ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਗਰ੍ਗਾਚਾਰ੍ਯਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਂ ਮੁਦਮਥਾਗਮਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰ, ਜੋ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਪਰਂ ਜਾਨੇ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧੁਨਾਪਿ ਹਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਠੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼੍ਰਾਵਯ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਾ; ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਥਾਰਂਭਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਾ ਜੇਪੁਰ੍ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਂ ਪੇਠੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਵਂ ਤਥਾ
ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਕਂਧਮਾਰਭ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਾਮृਤਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਸਕੰਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਿਆ।
ਨਵਮੇऽਹ੍ਨਿ ਕਥਾਪੂਰ੍ਤੌ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਾਚਕਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ: ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਬਿਲਸ੍ਯਾਂਤਃ ਕृष੍ਣਜਾਂਬਵਤੋਰ੍ਮृਧੇ । ਕृष੍ਣਮੁष੍ਟਿਵਿਨਿष੍ਪਾਤਸ਼੍ਲਥਾਙ੍ਗੋ ਜਾਂਬਵਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘੁੰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਅਥਾਗਤਸ੍ਮृਤਿਃ ਸੋ ਹਿ ਭਗਵਂਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਰਘੁਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਰੋषਾਤ੍ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਜਗਾਮ ਲਂਕਾਂ ਚ ਰਾਵਣਃ ਸਾਨੁਗੋ ਹਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਏਵਾਸਿ ਭਵਾਨ੍ਕृष੍ਣ ਮਦ੍ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭੋਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਭृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹੀ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਂਬਵਤੋ ਵਾਚਮਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਮਣਿਹੇਤੋਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮृਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਬਿਲਮ੍
ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਣੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਦ੍ਵਿਜਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਵਾਥ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਨਿਜਾਮ੍। ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਣਿਂ ਕਂਠੇ ਤਥਾ ਦਧਤ੍ । ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਾਜਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤਿਦਿਵਸੇ ਵਸੁਦੇਵ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਰਤੋषਯਤ੍
ਜਿਸ ਦਿਨ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਯਤ੍ਸਮਯੇ ਹਰਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮਣਿਂ ਦਧਤ੍
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਮਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਵਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਵਾਪੁਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ਼੍ਚਾਥ ਕृष੍ਣਾਗਮਨਹਰ੍षਿਤਃ । ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਰਿਚਰਿਤਮਿਦਂ ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਪਠਤਿ ਵਿਮਲਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ । ਸ ਭਵਤਿ ਸੁਖਪੂਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮੋ ਜਗਤਿ ਚ ਵਪੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਲਭੇਚ੍ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੩ ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਅਥੇਤਿਹਾਸਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗੀਯਤੇ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨਿਓ, ਹੋਰ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਕੁਂਭਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਰ੍ਮੁਨਿਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਦਾਨਤੀਰ੍ਥਵ੍ਰਤਾਦੀਨਾਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੋਪਚਿਤਾਃ ਕਥਾਃ
ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਰਤ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਣਿਕਰ੍ਣੀਭਵਂ ਤਥਾ । ਗਂਗਾਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮਣਿਕਰਨੀਕਾ ਦਾ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਭੂਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਕੁਂਭਸਂਭਵਃ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਾਰਕਾਰਾਤੇ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਸ੍ਯ ਤੁ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਚਾਪਿ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧਨਹਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਢੰਗ ਵੀ ਦੱਸੋ ਜੀ।
ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਨਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗੀਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਨਾਂਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਸ਼ृਣੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਣ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸੁਣ।
ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤਦ੍ਵਾਙ੍ਮਯੀ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮੁਨੇ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਉਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਹੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਆਸੀਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਸੋऽਨਪਤ੍ਯੋऽਕਰੋਦਿष੍ਟਿਂ ਵਸਿष੍ਠਾਨੁਮਤੋ ਨृਪਃ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਰਾਧਦੇਵ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੇਉਲਾਦ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ।