ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਮਮ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਗਮਨਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸਹ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਨਰਕਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਦ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਤਦੋਵਾਚ ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਦੋਵੇਂ ਸਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ।'
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਾਨਸ਼੍ਰਵਣਫਲਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਨਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਦਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੀਂ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਪਞ੍ਚਕੋਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤਾਂ ਪੁਚ੍ਛਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪੰਜ ਕਵਚਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੂਛ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾਂ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਮ੍ । ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾਮਮ੍ਬਾਂ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਾਮ੍
ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਤਪਰ ਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰੁਣੁ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ । ਅਹਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਵਗਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਾਮਹ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਵ ਵੀ ਖੁਦ ਆਏ ਹਨ।"
ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਚਾਰਣਾਃ । ਨਾਗਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਚਾਰਣ, ਨਾਗ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਆਏ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਥ ਬਹਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵਤ੍ਰਯੇਣ ਯੋ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਆਏ ਹਨ; ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾਦਮਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣੈਃ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇऽਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਤੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ । ਆਰੋਹ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨਰੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਜਿਤਮਾਤ੍ਮੀਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਤਤੋऽਮृਤਮਯਂ ਵਰ੍षਮਪਮृਤ੍ਯੁਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦਾਕਾਸ਼ਾਚ੍ਚਿਤਾਮਧ੍ਯਗਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੌ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨ ਏਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਮੀਂਹ ਉਸ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਈ ਜੋ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਡੂੰਡੂਭੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੰਗਾ-ਭਲਾ, ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਤਦਾ । ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਏ।
ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੂਪਂ ਚੈਵਮਭਾषਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸਦ੍ਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਮਾਰੋਹ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਜਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੇਵਰਾਜਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸ਼੍ਵਪਚੇਨ ਹਿ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵੈ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਸ਼ਵਪਚ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ - ਤਵੈਵਂ ਭਾਵਿਨਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਵਗਮ੍ਯਾਤ੍ਮਮਾਯਯਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਵਪਚਤਾਂ ਨੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪਕ੍ਕਣਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਇਹ ਤਕਲੀਫ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸ਼ਵਪਚ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਖ ਦਿਖਾਈ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੁਜੈਰ੍ਭੁਵਿ । ਤਦਾਰੋਹ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।"
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੇਵਰਾਜ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਮਚ੍ਛੋਕਮਗ੍ਨਮਨਸਃ ਕੌਸਲੇ ਨਗਰੇ ਨਰਾਃ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਕੌਸਲ ਨਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ,"
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਾਨਪਾਸ੍ਯੈਵਂ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦਿਵਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਗੋਵਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਸ੍ਤਥਾ
"ਉਹ ਇੰਝ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ, ਗਾਂ ਮਾਰਨਾ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ,
ਤੁਲ੍ਯਮੇਭਿਰ੍ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤਤ੍ਯਾਗਾਦੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਭਜਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਮਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਨ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ । ਯਦਿ ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲ। ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਰਕਂ ਵਾਪਿ ਤੈਃ ਸਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਬਹੂਨਿ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਵੈ ਨृਪ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।
ਕਥਂ ਸਙ੍ਘਾਤਭੋਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭੂਪ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭੀਪ੍ਸਸਿ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੂੰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਸ਼ਕਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਯਜਤੇ ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਚ੍ਚ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਪਦਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਾਨਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਿਪ੍ਸਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਸੁਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ—
ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਮਥੋ ਜਪ੍ਤਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ਤਦਸ੍ਤੁ ਨਃ । ਬਹੁਕਾਲੋਪਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਫਲਂ ਯਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਗਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦਿਤਾ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਜਪਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋ ਫਲ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖਾਧੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ।
ਤਦਸ੍ਤੁ ਦਿਨਮਪ੍ਯੇਕਂ ਤੈਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਸਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਾਧਿਜਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇੰਝ ਹੋਵੇਗਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ।