਬਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਭੈਰਵੀ, ਰਮਾ, ਬਗਲਾ, ਮਾਤੰਗੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰਿ ਉਪਜੀਆਂ।
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁਲਜਾ ਦੇਵੀ ਜਮ੍ਭਿਨੀ ਮੋਹਿਨੀ ਤਥਾ । ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਲੀ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਬਾਹੁਕਾ
ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ, ਤੁਲਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੰਭਿਨੀ, ਮੋਹਿਨੀ, ਛਿੰਨਮਸਤਾ, ਗੁਹਿਆਕਾਲੀ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਮਿਤਾਃ ਪਰਾਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਾਯੁਧਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਤੀਸ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਚੌਂਸਠ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਥੀ ਦੇਵੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਪਜੀਆਂ।
ਮृਦਙ੍ਗਸ਼ਙ੍ਖਵੀਣਾਦਿਨਾਦਿਤਂ ਸਙ੍ਗਰਸ੍ਥਲਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਤੁ ਨਾਸ਼ਿਤੇऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ਤੇ
ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਂਕੜੀ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਗ੍ਰੇਸਰਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦੁਰ੍ਗਮੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰਿਪੁਃ
ਦੁਰਗਮਾ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਯਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਰਕ੍ਤਵਾਹਿਨੀ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਨष੍ਟਾ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਪਰਮਦਾਰੁਣੇ । ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਰਕ੍ਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਸਵਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਂਰਮ੍ਭੇਣੈਵ ਮਹਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ
ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਵੱਡੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ,
ਮਹਾਦੇਵੀਰਥਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸ੍ਵਰਥਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ । ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਹਰਦ੍ਵਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਹृਦਯਤ੍ਰਾਸਕਾਰਕਮ੍ । ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਬਾਣਾਨ੍ਦੇਵੀ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਦੋ ਪਹਰਾਂ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰੇ ਭੁਜੌ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ
ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ, ਦੋ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੱਜਿਆ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਹृਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਤਤੋ ਵਮਨ੍ ਸ ਰੁਧਿਰਂ ਮਮਾਰ ਪੁਰ ਈਸ਼ਿਤੁਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਲਹੂ ਉਲਟੀ ਕਰਕੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦੇਵੀਰੂਪੇ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾ ਵੀਰ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹਰੀਸ਼ਾਨੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ, ਹਰੀ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਰੋਵੇਂ ਨਾਲ।