ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪਸ਼ੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਮੇਧੇ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਸ਼ਮਿਤਾ ਨਾਦਦੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਮਾਲਮ੍ਭਯਿਤੁਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਬਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਬਲੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਧਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ।
ਨਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਂ ਦੀਨਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਕਰੁਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਲੋਭਾਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਪ੍ਯਸੌ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇਸ ਦੁਖੀ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮਾਸੌ ਕਰ੍ਮਣੋ ਦੁष੍ਕਰਾਦਥ । ਰਾਜਾ ਆਭਾਸਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ?'
ਜਾਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜਨਾਨਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਤਦਾ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨੇ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੇ ਸਭਾਯਾਂ ਭृਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਜੀਗਰ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਜਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਹਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਫਿਰ ਅਜੀਗਰਤ ਉਠ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।'
ਵੇਤਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦੇਹਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼ੁਂ ਕਿਲ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਖਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਮਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਾ
'ਮੈਨੂੰ ਦੋਹਣਾ ਵਜੀਫਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਧਨਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਦਾਸੂਯਾ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਿਸਚੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਵਧੀਆ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੋਭੇਨਾਕੁਲਚਿਤ੍ਤੋऽਸੌ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਭਾਸਦਃ
ਲੋਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਹਾਹੇਤਿ ਜਗਦੁਰ੍ਵਚਃ । ਪਿਸ਼ਾਚੋऽਯਂ ਮਹਾਪਾਪੀ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਕृਤਿਃ
ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਹਾਏ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ, 'ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਸਾਚ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਕਰੂਣ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਕृति ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਧਿਕ੍ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ। ਥੂ, ਚੰਡਾਲਾ! ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਹਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਅਙ੍ਗਾਦ੍ਵੈ ਵੇਦਭਾषਿਤਮ੍
'ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ? ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਕਥਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਏਵਂ ਕੋਲਾਹਲੇ ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕਨਨ੍ਦਨਃ
'ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?' ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਐਸਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੀਪਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਦਯਾਪਰਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ - ਰਾਜਨ੍ਨਮੁਂ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਜੋ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ—'
ਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣੋ ਰੋਗਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਦਯਾਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਹਿਂਸਾਸਮਂ ਨਹਿ
'ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਰਾਗਿਣਾਂ ਰੋਚਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨੋਦਨੇਯਂ ਵਿਚਾਰਯ । ਆਤ੍ਮਦੇਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਰਦੇਹਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
'ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ।'
ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਦਯਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਯੇਨ ਕੇਨ ਚ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤੁष੍ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕਿਲ । ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਖਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਹੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੁਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਉਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਇਸ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਨੇਚ੍ਛੇਦਸੌ ਦੇਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਵੈਰਂ ਨਾਨੇਨ ਸਹ ਤੇ ਨृਪ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੇਗਾ? ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਯੇਨਾਮੁਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਗਸਮ੍ । ਯੋ ਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਵੈਰਂ ਸ੍ਵਕਾਮਃ ਸਤਤਂ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਰਪਰਾਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਹਨ੍ਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨਨਂ ਜਨਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਜਨਕੋऽਸ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯੇਨਾਸੌ ਤੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜੋ ਧਨਲੋਭੇਨ ਪਾਪਾਚਾਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਯਜੇਤ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਦੇਸ਼ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕੋਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
षष੍ਠਾਂਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਿषੇਧਨੀਯੋ ਰਾਜ੍ਞਾਸੌ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਨਿषਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰੇਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਤਨਯਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ? ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ—
ਆਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਾਰ੍ਯਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮੋਚਨਾਨ੍ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਣਾਦ੍ਵਚਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੋਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ—
ਤਵ ਦੇਹੇ ਸੁਖਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾਤ੍ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪਯੋਗੇਨ ਚਾਣ੍ਡਾਲਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਆਵੇਗਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਯਾਸੌ ਤੇਨ ਦੇਹੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ ਕਿਲ । ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗੇਨ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਬਾਲਕਂ ਦੀਨਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਮ੍ । ਯਾਚਿਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਨੂਨਂ ਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸੂਯਕੇ
ਇਸ ਬੇਚਾਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ।