ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ । ਵੇਦੇ ਵਿਸ੍ਤਰਿਤਂ ਚੈਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਗृਹਸ੍ਥਧਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਮੇ ਯੋਗ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯੇਯਮਪ੍ਸਰਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਾਲੀ, ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ—'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ, ਇਹ ਅਪਸਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸਂ ਤਦਾਪ੍ਸਰਾਃ । ਭਯਭੀਤਾ ਹਿ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਸ਼ਾਪਂ ਮਾ ਵਿਸृਜੇਦਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ ਦੇਵੇ।
ਸਾ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸ਼ੁਕੀਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਹਙ੍ਗੀਂ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਤਰਦੀ ਹੋਈ, ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ ਉੱਡ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸਨੂੰ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਦੇਹੇ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸਙ੍ਗਤਃ । ਮਨੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਆਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਮਹਤਾ ਨਿਗਹ੍ਣਨ੍ਮਾਨਸਂ ਮੁਨਿਃ । ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨਿਯਨ੍ਤੁਂ ਚ ਸ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਮਨਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵਿਆਸ ਆਪਣਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਮਨ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਗृਹ੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਘृਤਾਚ੍ਯਾ ਮੋਹਿਤਂ ਮਨਃ । ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨੈਵ ਵਿਧृਤਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਆਸ ਉਹਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਮਨ੍ਧਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰਗ੍ਨਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਅਰਣ੍ਯਾਮੇਵ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਥਾਪਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਚਾਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਬੀਜ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸੋऽਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਥਾ ਪਾਤਂ ਮਮਨ੍ਥਾਰਣਿਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਕਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਵ੍ਯਾਸਾਕृਤਿਮਨੋਹਰਃ
ਉਸ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੋਂ, ਵਿਆਸ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਨ੍ਬਾਲਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤਦਰਣ੍ਯਜਃ । ਯਥਾਧ੍ਵਰੇ ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭਾਤਿ ਹਵ੍ਯੇਨ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤੁ ਸੁਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਛਿਵਸ੍ਯ ਵੈ
ਵਿਆਸ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਤੇਜੋਰੂਪੀ ਸ਼ੁਕੋ ਜਾਤੋऽਪ੍ਯਰਣੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਸ਼ੁਕਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤੁ ਮੁਦਿਤਂ ਸੁਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ।
ਗਙ੍ਗਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਦਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਖਾਜ੍ਜਾਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰੁਪਰਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹੁੰਆਇਆ। ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਤਪस्वੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਜਨਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਃ ਸ਼ੁਕਸਮ੍ਭਵੇ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਰਣੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਦਣ੍ਡਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਸੋਹਣਾ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਅਤੇ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ-ਕੰਬਲ ਓਥੇ ਆ ਡਿੱਗੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਕ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸ ਵਵृਧੇ ਬਾਲੋ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋऽਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਤਸ੍ਯੋਪਨਯਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰਾਇਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵੇਦਾਃ ਸਰਹਸ੍ਯਾਃ ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਥਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਭੇਦਾਂ ਤੇ ਸੰਕਲਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਏ ਸਨ।
ਯਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ੁਕੀਰੂਪਂ ਘृਤਾਚ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਭਵੇ ਤਦਾ । ਸ਼ੁਕੇਤਿ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਤੋਤਾ-ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸੁਕ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਪਾਧ੍ਯਾਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ।
ਸੋऽਧੀਤ੍ਯ ਨਿਖਿਲਾਨ੍ਵੇਦਾਨ੍ ਸਰਹਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਕੁਲੇ ਸ਼ੁਕਃ
ਸੁਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਅਤੇ ਸੰਕਲਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹ ਲਏ।
ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਵृਤ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ । ਆਜਗਾਮ ਪਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਯ ਚ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ੁਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੋਤ੍ਥਾਯ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਮੁਹੁਰ੍ਘ੍ਰਾਣਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸੁਕ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਥਾ ਚਾਧ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ੁਚਿ । ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ੁਕਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਦਾਰਕਰ੍ਮ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਸੁਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮਪृਚ੍ਛਦਤਿਵੇਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸੁਕ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਮੁਨੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਪੁੱਛ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦੋऽਧੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕੁਰੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਵਿਆਹਤਾ ਲੈ ਆ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਜ ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨਥ । ऋਣਾਨ੍ਮੋਚਯ ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਾਰਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍
'ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵਹੁਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ।'
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
'ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਅੱਜ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ।'