ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਂਸਾਰੂਢਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਯਯੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਪਙ੍ਕਜਃ
ਫਿਰ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਂ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਫੁਟਮਾਹ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸੀ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਫ ਆਖਿਆ – 'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਵਾਦ੍ਯ ਤਪਸਾ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਦੇਸ਼ੋऽਹਮਾਗਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਦ੍ਵਾਣੀਂ ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸ ਸਮਾਧਿਤਃ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵੇਦਾਨ੍ਦੇਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ – 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੈਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਦਿਓ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ।'
ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਤੁ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਮਮ ਸਨ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਬਲਂ ਚ ਦੇਹਿ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਜਯਃ
'ਮਹਾਂਦੇਵ! ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤਾਕਤ ਵੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਾਂ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਚੋ ਵਦਨ੍ । ਜਗਾਮ ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਵੇਦਰਾਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਨਾਨਸਨ੍ਧ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਹੋਮਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯਜ੍ਞਜਪਾਦਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਨਿੱਤ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੰਧਿਆ, ਹਵਨ, ਸ਼ਰਾਧ, ਯੱਗ ਤੇ ਜਪ ਸਭ ਮੁੱਕ ਗਏ।
ਵਿਲੁਪ੍ਤਾ ਧਰਣੀਪृष੍ਠੇ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਚੇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੇਦਾਭਾਵਾਤ੍ਤਦਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਇਤਿ ਭੂਮੌ ਮਹਾਨਰ੍ਥੇ ਜਾਤੇ ਪਰਮਦਾਰੁਣੇ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ—
ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਜਰਾ ਜਾਤਾ ਹਵਿਰ੍ਭਾਗਾਦ੍ਯਭਾਵਤਃ । ਰੁਰੋਧ ਸ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਗਰੀਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਹਵਨ ਆਦਿਕ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵਜ੍ਰਦੇਹਾਸੁਰੇਣ ਚ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਨਿਲਯਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਰਤ੍ਨਸਾਨੁਗੁਹਾਸੁ ਚ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਨਦਿਹੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਗ੍ਨੌ ਹੋਮਾਦ੍ਯਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਵृष੍ਟ੍ਯਭਾਵੋऽਪ੍ਯਭੂਨ੍ਨृਪ । ਵृष੍ਟੇਰਭਾਵੇ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਂ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਚਾਪਿ ਭੂਤਲਮ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਆਦਿਕ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮੀਂਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ; ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਕੇ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕੂਪਵਾਪੀਤਡਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਗਤਾਃ । ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਚ੍ਚ ਸ਼ਤਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਕੂਆਂ, ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਦਰਿਆ—all ਸੁੱਕ ਗਏ; ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।
ਮृਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੇ ਗृਹੇ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਭਵਚ੍ਛਵਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਬਹੁਤ ਜੀਆਂ ਜਾਨਵਰ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ ਆਦਿਕ ਮਰ ਗਏ; ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਏ।
ਅਨਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵੇਵਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਿਰਾਧਯਿषਵਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਮਾਧਿਧ੍ਯਾਨਪੂਜਾਭਿਰ੍ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਨ੍ਵਹਮ੍ । ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ਤਦਾਸਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਸਮਾਧੀ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਪਾਮਰੇषੁ ਜਨੇषੁ ਹਿ । ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਨੈਤਚ੍ਛ੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਤਵਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇਹ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਕੋਪਂ ਸਂਹਰ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮਿਰੂਪਿਣਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਤੇऽਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਤਥਾ ਜਨਃ
ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਲੋਕ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ? ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਸਂਕਟਾਤ੍ਪਰਮੋਤ੍ਥਿਤਾਤ੍ । ਜੀਵਨੇਨ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਰਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ; ਮਾਂ, ਜੇ ਜਿੰਦ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਕੂਟਸ੍ਥਰੂਪਾਯੈ ਚਿਦ੍ਰੂਪਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਾਯੈ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਉਸ ਅਟੱਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੇਤਿ ਨੇਤੀਤਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਯਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸਕਲਾਗਮੈਃ । ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਨ੍ਨਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਨਨ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਮਯਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਨੀਲਪਦ੍ਮਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਕਸ਼ਸਮੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵृਤ੍ਤਪੀਨਘਨਸ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਗੋਲ, ਉੱਚੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਨ।
ਬਾਣਮੁष੍ਟਿਂ ਚ ਕਮਲਂ ਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਮੂਲਕਾਨ੍ । ਸ਼ਾਕਾਦੀਨ੍ਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨਨਨ੍ਤਰਸਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਠੀ, ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇਆਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਜਰਾਪਹਾਨ੍ ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਚ ਮਹਾਧਨੁਃ । ਸਰ੍ਵਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸਾਰਂ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਭੁੱਖ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਾਨਨ੍ਤਨਯਨੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਸ ਦੀ ਜੂਤੀ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਵਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵृष੍ਟਿਰਭੂਨ੍ਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੌ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਈ।