ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨਰੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਜਿਤਮਾਤ੍ਮੀਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਤਤੋऽਮृਤਮਯਂ ਵਰ੍षਮਪਮृਤ੍ਯੁਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦਾਕਾਸ਼ਾਚ੍ਚਿਤਾਮਧ੍ਯਗਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੌ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਉਸ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਈ ਜੋ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਡੂੰਡੂਭੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੰਗਾ-ਭਲਾ, ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਤਦਾ । ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਏ।
ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੂਪਂ ਚੈਵਮਭਾषਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸਦ੍ਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਮਾਰੋਹ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਜਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੇਵਰਾਜਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸ਼੍ਵਪਚੇਨ ਹਿ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵੈ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਸ਼ਵਪਚ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ - ਤਵੈਵਂ ਭਾਵਿਨਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਵਗਮ੍ਯਾਤ੍ਮਮਾਯਯਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਵਪਚਤਾਂ ਨੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪਕ੍ਕਣਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਇਹ ਤਕਲੀਫ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸ਼ਵਪਚ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਖ ਦਿਖਾਈ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੁਜੈਰ੍ਭੁਵਿ । ਤਦਾਰੋਹ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।"
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੇਵਰਾਜ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਮਚ੍ਛੋਕਮਗ੍ਨਮਨਸਃ ਕੌਸਲੇ ਨਗਰੇ ਨਰਾਃ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਕੌਸਲ ਨਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ,"
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਾਨਪਾਸ੍ਯੈਵਂ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦਿਵਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਗੋਵਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਸ੍ਤਥਾ
"ਉਹ ਇੰਝ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ, ਗਾਂ ਮਾਰਨਾ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ,
ਤੁਲ੍ਯਮੇਭਿਰ੍ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤਤ੍ਯਾਗਾਦੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਭਜਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਮਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਨ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ । ਯਦਿ ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲ। ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਰਕਂ ਵਾਪਿ ਤੈਃ ਸਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਬਹੂਨਿ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਵੈ ਨृਪ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।
ਕਥਂ ਸਙ੍ਘਾਤਭੋਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭੂਪ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭੀਪ੍ਸਸਿ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੂੰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਸ਼ਕਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਯਜਤੇ ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਚ੍ਚ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਪਦਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਾਨਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਿਪ੍ਸਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਸੁਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ—
ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਮਥੋ ਜਪ੍ਤਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ਤਦਸ੍ਤੁ ਨਃ । ਬਹੁਕਾਲੋਪਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਫਲਂ ਯਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਗਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦਿਤਾ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਜਪਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋ ਫਲ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖਾਧੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ।
ਤਦਸ੍ਤੁ ਦਿਨਮਪ੍ਯੇਕਂ ਤੈਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਸਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਾਧਿਜਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇੰਝ ਹੋਵੇਗਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਜਨਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ — ਲੋਕੋ, ਜਲਦੀ ਆਓ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੇਵ ਤੁ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ
ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤੇਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਖਿਆ — ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਓ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ—
ਯੇ ਸਂਸਾਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਧੁਰਂ ਸ੍ਵਸੁਤੇषੁ ਵੈ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਦਿਵਮਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸ੍ਵਰਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਤਦਾ ਸਮ੍ਭੂਤਹਰ੍षਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਨਯਂ ਰੋਹਿਤਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਖ੍ਯੇ ਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਨਾਂ ਸੁਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਨਯਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਨਮੁੱਲ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤੁਲਾਂ ਵਿਮਾਨੇ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਆਸਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਮਗਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਣ੍ਟਾਵਿਰਾਜਿਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੋਖੀ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਰ੍ਹਿ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਜਗੌ । ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਅਹੋ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਹੋ ਦਾਨਫਲਂ ਮਹਤ੍ । ਯਦਾਗਤੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਵਾਹ, ਧੀਰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ! ਵਾਹ, ਦਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ! ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ!