ਧਨੇਚ੍ਛਾ ਯਦਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨਮ੍
"ਜੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯੱਗ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਕੌਸ਼ਿਕਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਮਰ੍ਪਣਂ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਪਤੇਃ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮੁਨਿਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਥਾ ਨृਪ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਉਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਉਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਵਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਥਾ
"ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਭੇਟ ਕਰ।"
ਕਾਲਃ ਸ਼ੁਭਤਮੋऽਸ੍ਤੀਹ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇऽਤਿਪਾਵਨੇ
"ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੀਰਥ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ ਭਵੇਦਾਤ੍ਮਹਾ ਭੂਯ ਇਤਿ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਲਏ ਬਿਨਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਨਗਰਂ ਤਤਃ
"ਇਸ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੰਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗਦਰ੍ਸਨਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਨਘ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਦ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਤਵ ਦਾਨੇਨ ਤੋषਿਤਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਣ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਅੱਜ, ਹੇ ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨੇਃ ਕਪਟਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਵਾਸਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤੁਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਨਦੀਮ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਠੱਗੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰੇ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਨ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਹਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮੋਹਿਤਃ । ਅਵਸ਼੍ਯਂਭਾਵਿਯੋਗੇਨ ਤਦ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਦਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।"
ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਗਾਵੋ ਭੂਮਿਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਵਾਹਨਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ—ਚਾਹੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਣ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਵਾਰੀ।
ਨਾਦੇਯਂ ਮੇ ਕਿਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਪੁਰਾ । ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਖਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਪਿ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਵਿਚ ਵੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਤਾਪ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਰੇ ਮੁਨੇ । ਯਤ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਅਵ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਭੁਵਿ । ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦਾਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ਸੁਣੀ ਹੈ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਦਾਤਾ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਤਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਰਮੋਦਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਤਨਯੋ ਯਥਾ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਵਾਹੋ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਤਦਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਧਨਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦਾਮਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤਵ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਉਸੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਧਨ ਦੇ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਲੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਧਨਂ ਕਾਮਂ ਦਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਤੇਨ ਵਞ੍ਚਨਾਤਤ੍ਪਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਉਦ੍ਭਾਵ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੀਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯਾਪ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਕੁਮਾਰਃ ਸੁਕਾਮਾਰਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਗਾਂਧਰਵੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ—ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ।
ਏਤਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਮਪ੍ਯਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਰਾਜਸੂਯਾਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹਤਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ; ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਾਸਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਦ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਪੁਤ੍ਰਵਿਵਾਹਿਤਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ
ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੰਨ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਵੇਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨੋਵਾਚਾਲ੍ਪਂ ਵਚਸ੍ਤਥਾ । ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮਾਰ੍ਗੋऽਸੌ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ; ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਰਸਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਰਾਜਾਨਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ । ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਵਿਧਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵੇਦੀਮਧ੍ਯੇ ਨृਪਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ - ਕਿਂ ਤੇऽਭੀष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕਿਲ
ਵੇਦੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸ ਦੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦੇਯਮੈ ਸਂਸਰੇ ਯਸ਼ਃ ਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਭਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੇਨ ਵੈ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਦਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਧਨ ਤਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਪਰ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਰਲੋਕਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਾਯ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸੁਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਦੇ।
ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਵੇਦੀਮਧ੍ਯੇऽਤਿਪਾਵਨੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਮੋਹਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨੇਰ੍ਨृਪਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀ ਵਿਚਕਾਰ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ—
ਦਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਗृਹੀਤਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਤਿਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ, 'ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ,' ਆਖ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਲੈ ਲਿਆ।'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਾਨਯੋਗ੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰਹਿਤਂ ਦਾਨਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਦਾਨ ਦੇਣ 'ਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਫਲਾਯ ਤ੍ਵਂ ਯਥੋਕ੍ਤਾਂ ਦੇਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।