ਮਮ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਪਠਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਵਾਤਿਤਪਸੋ ਗ੍ਲਹਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੇਰੇ ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਦੀ ਕਮਾਈ — ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਕਮਾਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ ਦਾਅ ਲਗਾ।
ਅਹਂ ਚੇਤ੍ਤਂ ਨृਪਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਤਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਅਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਂ ਕਾਮਮਦਾਤਾਰਂ ਮਹਾਖਲਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਾਰੀਫ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਝੂਠਾ, ਇੱਛਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਥੱਲੇ ਨਾ ਲਿਆਉਂ, ਤਾਂ—
ਆਜਨ੍ਮਸਞ੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਮ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਪਣਾਵਹੇ
ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਮਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੇਰੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ — ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਦਾਅ ਹੋਵੇ।
ਗ੍ਲਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਵਿਵਦਨ੍ਤੌ ਮੁਨੀ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਚ੍ਚ ਗਤੌ ਪਰਮਕੋਪਨੌ
ਦਾਅ ਲਗਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਝਗੜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਧਨਦਾਨਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਯੌ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰੁਦਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਾਜਝ੍ ਕਾਮਿਨੀਂ ਕਰੁਣਾਪਰਃ । ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਿਂ ਰੋਦਿषਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਦਇਆਲੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮਦਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ: 'ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ?'
ਕੇਨਾਸਿ ਪੀਡਿਤਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਵਦਾਸ਼ੁ ਮੇ । ਕਾਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਨੇ ਘੋਰੇ ਕਸ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਪਿਤਾਥਵਾ
'ਤੈਨੂੰ ਇਹਨਾ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ — ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਨ ਬਾਧਤੇ ਚ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪਿ ਪਰਾਙ੍ਗਨਾਮ੍ । ਤਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਰਸਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਬਾਧਤੇ
'ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੁਃਖਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ । ਵਿषਯੇ ਮਮ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
'ਦੱਸ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀ ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਮ੍ । ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਵਦਨਾਦ੍ਧਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ — ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ — ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਾਰ੍ਯੁਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ ਮਾਂ ਬਾਧਤੇਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਤਪਃ ਕਰੋਤਿ ਯਦ੍ਘੋਰਂ ਮਦਰ੍ਥਂ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਵਨੇ
ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿषਯੇ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਕਮਨਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪੀਡਿਤਾਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਉਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਸਮਝ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੈ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਮਹਂ ਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਂ ਤਾਪਪਰਾਯਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਾ ਤਰਸਾ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਪਸਾ ਦੇਹਪੀਡਨਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਮਤੇ
'ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।'
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਤਵ ਗਾਧੇਯ ਕਰੋਮਿ ਸਫਲਂ ਕਿਲ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਰਸਾ ਤਪਸਾਲਮਤਃ ਪਰਮ੍
'ਹੇ ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਠ, ਉਠ ਜਲਦੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਕਠੋਰ ਤਪ ਬਸ ਕਰ।'
ਵਿषਯੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਲੋਕਪੀਡਾਕਰਂ ਘੋਰਂ ਤਪਃ ਕੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰੇ — ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਯਯੌ । ਮਨਸਾ ਕ੍ਰੋਧਮਾਧਾਯ ਗਤੋऽਸੌ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਕੌਸ਼ਿਕ ਮੁਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਹ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਨृਪਕृਤ੍ਯਮਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਨਮ੍
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਠੀਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੋਪਾਵਿष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਦਾਨਵਂ ਘੋਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ-ਰੂਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਧਾਯ ਸੂਕਰਾਕृਤਿਮ੍ । ਸੋऽਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੂਅਰ-ਰੂਪ ਜੀਵ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੋਪਵਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਾਨਿ ਕਦਮ੍ਬਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੂਥਿਕਾਨਾਂ ਚ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਦਨ੍ਤੇਨ ਵਿਲਿਖਨ੍ਭੂਮਿਂ ਸਮੁਨ੍ਮੂਲਯਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਦਾ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਦਾ ਸੀ।
ਚਮ੍ਪਕਾਨ੍ਕੇਤਕੀਖਣ੍ਡਾਨ੍ਮਲ੍ਲਿਕਾਨਾਂ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ । ਕਰਵੀਰਾਨੁਸ਼ੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਚਖਾਨ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍
ਉਹ ਚੰਪਾ, ਕੇਤਕੀ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ, ਮੱਲਿਕਾ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਤੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ੀਰਾ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਾਨਸ਼ੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਨ੍ਮੂਲ੍ਯ ਕਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਸੂਕਰੋ ਵਨੇ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਤਿਲਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਸੂਅਰ ਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਟਿਕਾਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਲਾਕਾਰਾ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ!' ਚੀਕ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਣੈਃ ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯਦਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨ ਵੈ ਮृਗਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਕੋਲਃ ਕਾਲਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੂਅਰ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਤਦਾਤਿਭਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ । ਤਮੂਚੁਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯਾਕੁਲਾਃ
ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨ੍ਭੂਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਿਂ ਭਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਸਭ ਕੋਈ।'
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਹੇ ਰੱਖਵਾਲੇ। ਇਹ ਡਰ ਕਿਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।