ਪਪਾਤ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨੇਵ ਕਦਲੀ ਯਥਾ । ਅਥ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਰੁष੍ਟਃ ਪਾਨੀਯੇਨਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਕੇਲੇ ਦੀ ਲੱਤ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਚ੍ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਾਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ - ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਰਕਂ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਜਾਨਤੀ ਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਣਾ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।"
ਰੋਦਨਂ ਕੁਰੁषੇ ਦੁष੍ਟੇ ਲਜ੍ਜਾ ਤੇ ਹृਦਯੇ ਨ ਕਿਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮਾੜੀ ਔਰਤ! ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਦੀਨਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾ । ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਧੂਸਰਾ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਮਾਂ ਕਰੁਣਾਵਾਂ ਰੋਈ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ, ਵਿੱਖੜੇ ਤੇ ਧੂੜ ਵਾਲੇ ਵਾਲ।
ਅਥ ਤਾਂ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਮਭਾषਤ । ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੁष੍ਟੇ ਕ੍ਰਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਲੁਮ੍ਪਸਿ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਮਾੜੀ ਔਰਤ! ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।"
ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਕਥਂ ਤਰ੍ਹਿ ਗृਹੀਤਂ ਮਮ ਤਦ੍ਧਨਮ੍ । ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤੇਨ ਕ੍ਰੂਰਵਾਕ੍ਯੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
"ਜੇ ਤੂੰ ਅਸਮਰਥ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਸੇ ਕਿਉਂ ਲਏ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸਦੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਰੁਦਿਤਾ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਪ੍ਰਂ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ । ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਮਮ ਸੁਤੋ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਪਦष੍ਟੋ ਮृਤੋ ਬਹਿਃ
ਰੋਦਿਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਖੀ: "ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਰ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।"
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਕਮ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇਨ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ
"ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂ; ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਬਾਲਾ ਪੁਨਰੇਵ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਮਭਾषਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਮਾਂ ਮੁੜ ਰੋ ਪਈ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ - ਸ਼ਠੇ ਦੁष੍ਟਸਮਾਚਾਰੇ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਯਃ ਸ੍ਵਾਮਿਵੇਤਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਲੁਮ੍ਪਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਝੂਠੀ, ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ? ਜੋ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ—"
ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸੋऽਥ ਮਹਾਰੌਰਵਪੂਰ੍ਵਕੇ । ਉषਿਤ੍ਵਾ ਨਰਕੇ ਕਲ੍ਪਂ ਤਤੋऽਸੌ ਕੁਕ੍ਕੁਟੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੁੱਕੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਨੇਨਾਥਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨੇਨ ਮੇ । ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਪਰਤੋ ਮੂਰ੍ਖਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਨੀਚੋऽਨृਤਃ ਸ਼ਠਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੂਰਖ, ਕਠੋਰ, ਨੀਚ, ਝੂਠਾ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵੇਦ੍ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਏਹਿ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪਰਲੋਕਭਯਂ ਯਦਿ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਬੇਅਸਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਬੀਜ। ਆ ਜਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਥ ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵੇਪਮਾਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮੁਖੋ ਭਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾ।"
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਮਾਂ ਯਾਵਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਕਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਯੋਃ
"ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਬਾਲਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾ । ਅਥਾਹ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਪੁੱਤ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਕਿਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗृਹਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ । ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਮੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਕਸ਼ਾਘਾਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ? ਮੇਰਾ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਚਾਬੁੱਕ ਵਾਂਗ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਧੈਰ੍ਯਾਦ੍ ਗृਹਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੋ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਾਭ੍ਯਙ੍ਗਾਦਿਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹੀ ਤੇ ਘਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੈਰ ਮਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਥ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਾਧੁਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਦਾਹਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਜਾ। ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।"
ਨ ਲੁਪ੍ਯੇਤ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗृਹਕਰ੍ਮ ਮਮੇਤਿ ਚ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਕਿਨੀ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਜਗਾਮ ਹ
"ਮੇਰਾ ਸਵੇਰ ਦਾ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਛੱਡੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤਂ ਨਿਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾ । ਯੂਥਭ੍ਰष੍ਟਾ ਕੁਰਙ੍ਗੀਵ ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਸੌਰਭੀ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੀ ਹਰਣੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾ ਬਹਿਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਸੁਤਮ੍ । ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਙ੍ਕਵਦ੍ਭੂਮੌ ਕਾष੍ਠਦਰ੍ਭਤृਣੋਪਰਿ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ ਤੇ ਤਿਨਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਮ੍ । ਏਹਿ ਮੇ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋषਿਤੋऽਸਿ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ: "ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਕੁਝ ਬੋਲ।"
ਆਯਾਸ੍ਯਭਿਮੁਖੋ ਨਿਤ੍ਯਮਮ੍ਬੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਾ ਤਸ੍ਯ ਪਪਾਤੋਪਰਿ ਮੂਰ੍ਛਿਤਾ
"ਆ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ," ਇਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਲੜਖੜਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਃ ਸਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਬਾਲਕਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖੇ ਵਦਨਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਰੋਦਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ।
ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਡਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਸ੍ਤਕਸ੍ਯੋਦਰਸ੍ਯ ਚ । ਹਾ ਬਾਲ ਹਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸ ਹਾ ਕੁਮਾਰਕ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਪੇਟ ਥੱਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹਾਏ ਪੁੱਤ, ਹਾਏ ਬੱਚਾ, ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਲਾਡਲੇ, ਹਾਏ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤ!"
ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮਂ ਬਾਲਕਂ ਨਿਜਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਾਂਸਂ ਭੂਤਲੇ ਪਤਿਤਂ ਮृਤਮ੍
ਹਾਏ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਆਪਣਾ ਇਹ ਪੁੱਤ ਵੇਖ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਰਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਤਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਯੋ ਜੀਵਿਤਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਨਿਰ੍ਜੀਵਵਦਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਛਿਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੂੰਹ ਨਿਰਜੀਵ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਹਸ੍ਤੇਨ ਵਦਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਪੁਨਰੇਵਮਭਾषਤ । ਸ਼ਯਨਂ ਤ੍ਯਜ ਹੇ ਬਾਲ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਾਗृਹਿ ਭੀषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਫੜ ਕੇ ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਪੁੱਤਰ, ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਲਦੀ ਉੱਠ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।'
ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਚੇਦਂ ਸ਼ਿਵਾਸ਼ਤਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਡਾਕਿਨੀਯੂਥਨਾਦਿਤਮ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਗਿਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਡਾਇਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਹੁੰਫੇ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।