ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾ ਕृਮਿਃ ਪਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਧਮਾਧਮਃ । ਅਥਵਾ ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰ ਏਵਾਤ੍ਮਵਿਕ੍ਰਯਃ
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ। ਜਾਂ ਭੂਤ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਚ ਦਿਆਂ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਾਨਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਦੀਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਮਧੋਮੁਖਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਦਾਸ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯ । ਪ੍ਰੇਤਵਦ੍ਵਰ੍ਜਨੀਯੋ ਹਿ ਨਰਃ ਸਤ੍ਯਬਹਿष੍ਕृਤਃ
"ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ, ਮਹਾਰਾਜ; ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਚ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੈ।"
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਵਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਪਾਲਨਮ੍
"ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸਚ ਨਿਭਾਉਣਾ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਰਾਜਾ।"
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮਧੀਤਂ ਚ ਦਾਨਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈਫਲ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯਾਨृਤਂ ਭਵੇਤ੍
"ਅਗਨਿਹੋਤਰ, ਪਾਠ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋਵੇ।"
ਸਤ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਦਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਧੀਮਤਾਮ੍ । ਤਾਰਣਾਯਾਨृਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਤਨਾਯਾਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
"ਸਚ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਸਚਵਾਨ ਲਈ ਇਹ ਤਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਡੁਬਾਉਣ ਵਾਲਾ।"
ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਦृਤ੍ਯ ਰਾਜਸੂਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਸਤ੍ਯਵਚਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ
"ਰਾਜਾ ਜੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਵਰਗ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਵਂਸ਼ਵृਦ੍ਧਿਕਰਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਾਲਕਃ । ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਜਗਾਮਿਨਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬੱਚਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁ।"
ਪਤ੍ਨ੍ਯੁਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਭੂਦਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਫਲਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਦੇਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਝੂਠ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਧਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਯੌ ਮੋਹਂ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਮਹਦ੍ਦੁਖਃਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮੇ । ਕਿਂ ਤਵ ਸ੍ਮਿਤਸਂਲ੍ਲਾਪਾ ਮਮ ਪਾਪਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮृਤਾਃ
ਓ ਸੁਭਾਵਣੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੇ ਬੋਲ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ?
ਹਾ ਹਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮੇਤਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਦੁਰ੍ਵਾਚ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚਨਂ ਕਥਂ ਵਦਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹਾਏ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ? ਇਹ ਬੜੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨ ਧੀਰੋ ਦਾਰਵਿਕ੍ਰਯੇ । ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾਤਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵੇਚਣ 'ਤੇ ਢਿੱਠ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਯਾਨਂ ਭੁਵਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਉਵਾਚੇਦਂ ਸੁਕਰੁਣਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀ ਕਰੂਣ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਹਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ੍ਯੇਦਮਪਧ੍ਯਾਨਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਰਙ੍ਕਵਚ੍ਛਰਣੋਚਿਤਃ
ਹਾਏ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਕਿਸ ਦੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮੰਗਤੇ ਵਾਂਗ shelter ਲੈਣ ਵਾਲਾ?
ਯੇਨੈਵ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ ਏਵ ਪृਥਿਵੀਨਾਥੋ ਭੁਵਿ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਮੇ ਪਤਿਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੈ।
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਕਿਂ ਤਵਾਨੇਨ ਕृਤਂ ਦੈਵ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯੋऽਯਂ ਨੀਤਃ ਪਾਪਾਮਿਮਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍
ਹਾਏ, ਕਿਸ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ? ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪਾਪੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ । ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੁਃਖਮਹਾਭਾਰੇਣਾਸਹ੍ਯੇਨਾਤਿਪੀਡਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਤਾਤ ਤਾਤ ਪ੍ਰਦੇਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਮਾਤਰ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇਵੋ; ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਵੋ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਨ੍ਮੇ ਬਲਵਤੀ ਜਾਤਾ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਮੇऽਤਿਸ਼ੁष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਅਨ੍ਤਕੇਨ ਸਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨਂ ਸ੍ਵਂ ਯਾਚਿਤੁਂ ਹृਦਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਸ ਵਾਰਿਣਾ ਤਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿਸਚੰਦ੍ਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ:
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂ ਦਦਸ੍ਵੇष੍ਟਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ऋਣਂ ਧਾਰਯਤਾਂ ਦੁਃਖਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵਰ੍ਧਤੇ
'ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਦਾਨ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ।'
ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਹਿਮਸ਼ੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਚੇਤਨਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਹ੍ਯਥ ਕ੍ਰੋਧਂ ਯਯੌ ਮੁਨਿਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੀਯਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਾ ਮੇ ਯਦਿ ਧੈਰ੍ਯਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਸਤ੍ਯੇਨਾਰ੍ਕਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਸਤ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਧੀਰਜ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ। ਸਚ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਚ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍
'ਸਚ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਸਚ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਮੇਕਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਮਮੈਤੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਮਦੀਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਭਵਾਨ੍ਯਦਿ । ਅਸ੍ਤਾਚਲਗਤੇ ਹ੍ਯਰ੍ਕੇ ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਦੱਖਣਾ ਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਚਾਸੀਦ੍ਭਯਾਤੁਰਃ । ਦੁਃਖੀਭੂਤੋऽਵਨੌ ਨਿਃਸ੍ਵੋ ਨृਸ਼ਂਸਮੁਨਿਨਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਤੇ ਉਸ ਕਠੋਰ ਮੁਨੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।