ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲੋਦਰਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਦਨੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰਮਹੋਤ੍ਸਵੇ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਪਾਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਭਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰੁਣੋऽਹਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਵਾਧੀਸ਼ ਯਜਾਨੇਨ ਨृਪਾਸ਼ੁ ਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ' ਆਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਵਾਰੁਣ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਕਰ।'
ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਵਚੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵਤਃ ਪੁਰਾ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੇ ਕਿਲ
ਰਾਜੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵੰਞਣੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਕਥਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸੁਤਂ ਜਾਤਂ ਜਲਜੇਨ ਸਮਾਨਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਲੋਕਪਾਲਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਨ ਦੇਵਹੇਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਣਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਃ ਸੁਦੁਸ਼੍ਛੇਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖਂ ਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਛੱਡਣਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ?
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਭੂਪਾਲਸ੍ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ - ਦੇਵਦੇਵ ਤਵਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਕਰੋਮਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਖਂ ਚ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਦਸ਼ਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਯੋਗ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪਿਤਾ । ਮਾਸੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯੇਜ੍ਜਨਨੀ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਵਾਰੀਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਚੇਤ, ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਦਇਆ ਕਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਧਿਪਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਭ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਰਾਜਾ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਕृਤ੍ਵੌਤ੍ਥਾਨਿਕਮਾਚਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
'ਮੈਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਗਤੇ ਪਾਸ਼ਿਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ, ਹਰਿਸਚੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਸ੍ਤਾ ਘਟੋਧ੍ਨੀਰ੍ਹੇਮਪੂਰਿਤਾਃ । ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਤਿਲਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਹਿਤਾ ਰੱਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਮਾਸੇ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਵੇषੇਣ ਭੂਪਤੇਃ । ਆਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਸਦ੍ਯੋ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਸ਼ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ!'
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੇਵਂ ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੁਕ ਗਿਆ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੇਵ ਤ੍ਵਮਾਯਾਤੋ ਗृਹਂ ਮੇ ਪਾਵਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਖਂ ਕਰੋਮਿ ਵਾਰੀਸ਼ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਤਵ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ—ਮੇਰਾ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਅਦਨ੍ਤੋ ਨ ਪਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਨ੍ਤੋਦ੍ਭਵੇ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਯਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਦੰਦ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵਰੁਣਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਵਥ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਜਹਾਰ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋਦ੍ਭਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਵਾਨ੍ । ਆਜਗਾਮ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਦੰਦ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।'
ਭੂਪਾਲੋऽਪਿ ਜਲਾਧੀਸ਼ਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਕृਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸਨਸਮ੍ਮਾਨੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਝੁਕਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਸਨ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵਿਨਯਾਨਤਕਨ੍ਧਰਃ । ਕਰੋਮਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਾਮਂ ਮਖਂ ਪ੍ਰਬਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਠੀਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਛਿਤ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਬਾਲੋऽਪ੍ਯਕृਤਚੌਲੋऽਯਂ ਗਰ੍ਭਕੇਸ਼ੋ ਨ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਪਸ਼ੁਕਰਣੇ ਮਯਾ ਵृਦ੍ਧਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਅਜੇ ਤਕ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰੇ; ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੈਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵਾਰੀਸ਼ ਵਿਧਿਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਯਜ੍ਞੋ ਮੁਣ੍ਡਨਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਕਿਲ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਯਜਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਤਾਰਯਸਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਿਦਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਠੱਗ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਅਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਾਮਗ੍ਰੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨृਪਤੇऽਧੁਨਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਞ੍ਚਯਸ੍ਯੇਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
'ਰਾਜਾ, ਕੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ? ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੌਰਕਰ੍ਮਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਮਖਂ ਯਦਿ । ਤਦਾਹਂ ਦਾਰੁਣਂ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਜੇ ਮੁੰਡਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਅਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਮਾਨਦ । ਨ ਮृषਾ ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲੋਦ੍ਭਵ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਪੰਨ।'
ਇਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਰਾਜਾ ਪਰਮਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨਨਨ੍ਦ ਭਵਨੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।