ਨਾਰ੍ਯੁਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਂ ਬਾਧਤੇਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਤਪਃ ਕਰੋਤਿ ਯਦ੍ਘੋਰਂ ਮਦਰ੍ਥਂ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਵਨੇ
ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿषਯੇ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਕਮਨਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪੀਡਿਤਾਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਉਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਸਮਝ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੈ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਮਹਂ ਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਂ ਤਾਪਪਰਾਯਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਾ ਤਰਸਾ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਪਸਾ ਦੇਹਪੀਡਨਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤੇ
'ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।'
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਤਵ ਗਾਧੇਯ ਕਰੋਮਿ ਸਫਲਂ ਕਿਲ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਰਸਾ ਤਪਸਾਲਮਤਃ ਪਰਮ੍
'ਹੇ ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਠ, ਉਠ ਜਲਦੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਕਠੋਰ ਤਪ ਬਸ ਕਰ।'
ਵਿषਯੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਲੋਕਪੀਡਾਕਰਂ ਘੋਰਂ ਤਪਃ ਕੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰੇ — ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਯਯੌ । ਮਨਸਾ ਕ੍ਰੋਧਮਾਧਾਯ ਗਤੋऽਸੌ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੁਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਹ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਨृਪਕृਤ੍ਯਮਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਨਮ੍
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਠੀਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੋਪਾਵਿष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਦਾਨਵਂ ਘੋਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ-ਰੂਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਧਾਯ ਸੂਕਰਾਕृਤਿਮ੍ । ਸੋऽਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੂਅਰ-ਰੂਪ ਜੀਵ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੋਪਵਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਾਨਿ ਕਦਮ੍ਬਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੂਥਿਕਾਨਾਂ ਚ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਦਨ੍ਤੇਨ ਵਿਲਿਖਨ੍ਭੂਮਿਂ ਸਮੁਨ੍ਮੂਲਯਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਦਾ ਸੀ।
ਚਮ੍ਪਕਾਨ੍ਕੇਤਕੀਖਣ੍ਡਾਨ੍ਮਲ੍ਲਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ । ਕਰਵੀਰਾਨੁਸ਼ੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਚਖਾਨ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍
ਉਹ ਚੰਪਾ, ਕੇਤਕੀ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ, ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਤੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ੀਰਾ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਾਨਸ਼ੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਨ੍ਮੂਲ੍ਯ ਕਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਸੂਕਰੋ ਵਨੇ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਤਿਲਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਸੂਅਰ ਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਟਿਕਾਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਲਾਕਾਰਾ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ!' ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਣੈਃ ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯਦਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨ ਵੈ ਮृਗਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਕੋਲਃ ਕਾਲਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੂਅਰ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਤਦਾਤਿਭਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ । ਤਮੂਚੁਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯਾਕੁਲਾਃ
ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨ੍ਭੂਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਿਂ ਭਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਸਭ ਕੋਈ।'
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਹੇ ਰੱਖਵਾਲੇ। ਇਹ ਡਰ ਕਿਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।
ਹਨ੍ਮਿ ਚੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਦੁਰ੍ਭਗਂ ਕਿਲ । ਯੋ ਮੇऽਰਾਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਲੋਕੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਖਲਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਤਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ । ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਿਯਦ੍ਰੂਪਃ ਕਿਯਦ੍ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਕਿਥੇ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਮਾਲਾਕਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਨ ਦੇਵੋ ਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੋਲੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਕਿਨਨਰ। ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੂਅਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਤਿਮृਦੂਨ੍ਦਨ੍ਤੇਨੋਨ੍ਮੂਲਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿਦੀਰ੍ਣਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਕਰੇਣਾਤਿਰਂਹਸਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਅਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਬਾਗ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦृषਦ੍ਭਿਰ੍ਲਕੁਟੈਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਹਨੁਮਸ੍ਮਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਡੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਕੋਪਸਮਾਕੁਲਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤਃ । ਪਦਾਤਿਵृਨ੍ਦਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਕੋਲਂ ਘੁਰ੍ਘੁਰਨ੍ਤਂ ਭਯਾਨਕਮ੍ । ਵਨਂ ਭਗ੍ਨਂ ਚ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਯੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਚਾਪੇ ਬਾਣਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਕृष੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੂਕਰਂ ਪਾਪਂ ਤਰਸਾ ਸਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਸੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਪਹਸ੍ਤਂ ਰੁषਾਕੁਲਮ੍ । ਸਮ੍ਮੁਖੋऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਛਬ੍ਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਨੁ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।