ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਧਿਕ੍ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ। ਥੂ, ਚੰਡਾਲਾ! ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਹਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਅਙ੍ਗਾਦ੍ਵੈ ਵੇਦਭਾषਿਤਮ੍
'ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ? ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਕਥਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਏਵਂ ਕੋਲਾਹਲੇ ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕਨਨ੍ਦਨਃ
'ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?' ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਐਸਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੀਪਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਦਯਾਪਰਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ਨਮੁਂ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਜੋ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ—'
ਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣੋ ਰੋਗਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਦਯਾਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਹਿਂਸਾਸਮਂ ਨਹਿ
'ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਰਾਗਿਣਾਂ ਰੋਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨੋਦਨੇਯਂ ਵਿਚਾਰਯ । ਆਤ੍ਮਦੇਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਰਦੇਹਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
'ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ।'
ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਦਯਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਯੇਨ ਕੇਨ ਚ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤੁष੍ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕਿਲ । ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਖਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਹੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਉਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਇਸ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਨੇਚ੍ਛੇਦਸੌ ਦੇਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਵੈਰਂ ਨਾਨੇਨ ਸਹ ਤੇ ਨृਪ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੇਗਾ? ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਯੇਨਾਮੁਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਗਸਮ੍ । ਯੋ ਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਵੈਰਂ ਸ੍ਵਕਾਮਃ ਸਤਤਂ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਰਪਰਾਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਹਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਨਂ ਜਨਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਜਨਕੋऽਸ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯੇਨਾਸੌ ਤੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜੋ ਧਨਲੋਭੇਨ ਪਾਪਾਚਾਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਯਜੇਤ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਦੇਸ਼ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕੋਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
षष੍ਠਾਂਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿषੇਧਨੀਯੋ ਰਾਜ੍ਞਾਸੌ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਨਿषਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰੇਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਤਨਯਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ? ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ—
ਆਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਾਰ੍ਯਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮੋਚਨਾਨ੍ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਣਾਦ੍ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੋਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ—
ਤਵ ਦੇਹੇ ਸੁਖਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪਯੋਗੇਨ ਚਾਣ੍ਡਾਲਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਆਵੇਗਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਯਾਸੌ ਤੇਨ ਦੇਹੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ ਕਿਲ । ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗੇਨ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਬਾਲਕਂ ਦੀਨਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਮ੍ । ਯਾਚਿਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਨੂਨਂ ਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸੂਯਕੇ
ਇਸ ਬੇਚਾਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਭਙ੍ਗਜਂ ਦੋषਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਯਂ ਮਖੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਮੰਗੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ? ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਯਗ ਵਿੱਚ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਨृਪੋਤਮਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਆਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਲੋਦਰੇਣ ਗਾਧੇਯ ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਨੇ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੋਨੀ, ਮੈਂ ਜਲੋਦਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮੋਚਯਾਮ੍ਯੇਨਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਕੌਸ਼ਿਕ । ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੰਗ ਲੈ, ਕੌਸ਼ਿਕ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਬਭੂਵ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤਪ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਦਯਾਤੁਰਃ । ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਜਪਤਸ੍ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜਪੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਃ ਸ਼ੁਚਾऽऽਕੁਲਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਮਨਸਾ ਕੌਸ਼ਿਕੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਫੁਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਪਣ ਲੱਗਾ।
ਜਪਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤੁ ਕृਪਾਕਰਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਨृਪ ਬਾਲਕੇ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਰੁਣਂ ਦੇਵਂ ਮੁਦਿਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।