ਰਾਜਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਰੁਜਾਤੁਰਃ । ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੇਵਦੇਵ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਹਂ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਕृਤਾਪਰਾਧਃ ਕृਪਣਃ ਪਾਵਿਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਹਰਿਸਚੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਾਂ। ਅਪਰਾਧ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਦੁਃਖਸਂਸ੍ਥੇਨ ਹੇਲਨਮ੍ । ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਕੋऽਪਰਾਧਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੂਰਖ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਅਪਰਾਧ ਕੀ ਹੈ?
ਅਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨਾ ਮਯਾ । ਵਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਭੀਤੇਨ ਨਰਕਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਭੀਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਹੇਲਨਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸੁਰਗ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਉਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕੀਤੀ।
ਨਾਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੂषਣਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨੂਨਂ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾ ਵਿਭੋ । ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਰੁਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਸ੍ਵਸੁਤੇਨ ਹ
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੂਰਖ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ।
ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਭੀਤੋ ਮਰਣਾਨ੍ਮਾਂ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਬਾਲਕਃ । ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਕ੍ਰੀਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਸ੍ਤਵ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਯਜਨ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖਰੀਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜਲੋਦਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਲੋਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੋਗਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ । ਦਯਾਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਦਇਆਲੁ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਜਞ੍ਛੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੇ ਰੋਗਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਰੁਜਂ ਤਥਾ । ਚਕਾਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਦਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ਵਰੁਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਮਖਮਣ੍ਡਪੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜੈਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰੋਗਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਯੂਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਿਮਂ ਮਖਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਸ੍ਤਦਾ ਸਭ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਯਜਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭੋ ਭੋਃ ਸਭ੍ਯਾ ਸੁਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਯਥਾਰ੍ਥਵਾਦਿਨਃ ਕਿਲ
ਓ ਸਭਾ ਦੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੈਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਪਿਤਾ ਕੇ ਕੋऽਗ੍ਰਤਃ ਪਰਮ੍ । ਭਵਤਾਂ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੋ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤਤ੍ਰ ਸਭ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਭ੍ਯਾ ਊਚੂਃ - ਅਜੀਗਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦਸੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬੋਲ ਪਏ: 'ਇਹ ਅਜੀਗਰਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?'
ਅਙ੍ਗਾਦਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪਾਲਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਭਵੇਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਅੰਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਭਾਸਦਃ । ਵਿਕ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇਨ ਤਾਤੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਭਾਤ੍ਸੁਤਃ ਕਿਲ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਧਨਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਥਵਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯੈष ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਯਨੇਨ ਵੈ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਭਯਤ੍ਰਾਤਾ ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਯਃ । ਤਥਾ ਵਿਤ੍ਤਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ, ਧਨ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਪੰਜੇ ਪਿਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਕੇਚਿਤ੍ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾਪਰੇ । ਵਰੁਣਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਵਾਦੇ ਨਿਰ੍ਣਯਂ ਨ ਯਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਦੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਰੁਣ ਦੀ; ਪਰ ਵਾਦ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਨ੍ਦੇਹਮਾਪਨ੍ਨੇ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਭ੍ਯਾਨ੍ਵਿਵਦਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਭੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਿਰ੍ਣਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਨਿਃਸ੍ਨੇਹੇਨ ਯਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਕ੍ਰੀਤੋऽਯਂ ਸੁਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣੋ: ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਮਮਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ,
ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦੈਵ ਧਨਸਂਗ੍ਰਹਾਤ੍ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਕ੍ਰੀਤ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਨ ਲੈਣ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਖਰੀਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯੂਪੇ ਬਦ੍ਧੋ ਯਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵੈ ਸੁਤਃ । ਵਰੁਣਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤੋऽਨੇਨ ਤੇਨ ਤੁष੍ਟੇਨ ਮੋਚਿਤਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹ੍ਯਸੌ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਯੋ ਯਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੋऽਪਿ ਤੁष੍ਟੋ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਉਹ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਿਲੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਯਮਰਿष੍ਟੇ ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਧਨ, ਜਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਰਾਜ ਤੇ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਤਿਸਙ੍ਕਟੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਬਾਢਮੂਚੁਃ ਸਭਾਸਦਃ
ਵਰੁਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ—ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'