ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯ ਭੂਪਾਲ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ਾਂ ਮਹਤੀਂ ਕਾਮਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਥੇष੍ਟਂ ਵ੍ਰਜ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਜਾਓ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਕਹੋ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਧੈਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਮ ਦੇਹੋऽਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਹ੍ਯਨਾਮਯਃ । ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਤੁ ਤਂ ਨੂਨਮृਣਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਜਰੂਰ ਚੁਕਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਗ੍ਰਾਹਕਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਦਾਸਭਾਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦਾਰੋऽਹਂ ਸਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਗृਹਾਣ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਾਰਦ੍ਵਯਂ ਮੁਨੇ । ਮੌਲ੍ਯੇਨ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਭਵ ਭੂਧਰ
ਹੇ ਮুনি, ਪੂਰਾ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਦੋ ਭਾਰ ਲੈ ਲੋ। ਸਾਰਾ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਓ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਜਗਾਮਾਥ ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਮਯਾ ਕਾਨ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਉਮਾ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨਸੋ ਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਪੁਰੀਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦਿਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਕृਤਵਾਨ੍ ਦਿਗ੍ਵਿਲੋਕਨਮ੍
ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੌਂਫੇਰੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਸੁਧਾਪਾਲੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਨੈषਾ ਮਨੁष੍ਯਭੁਕ੍ਤੇਤਿ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਵਸੁਧਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਯ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ: ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦਾ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਮਾਕੁਲਃ । ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ ਨृਪੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਾ ਲਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇऽਥ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਿਨਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਨਯਾਵਨਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਮুনি, ਭੁਗਤਾਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨਮਰ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਇਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਤ੍ਨੀ ਮੁਨੇ ਮਮ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਮੁਨੀ ਜੀ।"
ਯੇਨ ਤੇ ਕृਤ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗृਹਾਣਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਦੋਵੇਂ, ਅੱਜ ਹੀ ਲੈ ਲੋ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ। ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਪੂਰ੍ਣਃ ਸ ਮਾਸੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਵਚੋ ਯਦਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਦੱਖਣਾ ਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੇ ਯਾਦ ਹੋਵੇ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਮਾਸੋ ਜ੍ਞਾਨਤਪੋਬਲ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਦਿਨਾਰ੍ਧਂ ਯਤ੍ਤਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਨਾਪਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੀਨਾ ਅਜੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਅੱਧਾ ਹੋਰ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਓਹਨਾ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਜਾਓ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।"
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਾਪਂ ਤਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਚੇਦਦ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ। ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਚਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ । ਕਥਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਦੱਖਣਾ ਦੇਵਾਂ?"
ਕੁਤਃ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਃ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਮਮ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟੋ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਯਾਞ੍ਚਾ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
"ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਜੋ ਧਨ ਵਾਲੇ ਸਨ? ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਮਨਾਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਹ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
"ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਦੱਖਣਾ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂ—"
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾ ਕृਮਿਃ ਪਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਧਮਾਧਮਃ । ਅਥਵਾ ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰ ਏਵਾਤ੍ਮਵਿਕ੍ਰਯਃ
"ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ। ਜਾਂ ਭੂਤ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਚ ਦਿਆਂ।"
ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਾਨਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਦੀਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਮਧੋਮੁਖਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਦਾਸ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯ । ਪ੍ਰੇਤਵਦ੍ਵਰ੍ਜਨੀਯੋ ਹਿ ਨਰਃ ਸਤ੍ਯਬਹਿष੍ਕृਤਃ
"ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ, ਮਹਾਰਾਜ; ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਚ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੈ।"
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਵਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਪਾਲਨਮ੍
"ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸਚ ਨਿਭਾਉਣਾ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਰਾਜਾ।"
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮਧੀਤਂ ਚ ਦਾਨਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਭਵਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈਫਲ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯਾਨृਤਂ ਭਵੇਤ੍
"ਅਗਨਿਹੋਤਰ, ਪਾਠ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਹੋਵੇ।"
ਸਤ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਦਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਧੀਮਤਾਮ੍ । ਤਾਰਣਾਯਾਨृਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਤਨਾਯਾਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
"ਸਚ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਸਚਵਾਨ ਲਈ ਇਹ ਤਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਡੁਬਾਉਣ ਵਾਲਾ।"
ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਦृਤ੍ਯ ਰਾਜਸੂਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਸਤ੍ਯਵਚਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ
"ਰਾਜਾ ਜੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਵਰਗ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਵਂਸ਼ਵृਦ੍ਧਿਕਰਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਾਲਕਃ । ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਜਗਾਮਿਨਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬੱਚਾ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁ।"
ਪਤ੍ਨ੍ਯੁਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਭੂਦਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਫਲਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਦੇਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਝੂਠ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਧਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਯੌ ਮੋਹਂ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।