ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਭਙ੍ਗਜਂ ਦੋषਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਯਂ ਮਖੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਮੰਗੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ? ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਯਗ ਵਿੱਚ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਨृਪੋਤਮਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਆਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਲੋਦਰੇਣ ਗਾਧੇਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਨੇ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੋਨੀ, ਮੈਂ ਜਲੋਦਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮੋਚਯਾਮ੍ਯੇਨਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਕੌਸ਼ਿਕ । ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੰਗ ਲੈ, ਕੌਸ਼ਿਕ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਬਭੂਵ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤਪ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਦਯਾਤੁਰਃ । ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਜਪਤਸ੍ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜਪੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਃ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਮਨਸਾ ਕੌਸ਼ਿਕੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਫੁਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਪਣ ਲੱਗਾ।
ਜਪਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤੁ ਕृਪਾਕਰਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਨृਪ ਬਾਲਕੇ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਰੁਣਂ ਦੇਵਂ ਮੁਦਿਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਰਾਜਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਰੁਜਾਤੁਰਃ । ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਦੇਵਦੇਵ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਹਂ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਕृਤਾਪਰਾਧਃ ਕृਪਣਃ ਪਾਵਿਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਹਰਿਸਚੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਾਂ। ਅਪਰਾਧ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਦੁਃਖਸਂਸ੍ਥੇਨ ਹੇਲਨਮ੍ । ਕृਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਕੋऽਪਰਾਧਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੂਰਖ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਅਪਰਾਧ ਕੀ ਹੈ?
ਅਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨਾ ਮਯਾ । ਵਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਭੀਤੇਨ ਨਰਕਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਭੀਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਹੇਲਨਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸੁਰਗ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਉਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕੀਤੀ।
ਨਾਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੂषਣਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨੂਨਂ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾ ਵਿਭੋ । ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਰੁਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਸ੍ਵਸੁਤੇਨ ਹ
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੂਰਖ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ।
ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਭੀਤੋ ਮਰਣਾਨ੍ਮਾਂ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਬਾਲਕਃ । ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਕ੍ਰੀਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਸ੍ਤਵ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਯਜਨ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖਰੀਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਤਂ ਦੁਃਖਂ ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜਲੋਦਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਲੋਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੋਗਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ । ਦਯਾਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਦਇਆਲੁ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ - ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਜਞ੍ਛੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੇ ਰੋਗਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਰੁਜਂ ਤਥਾ । ਚਕਾਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਦਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ਵਰੁਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਮਖਮਣ੍ਡਪੇ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜੈਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਰੋਗਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਯੂਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਿਮਂ ਮਖਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਸ੍ਤਦਾ ਸਭ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਯਜਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭੋ ਭੋਃ ਸਭ੍ਯਾ ਸੁਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰੇਣ ਯਥਾਰ੍ਥਵਾਦਿਨਃ ਕਿਲ
ਓ ਸਭਾ ਦੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੈਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਪਿਤਾ ਕੇ ਕੋऽਗ੍ਰਤਃ ਪਰਮ੍ । ਭਵਤਾਂ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੋ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤਤ੍ਰ ਸਭ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਭ੍ਯਾ ਊਚੂਃ - ਅਜੀਗਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦਸੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬੋਲ ਪਏ: 'ਇਹ ਅਜੀਗਰਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?'
ਅਙ੍ਗਾਦਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪਾਲਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਭਵੇਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਅੰਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਹੀ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਭਾਸਦਃ । ਵਿਕ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇਨ ਤਾਤੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਭਾਤ੍ਸੁਤਃ ਕਿਲ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'