ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਾਹਂ ਵਿਕृਤਾਨਨਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਮਾਕृष੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਰਾਵਂ ਸੂਕਰਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਸੂਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਕੁਪਿਤੋ ਮृਗਸ੍ਯਾਨੁਜਗਾਮ ਹ । ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਵਿਕृष੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਮਗਮਚ੍ਚ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਏਕਾਕੀ ਨृਪਤਿਃ ਕੋਲਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫੌਜ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਇਕੱਲਾ, ਸੂਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਸਾ, ਭੁੱਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਕਰੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍ । ਮਾਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟੋऽਤਿਵਿਪਿਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਦੀਨਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੂਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰਾਹ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸਹਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਨੇ । ਅਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਪਥਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਾਮੀਤਿ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵਧਾਂ?'
ਏਵਂ ਵਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਪਿਨੇ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਦੀਂ ਸੁਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇਖੀ ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁਰਙ੍ਗਕਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਦੁਤ੍ਤੇਰ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਪਪੌ ਪਾਨੀਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਇਆ, ਫਿਰ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪਿਆ।
ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਇਤ੍ਯੇष ਨਗਰਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮੇਣਾਤਿਮੋਹਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਧृਕ੍ । ਨਨਾਮ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਗਾਧਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਗਾਧੀ ਰਾਜ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?"
ਏਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮਤ੍ਰ ਤੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਰਣਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਸੂਕਰੋऽਤਿਮਹਾਕਾਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ਪੁष੍ਪਕਾਨਨਮ੍ । ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਮਰ੍ਦਾਸ਼ੁ ਕੋਮਲਾਨ੍ਪੁष੍ਪਪਾਦਪਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੂਰ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਗਿਆ।"
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਦੁष੍ਟਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਹਂ ਸ੍ਵਨਗਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
"ਉਸ ਮਾੜੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਗਤੋऽਸੌ ਦृਕ੍ਪਥਾਤ੍ਪਾਪੋ ਮਾਯਾਵੀ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਪृष੍ਠਤੋऽਹਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਗਤਂ ਮਮ
"ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਚਲਾਕ ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਗਈ।"
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਤृषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸੈਨ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਃ । ਨ ਜਾਨੇ ਪੁਰਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਤਹਾ ਸੈਨ੍ਯਗਤਿਂ ਮੁਨੇ
"ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਫੌਜ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਹ ਪਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਵਿਭੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਮਮਾਤ੍ਰ ਭਾਗ੍ਯਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
"ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਜਾ ਸਕਾਂ। ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।"
ਅਯੋਧ੍ਯਾਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਃ ਸਦਾ
"ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਧਨੇਚ੍ਛਾ ਯਦਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨਮ੍
"ਜੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯੱਗ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਕੌਸ਼ਿਕਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਮਰ੍ਪਣਂ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਪਤੇਃ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮੁਨਿਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਥਾ ਨृਪ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਉਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਉਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਵਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਥਾ
"ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਭੇਟ ਕਰ।"
ਕਾਲਃ ਸ਼ੁਭਤਮੋऽਸ੍ਤੀਹ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦਾਨਂ ਦਦਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇऽਤਿਪਾਵਨੇ
"ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੀਰਥ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ ਭਵੇਦਾਤ੍ਮਹਾ ਭੂਯ ਇਤਿ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
"ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਲਏ ਬਿਨਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਨਗਰਂ ਤਤਃ
"ਇਸ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੰਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗਦਰ੍ਸਨਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਨਘ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਦ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਤਵ ਦਾਨੇਨ ਤੋषਿਤਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਣ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਅੱਜ, ਹੇ ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨੇਃ ਕਪਟਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਵਾਸਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤੁਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਨਦੀਮ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਠੱਗੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰੇ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਨ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਹਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮੋਹਿਤਃ । ਅਵਸ਼੍ਯਂਭਾਵਿਯੋਗੇਨ ਤਦ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਨਾਨਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਦਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।"