ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਧਿਪਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਭ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਰਾਜਾ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਕृਤ੍ਵੌਤ੍ਥਾਨਿਕਮਾਚਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
'ਮੈਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਗਤੇ ਪਾਸ਼ਿਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ, ਹਰਿਸਚੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਸ੍ਤਾ ਘਟੋਧ੍ਨੀਰ੍ਹੇਮਪੂਰਿਤਾਃ । ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਤਿਲਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਹਿਤਾ ਰੱਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਮਾਸੇ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਭੂਪਤੇਃ । ਆਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਸਦ੍ਯੋ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਸ਼ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ!'
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੇਵਂ ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੁਕ ਗਿਆ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੇਵ ਤ੍ਵਮਾਯਾਤੋ ਗृਹਂ ਮੇ ਪਾਵਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਖਂ ਕਰੋਮਿ ਵਾਰੀਸ਼ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਤਵ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ—ਮੇਰਾ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਅਦਨ੍ਤੋ ਨ ਪਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਨ੍ਤੋਦ੍ਭਵੇ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਯਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਦੰਦ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵਰੁਣਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਵਥ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਜਹਾਰ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋਦ੍ਭਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਵਾਨ੍ । ਆਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਦੰਦ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।'
ਭੂਪਾਲੋऽਪਿ ਜਲਾਧੀਸ਼ਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਕृਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸਨਸਮ੍ਮਾਨੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਝੁਕਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਸਨ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਨਯਾਨਤਕਨ੍ਧਰਃ । ਕਰੋਮਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਾਮਂ ਮਖਂ ਪ੍ਰਬਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਛਿਤ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਬਾਲੋऽਪ੍ਯਕृਤਚੌਲੋऽਯਂ ਗਰ੍ਭਕੇਸ਼ੋ ਨ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਪਸ਼ੁਕਰਣੇ ਮਯਾ ਵृਦ੍ਧਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਅਜੇ ਤਕ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰੇ; ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੈਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵਾਰੀਸ਼ ਵਿਧਿਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਯਜ੍ਞੋ ਮੁਣ੍ਡਨਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਕਿਲ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਯਜਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਤਾਰਯਸਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਿਦਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਠੱਗ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਅਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਾਮਗ੍ਰੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨृਪਤੇऽਧੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਞ੍ਚਯਸ੍ਯੇਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਰਾਜਾ, ਕੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ? ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੌਰਕਰ੍ਮਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਮਖਂ ਯਦਿ । ਤਦਾਹਂ ਦਾਰੁਣਂ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਜੇ ਮੁੰਡਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਅਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਮਾਨਦ । ਨ ਮृषਾ ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲੋਦ੍ਭਵ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਪੰਨ।'
ਇਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਰਾਜਾ ਪਰਮਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨਨਨ੍ਦ ਭਵਨੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।
ਚੂਡਾਕਰਣਕਾਲੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਰਸਾ ਪਾਸ਼ੀ ਭਵਨਂ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਮੁੰਡਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਵਰਨ ਫ਼ੌਰਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯਦਾਙ੍ਕੇ ਸੁਤਮਾਦਾਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਨृਪਤਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲੇ ਤਦੈਵ ਵਰੁਣੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰੀਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤਦ ਹੀ ਵਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵਚਨਂ ਕਥਯਨ੍ਨृਪਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
'ਕਰਮ ਕਰੋ' ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਨृਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਭੀਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਪੁਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ; ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਜੋਵਾਚ ਵਿਨੀਤਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਮਖਸ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਸਵਾਮੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਵਿਭੋ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੇਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਦਿਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਸਂਸ੍ਕृਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਏਵਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਸੁਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਰਵਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਉਪਨੀਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵੇਦੇषੁ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਨੂੰ ਉਪਨਯਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਰੀਤਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਾਮੇਕਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਸਦੋਪਨਯਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਅष੍ਟਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਕਿਲ
ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਪਨਯਨ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਬਾਰਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ।
ਦਯਸੇ ਯਦਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਨਂ ਮਾਂ ਸੇਵਕਂ ਤਵ । ਤਦੋਪਨੀਯ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਜ੍ਞਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਉਪਨਯਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਪਸ਼ੁ-ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।