ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵਜ੍ਰਦੇਹਾਸੁਰੇਣ ਚ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਨਿਲਯਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਰਤ੍ਨਸਾਨੁਗੁਹਾਸੁ ਚ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਨਦਿਹੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਗ੍ਨੌ ਹੋਮਾਦ੍ਯਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਵृष੍ਟ੍ਯਭਾਵੋऽਪ੍ਯਭੂਨ੍ਨृਪ । ਵृष੍ਟੇਰਭਾਵੇ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਂ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਚਾਪਿ ਭੂਤਲਮ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਆਦਿਕ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮੀਂਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ; ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਕੇ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕੂਪਵਾਪੀਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਗਤਾਃ । ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਚ੍ਚ ਸ਼ਤਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਕੂਆਂ, ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਦਰਿਆ—all ਸੁੱਕ ਗਏ; ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।
ਮृਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੇ ਗृਹੇ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਭਵਚ੍ਛਵਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਬਹੁਤ ਜੀਆਂ ਜਾਨਵਰ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ ਆਦਿਕ ਮਰ ਗਏ; ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਏ।
ਅਨਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵੇਵਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਿਰਾਧਯਿषਵਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਮਾਧਿਧ੍ਯਾਨਪੂਜਾਭਿਰ੍ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਨ੍ਵਹਮ੍ । ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ਤਦਾਸਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਸਮਾਧੀ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਪਾਮਰੇषੁ ਜਨੇषੁ ਹਿ । ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਨੈਤਚ੍ਛ੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਤਵਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇਹ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਕੋਪਂ ਸਂਹਰ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮਿਰੂਪਿਣਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਤੇऽਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਤਥਾ ਜਨਃ
ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਲੋਕ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ? ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਸਂਕਟਾਤ੍ਪਰਮੋਤ੍ਥਿਤਾਤ੍ । ਜੀਵਨੇਨ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਰਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ; ਮਾਂ, ਜੇ ਜਿੰਦ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਕੂਟਸ੍ਥਰੂਪਾਯੈ ਚਿਦ੍ਰੂਪਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਾਯੈ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਉਸ ਅਟੱਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੇਤਿ ਨੇਤੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸਕਲਾਗਮੈਃ । ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਨ੍ਨਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਨਨ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਮਯਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਨੀਲਪਦ੍ਮਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਕਸ਼ਸਮੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵृਤ੍ਤਪੀਨਘਨਸ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਗੋਲ, ਉੱਚੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਨ।
ਬਾਣਮੁष੍ਟਿਂ ਚ ਕਮਲਂ ਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਮੂਲਕਾਨ੍ । ਸ਼ਾਕਾਦੀਨ੍ਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨਨਨ੍ਤਰਸਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਠੀ, ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇਆਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਜਰਾਪਹਾਨ੍ ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਚ ਮਹਾਧਨੁਃ । ਸਰ੍ਵਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਂ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਭੁੱਖ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਾਨਨ੍ਤਨਯਨੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਸ ਦੀ ਜੂਤੀ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਵਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵृष੍ਟਿਰਭੂਨ੍ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੌ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਈ।
ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੀ । ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਲੋਕਾ ਓषਧ੍ਯਃ ਸਕਲਾ ਅਪਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਦੀਨਦਪ੍ਰਵਾਹਾਸ੍ਤੈਰ੍ਜਲੈਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨृਪ । ਨਿਲੀਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਬਹਿਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰ ਬਣ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਸਸੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵੀਂ ਸਮਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਵੇਦਾਂਤ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਵਿਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਭਕ੍ਤਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੇ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਧਾਰਿਣਿ
'ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੇ ਨਿਰੁਪਮੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ ਤੇ ਨਮਃ । ਅਸ੍ਮਚ੍ਛਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਤੁਲਂ ਲੋਚਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
'ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤੋ ਧृਤਂ ਦੇਵਿ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਭਵ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਾ ਮਾਤਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਨਃ
'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਧਾਰੀਆਂ, ਤਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਾਕਸ਼ੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।'
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਵੇਦਾਨਪ੍ਯਾਹਰਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਸ੍ਵਕਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਦ ਪਰਤਾਓ।' ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਪਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਾ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਪਸ਼ੁਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸੀ, ਦਿੱਤੇ।
ਕਾਮ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਾਨਵੀਨੋਦ੍ਭਵਂ ਦਦੌ । ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀਤਿ ਨਾਮਾਪਿ ਤਦ੍ਦਿਨਾਤ੍ਸਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਮਨਚਾਹੇ ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਜਾਤੇ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤਃ । ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਸਾਯੁਧੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯੋऽਸੁਰੋ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਹੰਗਾਮਾ ਵਧਿਆ, ਦੂਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਦੁਰਗਮ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।