ਹਾ ਕਾਨ੍ਤ ਹਾ ਨृਪਾਗਚ੍ਛ ਪਸ਼੍ਯੇਮਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਯੇਨ ਤੇ ਰਿਙ੍ਗਤਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਂਕੁਮੇਨਾਵਲੇਪਿਤਮ੍
'ਹਾਏ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਹਾਏ ਰਾਜਾ! ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੂੰ ਕਦੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਸੀ।'
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਰਜਃਪਙ੍ਕੈਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਮਲਿਨੀਕृਤਮ੍ । ਯੇਨ ਤੇ ਬਾਲਭਾਵੇਨ ਮृਗਨਾਭਿਵਿਲੇਪਿਤਃ
'ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਚੌੜਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਸਤੂਰੀ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।'
ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤੋ ਭਾਲਤਿਲਕਸ੍ਤਵਾਙ੍ਕਸ੍ਥੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮृਦਾ ਲਿਪ੍ਤਂ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵੈ ਚੁਮ੍ਬਿਤਂ ਮਯਾ
'ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਤਿਲਕ ਲੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।'
ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ਕੀਟੈਰ੍ਵਿਦੂषਿਤਮ੍ । ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੁਵਿਸ੍ਥਂ ਰਙ੍ਕਵਨ੍ਮृਤਮ੍
'ਹੁਣ ਉਹ ਮੂੰਹ ਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੀੜਿਆਂ ਨੇ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹਾਏ ਰਾਜਾ, ਵੇਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੰਗਤੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੈ।'
ਹਾ ਦੇਵ ਕਿਂ ਮਯਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਭਵਾਨ੍ਤਰੇ । ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਫਲਸ੍ਯੇਹ ਨ ਪਾਰਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
'ਹਾਏ ਪ੍ਰਭੂ! ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਹਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸ ਕਾ ਕੁਮਾਰਕ ਸੁਨ੍ਦਰ । ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਲਾਪਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਗਰਪਾਲਕਾਃ
'ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਬੱਚੇ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤ!' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ...
ਜਾਗृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੀਯੁਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਜਨਾ ਊਚੁਃ - ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਕੁਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਏਕੈਵ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਰੋਦਿषਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਥ ਸਾ ਤਨ੍ਵੀ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਥੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ — ਕਿਉਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।
ਭੂਯੋऽਪਿ ਪृष੍ਟਾ ਸਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧੀਭੂਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਰੁਪ੍ਲੁਤਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ; ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੂਰੁਹਾਃ । ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਦ੍ਧृਤਾਯੁਧਪਾਣਯਃ
ਫਿਰ, ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ।
ਨੂਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇषਾ ਯਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਭਾषਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਧ੍ਯਾ ਭਵੇਦੇषਾ ਯਤ੍ਨਤੋ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ
'ਇਹ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਹੈ — ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਸ਼ੁਭਾ ਚੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਕਿਂ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਧੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਬਹਿਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨਯਾ ਨੂਨਮਾਨੀਤਃ ਕਸ੍ਯਚਿਚ੍ਛਿਸ਼ੁਃ
'ਜੇ ਇਹ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੱਚਾ ਖਾਣ ਲਈ ਲਿਆਈ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੈਰ੍ਗृਹਿਤਾ ਸਾ ਗਾਢਂ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਭੁਜਯੋਰਪਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਲਕੇ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਗਲੋਂ ਵੀ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਖੇਚਰੀ ਯਾਸ੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ । ਆਕृष੍ਯ ਪਕ੍ਕਣੇ ਨੀਤਾ ਚਾਣ੍ਡਾਲਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਾ
'ਇਹ ਉੱਡ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ ਹੈ,' ਕਈਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਬਹਿਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਵਧ੍ਯਤਾਮੇष ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਬਹਿਃਸ੍ਥਲੇ
'ਓ ਚੰਡਾਲ! ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਇਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਮਾਰੋ — ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ।'
ਚਾਣ੍ਡਾਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੇਯਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਕੇਨਾਪਿ ਲੋਕਡਿਮ੍ਭਾਨ੍ਯਨੇਕਧਾ
ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ — ਇਹ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬੱਚੇ ਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਨਯਾ ਭੂਰਿ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਵਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਲੋਕੇ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
'ਇਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਬੱਚੇ ਖਾਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇਗੀ — ਹੁਣ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ।'
ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਗੋਘਾਤੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਗ੍ਨਿਦੋ ਵਰ੍ਤ੍ਮਘਾਤੀ ਚ ਮਦ੍ਯਪੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
'ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ —'
ਮਹਾਜਨਵਿਰੋਧੀ ਚ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਵਧਃ । ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਪਿ ਨ ਦੋषੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਧੇ
'— ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੱਡੀ ਜਨਤਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ: ਐਸਾ ਮਾਰਨ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ 'ਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਅਸ੍ਯਾ ਵਧਸ਼੍ਚ ਮੇ ਯੋਗ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਡਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਥਾਕृष੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਭਿਸ੍ਤਾਮਤਾਡਯਤ੍
'ਇਸ ਦਾ ਮਾਰਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਕੇਸਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਥੋਵਾਚ ਵਾਚਾ ਪਰੁषਯਾ ਤਦਾ । ਰੇ ਦਾਸ ਵਧ੍ਯਤਾਮੇषਾ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਾ ਵਿਚਾਰਯ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕੜੀ ਬੋਲੀ: 'ਓ ਦਾਸ! ਇਸ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇ — ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।'
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੂਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਪਾਤੋਪਮਂ ਤਦਾ । ਵੇਪਮਾਨੋऽਥ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਉਹ ਬਾਤ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਗਿਆ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਮਿਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮਮਾਪਰਮ੍ । ਅਸਾਧ੍ਯਮਪਿ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ — ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹੋਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਖੇ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਾ ਭੈषੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣਾਸਿਂ ਵਧੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਦੋ ਮਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਡਰ ਨਾ — ਤਲਵਾਰ ਫੜ। ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਬਾਲਾਨਾਮੇਵ ਭਯਦਾ ਨੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕੇਵਲ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਨ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਪਾਪਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪਾਪ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰੁषੋ ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸੋऽਥ ਮਹਾਰੌਰਵਪੂਰ੍ਵਕੇ
ਜੋ ਮਰਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾ-ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਉਵਾਚ - ਮਾ ਵਦਾਸਿਂ ਗृਹਾਣੈਨਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਯਤ੍ਰੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਧਂ ਨੀਤੇ ਬਹੂਨਾਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍
ਚਾਂਡਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੋਰ ਨਾ ਬੋਲੋ—ਇਹ ਤੇਜ਼, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਖੜਗ ਲੈ ਲੋ; ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਹਿਂਸਾ ਕृਤਂ ਨੂਨਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਨਯਾ ਭੂਰਿ ਲੋਕੇ ਡਿਮ੍ਭਾਨਿ ਦੁष੍ਟਯਾ
ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ; ਇਹ ਮਾੜੀ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਧ੍ਯਤਾਮੇषਾ ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਚਾਣ੍ਡਾਲਾਧਿਪਤੇ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਵਰ੍ਜਨਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਂਡਾਲਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਸਖਤ ਵਚਨ ਹੈ।