ਹਨ੍ਮਿ ਚੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਕਿਲ । ਯੋ ਮੇऽਰਾਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਲੋਕੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਖਲਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਤਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਿਯਦ੍ਰੂਪਃ ਕਿਯਦ੍ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਕਿਥੇ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਮਾਲਾਕਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਨ ਦੇਵੋ ਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੋਲੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਕਿਨਨਰ। ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਤਿਮृਦੂਨ੍ਦਨ੍ਤੇਨੋਨ੍ਮੂਲਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿਦੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਕਰੇਣਾਤਿਰਂਹਸਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਅਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦृषਦ੍ਭਿਰ੍ਲਕੁਟੈਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਹਨੁਮਸ੍ਮਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਡੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਾਕੁਲਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤਃ । ਪਦਾਤਿਵृਨ੍ਦਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਕੋਲਂ ਘੁਰ੍ਘੁਰਨ੍ਤਂ ਭਯਾਨਕਮ੍ । ਵਨਂ ਭਗ੍ਨਂ ਚ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਚਾਪੇ ਬਾਣਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਕृष੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੂਕਰਂ ਪਾਪਂ ਤਰਸਾ ਸਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਸੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਪਹਸ੍ਤਂ ਰੁषਾਕੁਲਮ੍ । ਸਮ੍ਮੁਖੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਛਬ੍ਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਨੁ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਾਹਂ ਵਿਕृਤਾਨਨਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਮਾਕृष੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਰਾਵਂ ਸੂਕਰਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਸੂਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਕੁਪਿਤੋ ਮृਗਸ੍ਯਾਨੁਜਗਾਮ ਹ । ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਵਿਕृष੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਮਗਮਚ੍ਚ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਏਕਾਕੀ ਨृਪਤਿਃ ਕੋਲਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫੌਜ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਇਕੱਲਾ, ਸੂਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਸਾ, ਭੁੱਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਕਰੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍ । ਮਾਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟੋऽਤਿਵਿਪਿਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਦੀਨਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੂਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰਾਹ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸਹਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਨੇ । ਅਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਪਥਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਾਮੀਤਿ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵਧਾਂ?'
ਏਵਂ ਵਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਪਿਨੇ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਦੀਂ ਸੁਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇਖੀ ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁਰਙ੍ਗਕਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਦੁਤ੍ਤੇਰ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਪਪੌ ਪਾਨੀਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਇਆ, ਫਿਰ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪਿਆ।
ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਇਤ੍ਯੇष ਨਗਰਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮੇਣਾਤਿਮੋਹਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਧृਕ੍ । ਨਨਾਮ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਗਾਧਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਗਾਧੀ ਰਾਜ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?"
ਏਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮਤ੍ਰ ਤੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਰਣਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਸੂਕਰੋऽਤਿਮਹਾਕਾਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ਪੁष੍ਪਕਾਨਨਮ੍ । ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਮਮਰ੍ਦਾਸ਼ੁ ਕੋਮਲਾਨ੍ਪੁष੍ਪਪਾਦਪਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੂਰ ਮੇਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਗਿਆ।"
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਦੁष੍ਟਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਸਸੈਨ੍ਯੋऽਹਂ ਸ੍ਵਨਗਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
"ਉਸ ਮਾੜੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਗਤੋऽਸੌ ਦृਕ੍ਪਥਾਤ੍ਪਾਪੋ ਮਾਯਾਵੀ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਪृष੍ਠਤੋऽਹਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਗਤਂ ਮਮ
"ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਚਲਾਕ ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਗਈ।"
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਤृषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸੈਨ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਃ । ਨ ਜਾਨੇ ਪੁਰਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਤਹਾ ਸੈਨ੍ਯਗਤਿਂ ਮੁਨੇ
"ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਫੌਜ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਹ ਪਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਵਿਭੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਮਮਾਤ੍ਰ ਭਾਗ੍ਯਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
"ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਜਾ ਸਕਾਂ। ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।"
ਅਯੋਧ੍ਯਾਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਃ ਸਦਾ
"ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"