ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਗਾਵੋ ਭੂਮਿਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਵਾਹਨਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ—ਚਾਹੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਣ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਵਾਰੀ।
ਨਾਦੇਯਂ ਮੇ ਕਿਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਪੁਰਾ । ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਖਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਪਿ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਵਿਚ ਵੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਤਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਰੇ ਮੁਨੇ । ਯਤ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਅਵ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਭੁਵਿ । ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦਾਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ਸੁਣੀ ਹੈ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਦਾਤਾ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਤਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਰਮੋਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਤਨਯੋ ਯਥਾ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਵਾਹੋ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਤਦਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਧਨਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦਾਮਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤਵ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਉਸੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਧਨ ਦੇ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਲੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਧਨਂ ਕਾਮਂ ਦਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਤੇਨ ਵਞ੍ਚਨਾਤਤ੍ਪਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਉਦ੍ਭਾਵ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੀਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯਾਪ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਕੁਮਾਰਃ ਸੁਕਾਮਾਰਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਗਾਂਧਰਵੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ—ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ।
ਏਤਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਮਪ੍ਯਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਰਾਜਸੂਯਾਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹਤਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ; ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਾਸਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਦ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਪੁਤ੍ਰਵਿਵਾਹਿਤਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ
ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੰਨ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਵੇਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨੋਵਾਚਾਲ੍ਪਂ ਵਚਸ੍ਤਥਾ । ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮਾਰ੍ਗੋऽਸੌ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ; ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਰਸਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਰਾਜਾਨਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ । ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਵਿਧਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵੇਦੀਮਧ੍ਯੇ ਨृਪਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਕਿਂ ਤੇऽਭੀष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕਿਲ
ਵੇਦੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸ ਦੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦੇਯਮੈ ਸਂਸਰੇ ਯਸ਼ਃ ਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੇਨ ਵੈ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਦਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਧਨ ਤਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਪਰ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਰਲੋਕਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਾਯ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੁਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਦੇ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਵੇਦੀਮਧ੍ਯੇऽਤਿਪਾਵਨੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਮੋਹਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨੇਰ੍ਨृਪਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀ ਵਿਚਕਾਰ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ—
ਦਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਗृਹੀਤਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਤਿਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ, 'ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ,' ਆਖ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਲੈ ਲਿਆ।'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਾਨਯੋਗ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰਹਿਤਂ ਦਾਨਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਦਾਨ ਦੇਣ 'ਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਫਲਾਯ ਤ੍ਵਂ ਯਥੋਕ੍ਤਾਂ ਦੇਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਯਦ੍ਧਨਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਿष੍ਕ੍ਰਯਂ ਸਾਧੋ ਵਦ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਕਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਧਨ ਦਵਾਂ? ਸਾਧੂ ਜੀ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੀ ਠੀਕ ਮਾਤਰਾ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮोल-ਤੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਦਾਨਪੂਰ੍ਤ੍ਯੈ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਬ੍ ਹਵ ਤਪੋਧਨ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਾਹ ਮੇਦਿਨੀਪਤਿਮ੍
ਦਾਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤਪਸਵੀ ਜੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੋ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹੇਮਭਾਰਦ੍ਵਯਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਹੁਣ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਦੇ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਹ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਦੈਵ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਂ ਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਅਸਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਨੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਯਾਵਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਨਾ ਮਾੜਾ। ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਯਤ੍ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨਾਤ੍ਰ ਵਨੇ ਪਾਟਚ੍ਚਰੈਰਿਵ
ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ। ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੋਰਾਂ ਨੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੋਪਸ੍ਕਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਭਾਰਦ੍ਵਯਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਵੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਤਿਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਪਟਂ ਮੁਨੇਃ । ਪ੍ਰਤਾਰਿਤੋऽਹਂ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਗੁੰਝਲ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਧੋਖੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਜਾਨੇ ਦੈਵਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਹਾ ਦੈਵ ਕਿਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਭਾਗ ਕਿਸੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਾਏ, ਕਿਸੇ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ? ਇੰਝ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਪਤਿਂ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਂ ਦृष੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋ ਵਿਮਨਾ ਭਾਸਿ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਦੱਸੋ।'