ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਸਂਕਟਾਤ੍ਪਰਮੋਤ੍ਥਿਤਾਤ੍ । ਜੀਵਨੇਨ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਰਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ; ਮਾਂ, ਜੇ ਜਿੰਦ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਕੂਟਸ੍ਥਰੂਪਾਯੈ ਚਿਦ੍ਰੂਪਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਾਯੈ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਉਸ ਅਟੱਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੇਤਿ ਨੇਤੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸਕਲਾਗਮੈਃ । ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਨ੍ਨਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਨਨ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਮਯਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਨੀਲਪਦ੍ਮਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਕਸ਼ਸਮੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵृਤ੍ਤਪੀਨਘਨਸ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਗੋਲ, ਉੱਚੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਨ।
ਬਾਣਮੁष੍ਟਿਂ ਚ ਕਮਲਂ ਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਮੂਲਕਾਨ੍ । ਸ਼ਾਕਾਦੀਨ੍ਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨਨਨ੍ਤਰਸਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਠੀ, ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇਆਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਜਰਾਪਹਾਨ੍ ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਚ ਮਹਾਧਨੁਃ । ਸਰ੍ਵਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਂ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਭੁੱਖ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਾਨਨ੍ਤਨਯਨੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਸ ਦੀ ਜੂਤੀ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਵਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵृष੍ਟਿਰਭੂਨ੍ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੌ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਈ।
ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੀ । ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਲੋਕਾ ਓषਧ੍ਯਃ ਸਕਲਾ ਅਪਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਦੀਨਦਪ੍ਰਵਾਹਾਸ੍ਤੈਰ੍ਜਲੈਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨृਪ । ਨਿਲੀਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਬਹਿਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰ ਬਣ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਸਸੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵੀਂ ਸਮਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਵੇਦਾਂਤ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੇ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਧਾਰਿਣਿ
'ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੇ ਨਿਰੁਪਮੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ ਤੇ ਨਮਃ । ਅਸ੍ਮਚ੍ਛਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਤੁਲਂ ਲੋਚਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
'ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤੋ ਧृਤਂ ਦੇਵਿ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਭਵ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਮਾਤਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਨਃ
'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਧਾਰੀਆਂ, ਤਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਾਕਸ਼ੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।'
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਵੇਦਾਨਪ੍ਯਾਹਰਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਸ੍ਵਕਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਦ ਪਰਤਾਓ।' ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਪਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਾ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਪਸ਼ੁਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸੀ, ਦਿੱਤੇ।
ਕਾਮ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਾਨਵੀਨੋਦ੍ਭਵਂ ਦਦੌ । ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀਤਿ ਨਾਮਾਪਿ ਤਦ੍ਦਿਨਾਤ੍ਸਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਮਨਚਾਹੇ ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਜਾਤੇ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤਃ । ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਸਾਯੁਧੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯੋऽਸੁਰੋ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਹੰਗਾਮਾ ਵਧਿਆ, ਦੂਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਦੁਰਗਮ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਰੁਰੋਧ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯਦ੍ਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਰੋਕ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਗਣਂ ਚੈਵ ਰੋਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭੂਦ੍ਦੇਵਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਮਰਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਿਵਾ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਜੋਤਮਈ ਚੱਕਰ ਰਚਿਆ।
ਚਕਾਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ
ਉਹ ਆਪ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਸਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਸ਼ਰੋਦ੍ਘਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਗ੍ਨਿਸੁਪ੍ਰਭਮ੍
ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਜੋਬਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਉੱਗੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਠੋਰਜ੍ਯਾਟਣਤ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਕ੍ਤਟਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵੀਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਕੜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟਣਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਕਾਲਿਕਾ ਤਾਰਿਣੀ ਬਾਲਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਭੈਰਵੀ ਰਮਾ । ਬਗਲਾ ਚੈਵ ਮਾਤਙ੍ਗੀ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਕਾਲਿਕਾ, ਤਾਰੀਣੀ, ਬਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਭੈਰਵੀ, ਰਮਾ, ਬਗਲਾ, ਮਾਤੰਗੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰਿ ਉਪਜੀਆਂ।
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁਲਜਾ ਦੇਵੀ ਜਮ੍ਭਿਨੀ ਮੋਹਿਨੀ ਤਥਾ । ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਲੀ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਬਾਹੁਕਾ
ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ, ਤੁਲਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੰਭਿਨੀ, ਮੋਹਿਨੀ, ਛਿੰਨਮਸਤਾ, ਗੁਹਿਆਕਾਲੀ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਮਿਤਾਃ ਪਰਾਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਾਯੁਧਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਤੀਸ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਚੌਂਸਠ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਥੀ ਦੇਵੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਪਜੀਆਂ।
ਮृਦਙ੍ਗਸ਼ਙ੍ਖਵੀਣਾਦਿਨਾਦਿਤਂ ਸਙ੍ਗਰਸ੍ਥਲਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਤੁ ਨਾਸ਼ਿਤੇऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ਤੇ
ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਂਕੜੀ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।