ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਧਾਯ ਸੂਕਰਾਕृਤਿਮ੍ । ਸੋऽਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੂਅਰ-ਰੂਪ ਜੀਵ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੋਪਵਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਾਨਿ ਕਦਮ੍ਬਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੂਥਿਕਾਨਾਂ ਚ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਦਨ੍ਤੇਨ ਵਿਲਿਖਨ੍ਭੂਮਿਂ ਸਮੁਨ੍ਮੂਲਯਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਦਾ ਸੀ।
ਚਮ੍ਪਕਾਨ੍ਕੇਤਕੀਖਣ੍ਡਾਨ੍ਮਲ੍ਲਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ । ਕਰਵੀਰਾਨੁਸ਼ੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਚਖਾਨ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍
ਉਹ ਚੰਪਾ, ਕੇਤਕੀ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ, ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਤੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ੀਰਾ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਾਨਸ਼ੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਨ੍ਮੂਲ੍ਯ ਕਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਸੂਕਰੋ ਵਨੇ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਤਿਲਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਸੂਅਰ ਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਟਿਕਾਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਲਾਕਾਰਾ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ!' ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਣੈਃ ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯਦਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨ ਵੈ ਮृਗਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਕੋਲਃ ਕਾਲਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੂਅਰ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਤਦਾਤਿਭਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ । ਤਮੂਚੁਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯਾਕੁਲਾਃ
ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨ੍ਭੂਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਿਂ ਭਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਸਭ ਕੋਈ।'
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਹੇ ਰੱਖਵਾਲੇ। ਇਹ ਡਰ ਕਿਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।
ਹਨ੍ਮਿ ਚੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਕਿਲ । ਯੋ ਮੇऽਰਾਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਲੋਕੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਖਲਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਤਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਿਯਦ੍ਰੂਪਃ ਕਿਯਦ੍ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਕਿਥੇ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਮਾਲਾਕਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਨ ਦੇਵੋ ਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੋਲੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਕਿਨਨਰ। ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਤਿਮृਦੂਨ੍ਦਨ੍ਤੇਨੋਨ੍ਮੂਲਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿਦੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਕਰੇਣਾਤਿਰਂਹਸਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਅਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦृषਦ੍ਭਿਰ੍ਲਕੁਟੈਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਹਨੁਮਸ੍ਮਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਡੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਾਕੁਲਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤਃ । ਪਦਾਤਿਵृਨ੍ਦਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਕੋਲਂ ਘੁਰ੍ਘੁਰਨ੍ਤਂ ਭਯਾਨਕਮ੍ । ਵਨਂ ਭਗ੍ਨਂ ਚ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਚਾਪੇ ਬਾਣਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਕृष੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੂਕਰਂ ਪਾਪਂ ਤਰਸਾ ਸਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਸੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਪਹਸ੍ਤਂ ਰੁषਾਕੁਲਮ੍ । ਸਮ੍ਮੁਖੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਛਬ੍ਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਨੁ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਾਹਂ ਵਿਕृਤਾਨਨਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਮਾਕृष੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਰਾਵਂ ਸੂਕਰਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਸੂਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਕੁਪਿਤੋ ਮृਗਸ੍ਯਾਨੁਜਗਾਮ ਹ । ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਵਿਕृष੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਮਗਮਚ੍ਚ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਏਕਾਕੀ ਨृਪਤਿਃ ਕੋਲਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫੌਜ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਇਕੱਲਾ, ਸੂਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਹਨਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਸਾ, ਭੁੱਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਕਰੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍ । ਮਾਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟੋऽਤਿਵਿਪਿਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਦੀਨਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੂਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰਾਹ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸਹਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਨੇ । ਅਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਪਥਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਾਮੀਤਿ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵਧਾਂ?'
ਏਵਂ ਵਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਪਿਨੇ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਦੀਂ ਸੁਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇਖੀ ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਸੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁਰਙ੍ਗਕਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਦੁਤ੍ਤੇਰ੍ਯ ਵਿਮਲਂ ਪਪੌ ਪਾਨੀਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਇਆ, ਫਿਰ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪਿਆ।